DRIVR

Tekst & Foto’s: Djivy

Eén ding is zeker: het begin van de 21ste eeuw verdwijnt in de vergeethoek van de bibliotheek. Over pakweg honderd jaar hebben geschiedkundigen het over 9/11, de Irak-kwestie en de PK-oorlog; de eerste werd veroorzaakt door een bebaard terrorist, de tweede door een gelaarsde cowboy terwijl de derde op naam van ons octaanliefhebbers ging. Want laat ons eerlijk zijn, beste lezerschap: de paardenwedloop neemt stilaan epische proporties aan. En daar heeft niemand buiten een handvol lottowinnaars met een Nordschleife-abonnement iets aan.

Senioren verhalen graag over de tijd toen de verkeerswet nog niet bestond en de snelheid van je ballen afhing. Alleen is er sindsdien een heleboel veranderd – en dan heb ik het niet over de kwaliteit van de hallucinogene middelen. Almaar striktere veiligheidsnormen hebben voor overgewicht gezorgd. In die mate zelfs dat de Golf V quasi dubbel zoveel weegt als het origineel. Overgewicht vraagt om pk’s en vermogen om grip waardoor de limieten vandaag tien keer zo hoog liggen als weleer. Steekt opa dus van wal over de tijd toen rijden nog Rijden was, dan kan je erop aan dat hij nauwelijks 70 klokte in plaats van de 170 die je scalp anno 2007 doen tintelen.

Ter illustratie van de grootheidswaanzin die veel autobouwers kenmerkt, had ik recent twee perswagens op stal: een knalrode S3 en pikzwarte Panda 100. Vervoerd door lofzangen van bandeloze kracht bleef de FIAT eerst achter om de Audi rechtstreeks naar de Ardennen te sturen. Alleen bleek het ook daar niet evident om de teugels écht te laten vieren. Toen we drie uur later ein-de-lijk een geschikt stuk tarmac gevonden hadden, zat de dag er quasi op en kon het weer tegen 120 naar huis. Feit is dat zoveel competentie nauwelijks nog te gebruiken valt, en zeker niet als de grenzen zo hoog liggen als die van de S3. Fijn voor dat filmpje op YouTube, maar minder als je het stuur bijna voor frustratie doorgebeten hebt.

Al zal je dat in de Panda 100 nauwelijks overkomen. Dit kleintje heeft zich van bij zijn introductie vorig jaar tot vaandeldrager van een specifiek gedachtegoed ontpopt; een filosofie die de wijlen Smart Roadster en Ford SportKa uit volle borst scandeerden, namelijk joie de vivre in een licht en betaalbaar pakket. FIAT is er na jaren van mismanagement en mediocre producten helemaal bovenop en heeft dankzij de knappe Punto en volwassen Bravo weer budget om zich met klanten als ons bezig te houden. Het resultaat is een gretige mini die – in tegenstelling tot normale Panda’s – andere veren, dempers en 100pk meekrijgt… voor nauwelijks 1000 kilo gewicht. Daarmee zit de fun weer in de run, of het nu richting bakker dan wel naar de bergen gaat.

Het enige wat me tijdens deze test stoorde, was de typebenaming. Dit is immers geen Panda maar een Haas die je bij zijn nekvel pakt en rijdt alsof hij geleend was. Naar Italiaanse gewoonte voelen de 100 paarden dubbel zo sterk aan waardoor zelfs het linkervak een optie is. 140 op de klok, van zes terug naar vier en nietsvermoedende premiumrijders tot achtervolgen dwingen. Doe er wat bochten bij en alleen het hoge zwaartepunt berooft deze Haas van vijf sterren. Al heb ik de versie zonder het optionele (en onschakelbare) ESP niet gereden. Met die firewall actief is de 100 alvast kogelvrij en misschien zelfs té onwillig om te spelen. Laat het achterwege en bespaar 600€ op de koop toe.

Andere knopjes in de luchtige cockpit activeren de antispinregeling (die met de uitstekende Goodyears zelden tussenkomt) en de Sportstand (waar ik niet helemaal van overtuigd ben). Met Sport gedeactiveerd geniet de 100 namelijk een direct stuur met variabele assistentie dat weliswaar gemakkelijk is bij het parkeren maar onsamenhangend in stadverkeer. Dan eens licht en plots weer zwaar duw je snel op Sport om het uniform te laten reageren – discreet bekrachtigd maar niet het allerlaatste woord in feedback, al is de Panda 100 zijn concurrenten op dat vlak zeker niet onderlegen. Nadeel van de Sportstand is het overgevoelige gaspedaal dat vooral passagiers stoorde. Dus Signor FIAT: geef ons het consistente stuur van de Sportstand met het gaspedaal van de gewone stand en we prijzen deze Panda de hemel in. PS: de schitterende remmen verdienen een beter moduleerbaar pedaal, maar nu ben ik echt aan het muggenziften.

En dat is een prima teken. Want als de 100HP niet zo verdomd genietbaar was, dan had de retour ook niet geknaagd. De enige reden om hem niet te adopteren, is die illustere tijdspanne waarin krachtigere alternatieven ietwat meer adrenaline creëren. Geloof je net als ik dat die momenten eerder schaars zijn en geniet je liever 95 in plaats van 5% van de tijd, tel dan 13.000€ neer voor deze overcomplete hatchback die ver boven zijn gewicht stoot. FIAT is terug, en hoe.

[Meer info via FIAT Auto Belgio]