DRIVR

Heimwee

Waar is de tijd?…Jaren tachtig, een jonge snaak keek toen nog gepassioneerd televisie en zette via iets wat Eurosport heette z’n eerste stapjes in de autosport. Nu ja, veel meer dan kijken naar de voorbijschietende plaatjes was er in feite niet aan. Goh, wat waren die dingen betoverend. Martini’s, Shell’s, Michelins, Hella’s, Quattro’s of Pirelli’s: allemaal hingen ze aan m’n muur of scheurden ze over het scherm. Aan duizelingwekkende snelheden en met begrippen die ik later als onderstuur, overstuur, driften, tiphielen, left foot braking of scandinavian flick zou leren kennen.

Ondertussen is die begerige poster van m’n muur verdwenen, heb ik ondervonden dat Martini niet te zuipen valt en moet ik jammer genoeg constateren dat Lancia’s sportieve modellen al lang begraven zijn. Dat de beloofde Ypsilon Sport de broodnodige dosis sportiviteit door Lancia’s aderen zou laten stromen, daar geloofde ik uiteraard geen zier van. Toch beschikt het kleintje over een onweerstaanbare aantrekkingskracht waar ik het fijne van moest weten.

Steroïden

105 paarden. Uit een dieselblok dan nog. En nauwelijks groter dan ’n pakje sigaretten… U begrijpt ongetwijfeld de initieel bedenkelijke blik.
Om dit belangrijke motorkengetal uiteindelijk te halen, was een stevige vitaminekuur echt wel prioriteit nummer één. Eentje van het type waar Fuentes en de zijnen nadien nog stevig over zouden doorkletsen. Het resultaat is opvallend: hoewel het koppel nauwelijks opvalt – de vijfbak verteert niet veel meer dan de 200 Nm van de ‘gewone’ 90 pk versie – krijg je meteen het gevoel dat je op steroiden rondrijdt. De karaktertrekken van een getunede spurtbom zijn hem niet vreemd. Het gaspedaal moet vollédig ingetrapt worden om de spreekwoordelijke duw-in-de-rug wakker te schudden maar oh boy, eens de rechtervoet tegen de aanslag, de toerentellernaald boven de 3000 en de hand al klaar op het pookje scheurt deze Ypsilon er erg lekker vandoor.

Het verbaast vriend en vijand hoe vlot dit wagentje eigenlijk is. Ter illustratie hielden we een paar drag races: opponent was een toch wel beminnelijke Swift Sport met 125 paarden, de enige juiste brandstof en niet in het minste, écht hot hatch bloed.
Ik hoef u natuurlijk niet te vertellen dat de 100 kg minder zware én krachtigere Japanner het pleit heeft gewonnen. Toch was er sprake van een race: de manier waarop de Ypsilon zich tot 4600 toeren vol overgave aan de dubbele uitlaat van de Jap wist te bijten en hem slechts langzaam liet uitlopen dwong unaniem respect af. Nul tot honderd sowieso onder de tien seconden. Misschien kreeg dit persexemplaar een net iets té gretige dosis?…

Helaas blijft het een diesel, wat wil zeggen dat je geen tijd hebt om je hand in de eerste twee verzetten van de pook te halen, dat het motorgeluid nog minder boeit dan een interview met Paris Hilton en dat het piekerige motorkarakter op bochtige baantjes al tot leukere momenten heeft geleid.
Ook blijft het koppel onderin een teer punt. Onder 2000 toeren is het blok nog altijd dood, wat in dagelijkse omstandigheden vermoeiend kan werken. Aan de pomp betaalden we gemiddeld net geen 6 liter diesel per 100 km, wat een goed resulaat is.

Schommelstoel

Op het weggedrag is niets van al de sport beloftes te merken. De hoge koets vertoont ondanks de subtiele verlaging nog steeds veel rolneigingen en het stuur mag gerust directer. De besturing is nog altijd erg licht, mist dat tikje gevoel en knipoogt ten volle naar stadsgebruik, waardoor sneller bochtenwerk niet meteen z’n dada is. Aan de bekende city knop heb ik dan ook niet de minste behoefte gehad.

De remmen (vier schijven voor de gelegenheid) zijn voldoende performant maar zitten toch nogal snel op hun tandvlees. Ook reageert het pedaal bij sportieve rijstijl overbekrachtigd, wat de doseerbaarheid dan enigszins parten speelt.

Verfijnd

Deze sport versie ondergaat niet enkel een vitaminekuur onder de kap, ook aan de uitstraling werd gewerkt: de bi-colore lakkleuren zorgen voor een arsenaal aan personalisatiemogelijkheden terwijl de fraaie two-tone zestienduimers hem passen als gegoten. En zowaar de donker getinte achterruiten konden mij bekoren, of toch bijna. Net als de witte achterlichten van de facelift versie. De gustibus et coloribus…

Ook het interieur werd beslist opgewaardeerd. De zetels krijgen een mix van leder- en alcantarabekleding en de hoofdsteunen en zetelruggen pronken met hun fraai momo stiksel. De rest blijft quasi ongewijzigd: we herkennen meteen de centrale tellerpartij met crèmekleurige achtergrond en groene dashverlichting en de hoog opgestelde versnellingspook.
Enkele gebruikte dashbordmaterialen worden een jaartje ouder en ook de soms relatief grote interieurnaden geven aan dat er ondertussen beter geassembleerde kleintjes bestaan.

Ergernis van de dag blijft de bedieningshendel van de richtingaanwijzers, die nog altijd te ver van de stuurvelg opgesteld staat. Ook geven de fauteuils te weinig zijdelingse steun en is het vanbinnen natuurlijk allemaal niet zo riant als in de nieuwste lading kleintjes. Toch wring je jezelf dankzij de verschuifbare achterbank nog netjes op de achterste plaatsen.

Antisport

Hoewel de betiteling sport hier grandioos misplaatst is, profileert deze Ypsilon zich zonder twijfel als een echte charmeur. Het momodesign kleedje laat de inzittenden proeven van een in deze klasse ongekende mix van stijl en luxe en daar doet de Lancia bestuurder het vandaag voor.

Natuurlijk tekent de prijs met z’n 17.350 Euro niet meteen voor steraanbieding. Uitrusting is dan wel vrij volledig maar voor een bi-zone airco, de verfijnde alcantara/leder zetelbekleding en de speciale bicolore lak betaal je samen al gauw 2.000 Euro extra en dat dikt het prijskaartje natuurlijk ferm aan. Maar goed, in een trendy loungebar in het stadscentrum betaal je je pint ook teveel. Slechts enkelen die erom malen.