DRIVR

Wat doe je als MINI besluit haar vijftigste verjaardag in stijl te vieren op het circuit van Silverstone en DRIVR toevallig twee devoten van het Duits-Britse merk in haar rangen telt? Je zet maar beter snel een stapje opzij, want voor je het weet zitten ze al kinderlijk enthousiast op de ferry naar Dover. En ‘ze’, dat zijn voor alle duidelijkheid ondergetekende plus CSS-goeroe Stijn en diens trouwe Cooper S Clubman. Ziehier het relaas van een roadtrip aan de juiste kant van de weg in een onverhoopt zonnig Engeland. En oh ja, ook nog enkele duizenden Mini’s.

Sta me toe van wal steken met een bekentenis: ondanks het bovenvermelde enthousiasme zaten we iets minder snel op de ferry dan verwacht. Na enig geklooi met het eigenwijze navigatiesysteem (bedankt, BMW) en veel geraas van de potente turbomotor om de verloren tijd in te halen (bedankt, PSA), waren we nog net op tijd… om de laadbrug voor onze ogen opgehaald te zien worden. Resultaat: een plekje helemaal vooraan de rij voor de volgende overzet en een onverwachte middagpauze van twee uur. Onder onze lotgenoten bevond zich gelukkig een knap oudje om ons aan te vergapen; en dan doel ik niet op de grijze bestuurder van onderstaande sportwagen, maar op de welgevormde zespitter zelf – volgens de sticker een Le Mans Classic-veteraan. Welke modelnaam de azuurblauwe capot siert? Kenners kunnen een gokje wagen in de commentaren.

Een ongeluk komt nooit alleen. Door onze vertraging kwamen we tijdens de avondspits in een knoert van een Londense congestion terecht. En dat ondanks een omweg langs de zuidkant van de Ring – het resultaat van de optimistische veronderstelling dat het schaduwen van een willekeurige Mini ons rechtstreeks van Dover naar Silverstone zou leiden. Wie kon vermoeden dat die dingen daar nog populairder zijn dan hier en dat niet elke Mini-eigenaar noodzakelijk wil Uniten? Ook aan ander sportief geweld geen gebrek daar over het Kanaal, zo blijkt uit deskundig file-onderzoek. Van Focus ST’s over Honda S2000′en tot Mazda’s RX-8: Jeremy Clarkson lijkt wel een directe invloed te hebben op het koopgedrag van zijn landgenoten. Misschien moesten we de blikken op ons turbotoilet dan toch anders interpreteren…

Uiteindelijk dan toch aangekomen op Silverstone en meteen gemerkt dat dit niet de eerste de beste pensenkermis was. Het volledige circuit werd ingepalmd door Mini’s jong en oud, sportieve (neven)activiteiten en stijlvolle eet-, drank- en shopgelegenheden. We besloten het weinige wat er nog restte van dag één dan maar te besteden aan exploratie, een onderneming die al snel verzandde in een moedige doch vergeefse poging om de compatibiliteit van Brits bier, luide drum-maar-vooral-bass en bloggen voor DRIVR uit te testen. Een optelsom die al bij voorbaat gedoemd was tot één uitkomst: barstende hoofdpijn.

Een nieuwe dag, een frisse start. Tijd om eens wat activiteiten uit te proberen. Tot een potje Mini Pulling – wat je vrij letterlijk mag nemen – lieten we ons gelukkig niet verleiden; alles wat bij bovenstaande megaslogan paste, ging er dan weer vlot in.

Zoals daar was: lekke-bandrijden met Dunlop-runflats. Welke (voor)oordelen je ook mag koesteren tegenover BMW’s voorkeursband en hoezeer die ook mogen kloppen, op dit veeleisende slalomparcours werd het grote voordeel dik in de verf gezet. We mochten aan den lijve ondervinden hoe (weinig) een lege voorband de wegligging beïnvloedt. Behalve een hoor- en voelbare wobble en wat extra onderstuur bij fel insturen gedroeg onze test-Cooper zich voorbeeldig; zelfs bij een bruuske noodstop.

Minder educatief maar minstens zo leuk: gratis outdoor karting op de oude landingsbanen van de voormalige luchtmachtbasis. De ideale leerschool om naar BMW’s grote kart over te stappen?

Voormalig Cooper-racepiloot Russ Swift toonde zijn kunsten in zijn oude strijdmakker. De jongeling naast hem mocht de wereld zijdelings bekijken vanop een ereplaats – na eerst hetzelfde manoeuvre meegemaakt te hebben vanuit de koffer (!) van een moderne Cooper S. Geïnspireerd door Swifts stunts schreven uw vliegende reporters zich meteen in voor een spoedcursus ‘J-turns voor beginners’. Leuk om mee uit te pakken bij je vrienden natuurlijk, al zal de John Cooper Works die we tot het uiterste dreven zich de bestraffing ongetwijfeld nog lang herinneren…

Ook voor de allerkleinsten waren er Mini’s voorzien. Of voor de promomeisjes die, net als wij, dringend aan een sitdown toe waren na een (hyper)actieve dag onder een onverwacht felle Britse lentezon.

De apotheose van dag twee op een podium met Werchter-allures – alleen spijtig dat de rockband in kwestie de weg naar de lokale schoolfuif kwijt leek. Maar toch, beter een licht verteerbaar streepje muziek dan de luidruchtige DJ’s die met hun technobeats al vanaf het ontbijt mijn maaginhoud in de verkeerde richting probeerden terug te pompen.

Op zondag was de hoofdattractie de laatste race van de Mini Challenge, die gewonnen werd door *kuch*dinges*ahum*. En hij was daar ongetwijfeld erg blij mee.

Alvorens de terugreis aan te vatten, stond ons nog één ding te doen: een uitgebreide wegtest van een nieuwe (rechtsgestuurde) Cooper S Cabrio. De mensen van Mini hadden een prachtige route voorbereid door de omgeving, die we roadbookgewijs meekregen om niet verloren te rijden in de Engelse countryside.

En dat ging best vlot. Zo vlot zelfs, dat we na enkele kilometers vast kwamen te zitten achter enkele tragere collega-testrijders. Niets dan bochten; normaal gezien een zegen in een Cooper S, wegens gebrek aan inhaalmogelijkheden dit keer een vloek. Dan maar een kort recht stukje afgewacht om het gaspedaal te vloeren, tot frustratie van de 350Z achter ons die nog zo’n 150 pk gemotiveerder was om het treintje in te halen.

Met de teugels los kwam de Cooper S Cabrio pas echt tot zijn recht in dit landschap. Zon in het gezicht, wind in de haren, uitlaatroffel in de oren: een echte streling voor de zintuigen. Dromen over een verhuis naar de UK floepten tevoorschijn, om bij de eerstvolgende rotonde weer abrupt doorprikt te worden. Hoezo, links errond? Wat, het verkeer komt van rechts? En dan vooral niet vergeten nadien weer aan de linkerkant te gaan rijden… Wat een land! En wat een roadtrip. Op naar de volgende.