DRIVR

Twee kilometer lang, 70m breed en 338 jaar oud – de Avenue des Champs-Élysées is met zijn tien rijstroken de uitgelezen dragstrip voor de beaumonde van Parijs. Wandel op een zonnige avond van de Arc de Triomphe naar Place de la Concorde en je kan er onmogelijk naast kijken: Vespa’s tegen Saxo’s, Gixxers tegen Turbo’s en Hayabusa’s tegen Ferrari’s. Tenminste tot er in de verte een daverend monster opduikt dat duizenden toeristen in hun voetstappen versteent. Want als er een Blower Bentley in het spel is, vallen gewone exoten regelrecht door de mand.

De Blower staat te boek als hersenspinsel van Henry “Tim” Birkin, een Gentleman Driver die deel uitmaakte van de legendarische Bentley Boys. Hij was het die oprichter Walter Owen Bentley ervan overtuigde om een compressor op het vierenhalfliterblok te vijzen en te gaan racen. Maar dat zinde W.O – een fervent voorstander van atmosferisch vermogen – allerminst. Pas toen zijn bedrijf in 1925 dreigde te kelderen, liet hij het bewind aan multimiljonair Woolf Barnato die meteen 50 productieversies commissioneerde, stuk voor stuk met de karakteristieke Roots Blower op de voorbumper en 175pk onder de kap.

Terug op de Champs Elysées komt de Bentley gracieus tot stilstand naast een glimmende R8 en een atletische Cayman. “Of hij ervoor zou gaan?” vraag ik me luidop af, denkend aan het kombaanrecord dat dit model in 1932 met een gemiddelde van 222.03km/h (!) vestigde. Maar wanneer rood eindelijk groen wordt, ben ik gewoon blij dat de yuppies het begrepen hebben; de Audi en de Porsche wachten respectvol tot de donkergroene Blower discreet over de Champs Elysées wegraast. En dat vanop de eerste rij mogen meemaken, is ongeveer hetzelfde als die gedroomde date met Liz Hurley. De copilote leek er trouwens sprekend op.

Waarvoor dank, Bentley Boy.