DRIVR

220km/h. Dat verkondigt de snelheidsmeter vlak voor de onbegrensde Autobahn naar 130 vervalt. Een afrit later zet collega Ruth zich opnieuw schrap voor een legale kopstoot aan de horizon: 223, 224, 225 en weeral compromitteert een (van de weinige) trage Duitser(s) ons experiment om het onderste uit de kan te halen. Maar hoe dan ook: geen blonde lok op onze hoofden die eraan twijfelt dat deze ecostrijder gemakkelijk 230 op teller loopt. Welkom in de omgekeerde wereld van de Opel Insignia Ecoflex.

Gaat de 20ste eeuw de geschiedenis in als pk-oorlog, dan krijgt de 21ste resoluut een ecolabel opgeplakt. Iedere constructeur sleutelt wel aan een groene versie die minder CO2 produceert dan een flatulente koe, en als het even kan – met een betere stroomlijn dan een vetgemest varken. Ook zo bij Opel dat zijn maagdelijkheid met de Astra Ecoflex verloor maar snel heeft ingezien dat vegetariërs meestal iets missen, namelijk rijplezier. En daarom stelt Andreas Häfele – Vehicle Line Director voor de Insignia Ecoflex – meteen bij aankomst in Frankfurt dat zijn protégé niet alleen clean is maar ook driver enjoyment biedt. Exact de reden waarom Opel niet de instap-diesel met 110pk maar wel de gesofisticeerde 160′er als basis voor de Ecoflex neemt. En dat bracht ons op een idee…

Waarom in een muffe luchthaven rondhangen als je op dezelfde tijd naar Frankfurt kan rijden? En waarom geen standaard CDTI 160 strikken om de verschillen tussen de gewone en de ecoversie eens grondig te documenteren? “Geen probleem” aldus het behulpzame PR-team van GM, en zo bevinden we ons om 05u30 in een luxueuze Insignia Sport Tourer op weg naar het Sheraton van Frankfurt. Initiële pro’s? De Insignia heeft bekijks. Eindelijk nog eens een midddenklasser die zoveel meer is dan de letterlijke betekenis van het woord, ook al is de Tourer eerder stijlvol dan ruim – net als de Alfa Sportwagon die het hele style-over-substance idee lanceerde. Binnenin klopt het plaatje evenzeer met goede materialen en een luchtig gevoel dat vooral op naam van het panoramische dak gaat; een kostelijke optie die – net als bij de 159 – de hoofdruimte danig beperkt en een heleboel kilo’s in de schaal werpt.

Aan kilo’s trouwens geen gebrek in de Insignia: de sedanversie loopt gemakkelijk op tot 1.700 kilo terwijl een goed uitgeruste Sport Tourer over de 1.800 gaat. Een wapenfeit dat laatsgenoemde tot een gedegen kilometervreter promoveert, maar de 160pk sterke CDTI ook geregeld op de proef stelt. Eenmaal op snelheid krijgt het aanzienlijke koppel van 350Nm (380 in overboost) de bovenhand terwijl de glibberige lijnen voor onverwachte snelheden zorgen. Je zou zelfs kunnen stellen dat de Insignia zich tout court beter voelt op snelheid: dan is de stuurweerstand eindelijk op maat, laat de bak zich vlotter bedienen en stoort de hoge middentunnel niet voortdurend bij het schakelen. Dus opnieuw: dit is een voertuig om kilometers mee te malen beter dan sprintjes mee te trekken. En dat vertaalt zich in een acceleratietijd van pakweg 10 seconden maar wel een geijkte top van 212km/h.

Over naar de talrijk uitgestalde Ecoflexen in het parc fermé van de Sheraton. Die liggen een stuk lager, hebben een tankafdekking voor de achteras, een gesloten radiatorrooster en een aangepaste spoilerlip vooraan. Samen goed voor een luchtweerstandscoëfficiënt van 0,26Cd oftewel 0,2 beter dan de ijzersterke waarde van de gewone. Dat de ingenieurs daarvoor ver zijn gegaan, blijkt uit de anekdote waarmee Häfele opent: Opel zou Michelin gevraagd hebben om de bedrukking van de banden te wijzigen omdat die teveel weerstand bood… Maar we wijken af: biedt de Ecoflex effectief meer rijplezier dan ‘onze’ CDTI 160? In één woord: absoluut. Al heeft dat meer met de specificaties van de testexemplaren te maken dan met de Insignia an sich. Gestript van overbodige franjes (zoals dat instrusieve schuifdak) en voorzien van sportstoelen en een lagere rijhoogte biedt de Ecoflex zich meteen gefocuster aan. Zonder de lange achterbouw van de Tourer reageert de demping een stuk synchroner wat de banden met lage rolweerstand snel van plezier doet schreeuwen. Al zou een tikkeltje meer stuurfeedback zeker niet misstaan om de directheid van de elektro-hydraulische setup te complementeren. Kortom: tegen de klok is er weinig verschil tussen twee identiek uitgeruste Insigia’s met of zonder Ecoflex-behandeling, maar gevoelsmatig wel.

Waar het echte verschil dan wel zit? Aan de pomp natuurlijk. Zo consumeerde onze (toegegeven: zwaardere) Tourer  gemiddeld 7,5l/100km terwijl de Ecoflex na de Autobahnraid op 5,6 strandde. De ecorun van Frankfurt naar Heidelberg resulteerde zelfs in een gierige 4,2l/100km terwijl een Duitse collega 4,0 haalde. Een opmerkelijk verschil dat – naast de aëro-aanpassingen – vooral te danken is aan het geoptimaliseerde Cleantec-inspuiting die vanaf de herfst ook als niet-Ecoflex te hebben is. Minder overtuigd zijn we van de langere bakverhoudingen; die kelderen de toeren soms onder het minimale werkingsgebied van 1.500t/m waardoor je op bochtige wegen vaak tussen tweede (teveel toeren) en derde (te weinig) strandt – ook al voelt het verdomme goed om in vijfde dik 200 te doen met nog een versnelling op reserve. In een Gore Ecoflex dan nog.

[Foto's: Ken Divjak]

OPEL Insignia Ecoflex

Plus	Min
+ Genietbaar Groentje	- Vooral op de Autobahn

Weggecijferd

Motor	2.0 turbo diesel
Aandrijving	voorwielen
Vermogen	160 pk
Koppel	350 – 380 Nm
Gewicht	1503 kg
Acceleratie (0-100 km/h)	9,5 s
Topsnelheid	226 km/h
Gem. testverbruik	4,9 l/100 km
Basisprijs	27.750 euro
Fiscale PK	11

Verdict