DRIVR

Bekeken: The Italian Job

The Italian Job (2003)

Als je de helft van je leven in auto’s doorbrengt en er de andere helft over schrijft, kan het al eens gebeuren dat je niet veel tijd over hebt voor mondaine activiteiten passiviteiten als tv-kijken. Voor een goede film durf ik echter al eens een uitzondering maken – en af en toe ook voor een minder geslaagd exemplaar. Eergisteren werd The Italian Job uitgezonden. Niet het briljante origineel uit het memorabele jaar soixante-neuf, maar de remake uit 2003 met ‘Marky Mark’ Wahlberg in de hoofdrol. Maar goed, hij wordt bijgestaan door fulltime hottie en oscarwinnares Charlize Theron en drie Mini’s, dus wat kan er fout lopen?

Nogal wat, zo blijkt. Laten we even door de vingers zien dat alleen het eerste kwartier van de film zich effectief in Italië afspeelt – The American Job klinkt nu eenmaal niet zo appetijtelijk. Storender is het feit dat de sterrencast haast op automatische piloot de tweedimensionale rolletjes lijkt te vertolken. Vooral posterboy Wahlberg kan in de verste verte het charisma van Michael Caine niet evenaren. Het gevolg is dat de film zichzelf te serieus neemt: daar waar er in het origineel steeds een cynische ondertoon aanwezig was (denk maar aan de legendarische eindscène), probeert de remake het absurde maar plezierige thema – een roof plegen in volle stadsdrukte met Mini’s als dartele vluchtwagens – als een realistisch plan voor te stellen. Voeg daar nog enkele ondoordachte plotwendingen bij en van een slimme heist movie is nog weinig sprake. Als langgerekte Minireclame kan deze blockbuster echter wel tellen; het zijn dan ook vooral de achtervolgingsscènes die wel het bekijken waard zijn. Onze tip: huur een dvd van de échte Italian Job uit 1969 en koop een Mini. Hoezo, subliminale beïnvloeding?

Bij wijze van voorsmaakje: de superieure Mini-achtervolging uit het origineel en de al even memorabele openingsscène met een Lamborghini Miura.

Share Button

5 Responses

  1. Ruth says:

    Het loonde dan toch om te kiezen voor Top Gear maandagavond! 🙂

  2. Hänzell says:

    Wat kan er mislopen? Tja , bij een eventuele Italian Job II met opgetrokken zonneschermen in je 155 tegen een pilaar van f*ck*’n Kinepolis Hasselt knallen.
    Wanneer je voorafgaande dan nog eens zwaar overhaald wordt om ik citeer:”De beste film sinds jaren qua achtervolgingen en stuntwerk” mee te gaan kijken,snap je het dolkomische van de hele situatie wel.:-)

  3. Ken Divjak says:

    Doeme toch, Hans – dat akkefietje had ik vijf jaar na datum eindelijk verdrongen. Bovendien bleek die “beste film sinds jaren qua achtervolgingen en stuntwerk” een flauw afkooksel van het origineel zoals Pieter terecht beschrijft.

    De nostalgen onder jullie raad ik dan ook aan om onderstaande video naar 55:10 te zappen en dat originele sfeertje nog eens in een moderne context te genieten:

  4. Tom says:

    De beste achtervolging sinds jaren is in Quentin Tarantino’s Death Proof. Proper muscle car movie!

  5. JMVR says:

    Heb jou wijze raad een aantal jaren terug al opgevolgd en ben de trotse eigenaar van een echte beperkte serie “Italian Job” mini. Hoewel deze niet 100% identiek is aan diegene in de film. Schitterend rijplezier ! Echter is er ook een achterkant van de medaille:op 120.000 km heb ik al koppeling, versnellingsdoos en radiator moeten vervangen.
    Fun, fun, fun, maar met momenten een bittere pil !

Leave a Reply