DRIVR

Rijtest: Suzuki Swift Sport 1.6

‘Verdacht’ is het eerste wat in mij opkomt als ik aan Suzuki denk. Hoe verklaar je anders dat motorrijders de wereld rond Gixxers aanbidden terwijl mensen zonder lederfetisj zelden een Vitara ambiëren? Omdat Suzuki’s autogamma evenveel seks uitstraalt als Camilla Parker Bowles… in spandex.

Nochtans is het hoofd van Suzuki’s motorsportafdeling een man naar mijn hart. 57 jaar jong maakt Nobuhiro ‘Monster’ Tajima er een erezaak van zijn 1000pk sterke XL7 persoonlijk naar de top van ’s werelds hoogste klimkoers te sturen. Met succes overigens, want Monster stelde recent het dertien jaar oude record van Rod Millen met drie seconden bij en zweert volgend jaar onder de tienminutengrens te duiken. Of in de afgrond.

Dichter bij zeeniveau bereidt Suzuki de SX4 voor op zijn WRC-debuut (wederom onder het wakend ook van teambaas Tajima) terwijl de Swift Super 1600 opnieuw furore maakt in het Junior World Rally Championship (JWRC). Ook onder supervisie van tuningspecialist Tajima, maar ik val in herhaling. Dus waar blijft die broodnodige doorstroming naar de (vier) wielen van Jan en alleman?

In de Swift Sport natuurlijk, de Pokemon-driedeurs die ik al sinds december 2006 wil uitproberen. Toen nam Evo Magazine hem mee naar Wales om de Japanse kleuren tegen de Megane R26 en een bataljon exotisch staal te verdedigen. Interessant detail: evoredacteur Meaden verscheen dit jaar naast Tajima aan de start van Pikes Peak 2007 en quoteerde de Swift boven de Audi TT en Subaru Impreza…

Maar eerst de buitenkant. Een goede maatstaf voor esthetiek is de reactie van andere weggebruikers – een vast onderdeel van onze rijtests – en die is eerder lauw dan laaiend. “Spuit hem rood en je hebt de Pieter Postmobiel” opperde Miss Djivy, hoewel ik dit zwarte exemplaar met 17-duimers en gescheiden uitlaat net overtuigend gestileerd vind. Zelfde verhaal vanbinnen waar een kwalitatief dashboard met intuïtieve bedieningsorganen gecontrasteerd wordt door tweekleurige Recaro’s met amnesie; eenmaal neergeklapt weten ze niet meer waar naartoe en blokkeren in de rechtopstand. Heerlijk irritant, net als de hoedenplank met hetzelfde trekje.

En nu ik toch op dreef ben: Suzuki’s idee van een keyless systeem is niet het mijne. Dergelijke innovaties horen het eigenaarschap te verbeteren en met ‘knap!’ en ‘praktisch!’ beoordeeld te worden. Niet met het Chinese equivalent voor Lommel want dat is de uit de kluiten gewassen afstandsbediening zeker. Doe er nog een complex vergrendelingsysteem met portierknopjes bij en ik heb tijdens de testweek meer dan eens met de handen in het haar gestaan. En mijn passagiers in de regen.

Bijna ironisch start de Swift uiteindelijk toch met een draaistop aan de stuurkolom waaruit opnieuw blijkt dat het systeem overhaast en ondoordacht (na)geplaatst werd. Maar genoeg gelamenteerd – tijd om de 1600 met rallygenen te wekken… en op een ontgoochelende soundtrack vergast te worden. Denk Japanse gezinswagen en je begrijpt wat ik bedoel. Tot de rode naald de 4.500 passeert en een sportief timbre door de luchtige cabine stuurt. Niet het laatste woord in muzikaal genot, maar kwalitatief en coherent met een ondertoon van ‘niet kapot te krijgen’.

Met 125pk voor 1030 kilo is de vermogenbalans positief – op voorwaarde dat je de kachel heet houdt. Heerlijk masochistisch qua rijsensatie maar meteen ook de reden waarom het testverbruik nooit onder de negen liter dook. Een zesde verzet in de snelle bak zou de dorst reduceren maar ook de prestaties fnuiken. Bovendien is de benzinemeter een verre zorg wanneer je goed verankerd geniet van een strak aandrijfgeheel dat de zelfklever met ‘5 Year Warranty’ alle eer aandoet. De 1.6 voelt alsof hij nog tweeduizend toeren meer aankan (met dank aan de gepolijste inlaat en oliekoeler per cilinder) terwijl de remmen altijd perfect doseerbaar blijven via de fijne pedalenset.

Minder overtuigend is het stuur, en wel om verschillende redenen. Zo is het niet in de diepte verstelbaar, bezaaid met onnodige knopjes en weinig communicatief. Insturen wordt een vertrouwenskwestie die vaak aan snedigheid ontbreekt. De excellente Goodyear F1’s genereren nochtans voldoende grip; vertrouw erop en de Sport herpakt zich terwijl het chassis almaar dieper graaft om aan de apex te schitteren. Speelvogels lossen dan gas of gaan op de rem om het echte oldskool-karakter uit te diepen en een gezonde portie overstuur te genieten. Het ESP deactiveren hoeft daarvoor niet, durfpilletjes misschien wel.

Aan het eind van de dag is de Sport een genietbare Pokemon waar je nooit spijt van krijgt. Beter dan een Micra SR en gefocuster dan een Yaris TS heeft hij alleen last van de goedkopere Panda 100 die het spank-me-as-hard-as-you-dare-karakter met hem deelt. De stugge demping en krappe pk’s zijn dan ook snel vergeten, temeer omdat ze de inborst van de speelse Sport bepalen. Zo heeft Nobuhiro ‘Monster’ Tajima de overstap van twee naar vier genietbare wielen alvast gerealiseerd. En wedden dat dit nog maar het begin is?

[Foto’s: Ken Divjak – Meer info op Suzuki.be]

Share Button

9 Responses

  1. Ultra says:

    Ik denk dat ik weet wie de biker is dankzij de witte valstoppen ;o)

  2. greet says:

    graauw…
    hete kerel op de moto 🙂

  3. Djivy says:

    Volgens mij ben jij bevooroordeeld…

    En vergeet ik ze nog bijna te bedanken, de heren Andries/Cedric/Koen die deze shoot mogelijk maakten.

    Merci!

  4. Cedric says:

    ‘t was graag gedaan 😉

    en een leukere kar dan de specs doen vermoeden!

  5. Djivy says:

    Werd dan ook op de Nürburgring ontwikkeld.
    ‘k Wist dat ik iets vergeten te vermelden was…

  6. pablo says:

    heb nu zelf al gereden met de sport en moet zeggen rijd zallig en eind feb heb ik er dan ook een

  7. Barry says:

    Ik zal rond de zelfde tijd als pablo met de swift sport rijden.
    En pablo, kleur?
    Ik heb zwart gekozen.
    veel plezier met je nieuwe autotje.

  8. Wim says:

    Hey allemaal,

    Ik heb nu een 2 maand men nieuwe suzuki swift sport bouwjaar 21 dec 2008 en ben er heel content van.
    Heb hem in gray matallic met zwart/rood lederen interieur

  9. Cedric says:

    Wim: goede keuze. Blijft een erg fijn sturend en goed uitziend autootje, ook na de introductie van het recentere mini h-h geweld!

Leave a Reply