DRIVR

Rijtest: Peugeot 207RC

Tekst: Cedric DervoigneFoto’s: Djivy

Het leeuwendeel van wat vandaag als compact en vinnig geldt, is ondertussen dikke maatjes met mijn rechtervoet – op één Frans-Duits conglomeraat na: de Peugeot 207RC. Al kan je hem evengoed de ruggenkraker noemen, want met zijn beenharde afstelling heeft hij niets meer te zien met het Franse veerkarakter van weleer. Goed dat de 175 paarden, gretige Bridgestone Potenza’s en herinneringen aan schitterende GTI’s uit hetzelfde huis het tij doen keren. Tijd om te zien of hij zijn tweelingsbroer, de Mini Cooper S, de baas kan.

Test- en fotolocatie is de streek rond Houyet waar de Audi S3 danig indruk op me maakte. Met de olietemperatuurmeter op groen, de kille aluminium pookknop verwarmd en een stel fotografen in positie wrijf ik de sparcozolen droog terwijl enkele motards (of beter: collega-entertainers) met een vriendelijk gebaar aangeven dat het tijd is. Je zou haast zenuwachtig worden.

Een diepe brom gorgelt door de einddemper; fijn voor de oren en meteen een knipoog naar die Cooper S met hetzelfde blok. Alleen wordt het lage uitlaatgepruttel niet bijgestaan door een octaansymfonie uit het vooronder; eerder een alledaags motorgeluid dat met een bezoek aan Auto5 geëvenaard kan worden… in een Corolla. Zelfs het hoogtonige gefluit van de turbo zorgt niet voor kippenvel, of tenminste niet zoals je het van Pannizi’s 206 gewoon bent.

Nauwelijks onderweg ontdek ik de achilleshiel van de RC: de versnellingsbak. Sportief opschakelen van één naar twee neemt veel tijd in beslag terwijl de synchro onder het commando kreunt. Daarbij rijst de vraag of ons testexemplaar (met nauwelijks 5.000km op de klok) al danig mishandeld werd of dat de bak uit de oude 206 gewoon niet meer meekan met het Getrag-alternatief dat in de Cooper S dienst doet. Gelukkig gaat het vanaf tweede een stuk beter hoewel de schakelwegen eerder lang blijven.

Bij de eerste haarspeld blijkt de voortrein op vochtige tarmac minder naar grip te zoeken dan die van de Cooper S, al vraagt de turbomotor altijd om een gedoseerde imput gezien hij bijna volledig komaf maakt met het ouderwetse turbogat. De tractiecontrole en het ESP houden alles mooi in het gareel en laten een beperkte wielslip toe; te betuttelend op snelheid maar ideaal voor een snelle stoplichtensprint.

Een paar serpentines later ontdekken we dat de Franse hatchback zijn achterpootje nog altijd licht maar fervente overstuurreacties à la 205GTI achterwege heeft gelaten. Dwars gaat de RC dus enkel op drilcommando beter dan door overmoed. Veilig maar een tikje karakterloos, en dan vooral bij het aanremmen waarbij de achterkant zielloos blijft – een gevolg van Peugeots Steering Stability Program dat de reminput per wiel aan de stuurhoek koppelt en alles netjes in toom houdt.

De 1.6 turbomotor komt ijverig voor de dag: vooral tussen 2500 en 5000 toeren krijgt hij vleugels waardoor hoogtoerige escpades enerzijds onnodig maar anderzijds ook onmogelijk zijn – en dat is jammer. Dat de begrenzer op papier pas bij 6500 toeren ingrijpt, zal daar in de praktijk weinig aan veranderen. Fans van atmosferisch geweld blijven ongetwijfeld op hun honger zitten.

De zetels zien er niet alleen fantastisch uit, ze zitten ook zo. De ondersteuning is nagenoeg perfect, de zitting niet al te hoog en de hardheid van de kussens goed wat langere dagtripjes mogelijk maakt. Achteraan zit je op een duobank – een vijfde gordel ontbreekt – met diepgewelfde zitplaatsen.

Het dashboard wijkt nauwelijks af van gewone 207’s. De tellerpartij heeft een achtergrond met finishvlagmotief, de geperforeerd aluminium pedalen ogen sportief terwijl de kille auluminium pooktop… maar ik val in herhaling.

De afwerking is verder goed, de rammelresistentie minder. De achterste nummerplaat moest zelfs wat omgeplooid worden omdat de onderkant constant tegen de kofferdeksel trilde. Met dank aan de harde achtertrein en twee ontbrekende schroefgaten. Ook binnenin had de spiegelbehuizing last van de bijwijlen enerverende decibelproductie.

De brave rit naar huis bevestigt dat dit zeker een hot hatch is: de korte eindoverbrenging resulteert in 135 km/u bij 4.000 toeren, de harde ophanging in wakkere inzittenden en de rijgeluiden in een luidruchtige rit. Op het prijskaartje van 22.060 Euro valt dan weer weinig aan te merken; de 207 RC is volledig uitgerust met licht- en regensensoren, cruise-control, een automatische bi-zone airco en meer van die zware parafernalia. Misschien een reden voor Peugeot om binnenkort een lichtere, uitgeklede Rallye-versie uit te brengen?

Gelukkig lopen de brandstofkosten niet uit de hand. Net als bij de Cooper S blijft de 207 RC gemakkelijk onder de 10 liter per 100 km, al zorgt de kort gespreide vijfbak toch voor een litertje extra. Met een totaal verbruik van 95 liter op 1000 kilometers doet deze Fransman dan weer duidelijk beter dan de Clio RS.

Dus: Renault, Peugeot of toch liever de Mini? De prijzen liggen allemaal rond de 22.000€ – met een eventuele uitzondering van de BMW-Mini die de koper altijd wat extra Euro’s ontfutselt via de optielijst. Of de 207RC de koning van het contemporaine hatchback-aanbod is, lijkt eerder twijfelachtig. De motor is gewillig én zuinig, de chassisafstelling bijzonder hard (doch veilig) maar net niet briljant genoeg, temeer daar het comfort er bij rustige ritjes zwaar onder lijdt. En daar doet de Clio RS veel beter. Nu alleen nog die Corsa OPC…

[Meer info op Peugeot.be - met dank aan lezers Langé en Jeroen voor de support!]

Share Button

5 Responses

  1. Tom says:

    “De zetels zien er niet alleen fantastisch uit, ze zitten ook zo.”

    Ahum, fotoke misschien?

  2. Martijn says:

    Heerlijke platen wederom, ik krijg spontaan zin om m’n camera weer eens af te stoffen!

  3. Djivy says:

    U vraagt…

    Peugeot 207RC xiii

    En Martijn: sta je tijdelijk op non-actief of?

  4. Ultra says:

    Mooie plaatjes! Vooral de plaatjes eigenlijk

  5. nichos says:

    euhm,ivm dat finishvlag-motief: is het niet de bedoeling om carbon na te bootsen?

Leave a Reply