DRIVR

Tekst & Foto’s: Djivy

29 september 1993. Clinton en vicepresident Gore ontbieden de top van de Grote Drie (GM, Chrysler en Ford) voor een onderonsje in het Witte Huis. Het gespreksonderwerp? The Partnership for a New Generation of Vehicles dat hen een pioniersrol in de ontwikkeling van groene wagens moet garanderen, gefinancierd door de overheid en gesteund door het leger. Grondsteen van deze joint venture is de combinatie van een zuinige dieselmotor en een elektromotor met nuluitstoot. De wereld is onder de indruk. Tenminste tot minister Abraham negen jaar en een miljard dollar later verkondigt dat ze het hybrideplan laten varen om nieuwe pistes te verkennen. Anno 2007 is het nog altijd wachten op Amerikaanse inbreng terwijl Honda niet alleen hybrides maar zelfs een productiewagen op waterstof commercialiseert. In Californië dan nog.

Dat Honda bij de eerste was om de Amerikaanse dreiging serieus te nemen, mag niet verwonderen. In de jaren ‘70 speelde het al handig in op de oliecrisis en het groene bewustzijn dat ermee gepaard ging. Toen met de propere CVCC-motor in de Civic, vandaag met de IMA-technologie die eveneens in de verkoopstopper toegepast wordt, zij het in de minder flamboyante vierdeursversie die we van Japan en Amerika kennen. Op de vraag waarom de Integrated Motor Assist niet in de Euro-Civic verkrijgbaar is, valt er bij Honda geen antwoord te rapen. Feit is dat Europeanen zo aan diesel verknocht zijn dat hybrides er vooralsnog niet toe doen. Tenminste niet zolang de zelfontbranders sneller, goedkoper én zuiniger zijn. En dat is een probleem waar benzinelievend Amerika niet mee zit, dus krijgt die markt (en de klassiekere sedan) voorrang.

In tegenstelling tot Toyota ziet Honda er momenteel vanaf om zijn hybrides een eigen modellijn te geven. De Civic Hybrid valt dan ook op door zijn onopvallendheid (was het niet voor de knaller van een C0²-sticker op de motorkap), en zo wil Honda het ook: geen idiosyncrasie voor gadgetfreaks of Type-R-geweld voor octaanliefhebbers maar eerlijk transport voor pendelaars, families en vertegenwoordigers die efficiënt van A naar B willen, mét respect voor het milieu. Binnenin vind je dan ook geen displays met geanimeerde menu’s à la Prius maar een standaard Civic-dashboard met twee extra balkjes die aanduiden of de elektromotor stroom aan het genereren is (bij het remmen of uitbollen) dan wel de benzinemotor aan het bijstaan is (onder acceleratie).

Afgezien van het ingenieuze dashboard is de binnenruimte typisch Japans met tevredenstellende materialen en (optioneel) leder dat niet in een taxi zou misstaan. Maar daar is het de Hybrid niet om te doen, wel om absolute rust. Twijfelde ik bij aanvang van de testweek nog aan mijn eigen geestesgesteldheid (en al zeker toen ik merkte dat alle IMA’s vandaag automaten zijn), wist ik het na vijf minuten wel zeker: dit is de meest zen-achtige auto-ervaring aan deze kant van een escortlimo met champagne. Agressief invoegen in de file? Neen dank u. Hectische dj’s in de ochtendspits? Evenmin. Of een genietbaar sprintje aan de verkeerslichten? Geen denken aan. Dit moet de eerste auto zijn waarin stilstaan een waar genot is – met dank aan de vernuftige stop/startfunctie die beide motoren onmerkbaar uitschakelt wanneer de IMA op de voetrem stilstaat. Angst voor een laattijdige herstart materialiseert zich nooit, temeer daar de 103Nm koppel van de 20pk sterke elektromotor onmiddellijk beschikbaar zijn. Doe er nog een traploze automaat bij en rijden was nog nooit zo eenvoudig – en onbetrokken.

Onderwerp de IMA aan een actieve rijstijl en er borrelen heel wat curiosa op. Zo zorgt het drijfwiel van de elektromotor voor een overdreven snelheidswinst bergaf terwijl remmanoeuvres teveel pedaaldruk vereisen, zeker op nat wegdek. Minder gevaarlijk maar even ongepast is de sportstand van de Continu Variabele Transmissie (zoals in een trein). Die zorgt ervoor dat de 95pk sterke dertienhonderd altijd hoge toeren draait, ook al is de gewenste snelheid bereikt. Wat zo een functie in een groene wagen te zoeken heeft, is mij een raadsel; het verbruik vaart er onwel bij en bleek op een pendelrit van 200km sowieso rond de 6,5l/100km te liggen. Minpunten scoort de IMA verder voor het levensloze stuur en irritant geplaatste middensteun die zijn Amerikaanse roots nogmaals onderstrepen.

En toch vind ik de Civic Hybrid een geslaagd concept. Niet omdat hij minder dan 115 gram CO² uitstoot of ecokorting geniet, maar omdat het de eerste wagen is die consequent rust brengt in plaats van opwinding. Iets wat in deze hectische tijden meer dan welkom is, zeker als je twee keer per dag in de file staat. Of het evenwel betekent dat hybrides het energieraadsel zullen oplossen, betwijfel ik ten zeerste. Want eenmaal China en India massaal auto’s beginnen kopen, zal er heel wat meer nodig zijn dan een halve liter benzinebesparing om iedereen van brandstof te voorzien. Meteen de reden waarom Honda nu al zwaar op waterstof inzet.

[Meer info op Honda.be]