DRIVR

Schone schijn. Daar lijkt het soms allemaal om te draaien in Italië. Het land waar vertegenwoordigers van het volk erin slagen jarenlang niemand behalve zichzelf te vertegenwoordigen, hun maffiapraktijken verbergend achter een brede tandpastaglimlach. Waar de tailles slank zijn en de borsten groot, en vrouwen alleen op tv komen als ze nog minder om hun lijf hebben dan in hun hoofd. En waar priemende blikken op zonovergoten terrasjes geen kans laten voorbij gaan om de stile van voorbijgangers vanachter hun Gucci-zonnebrillen aan een strenge keuring te onderwerpen. Geen wonder dat de Italiaanse autobouwers bekend zijn geworden om hun oogstrelende designs; op de boulevards van Rome is dat niets minder dan een primaire levensbehoefte. Met de knappe Alfa Romeo Brera die we ons een weekje mochten aanmeten, hoefden we gelukkig niet meteen te vrezen voor sociale exclusie. Maar schuilt er ook inhoud achter die vorm?

Cilinderinhoud in ieder geval. 1910 cc’s aan volbloed mazoutkachel, om precies te zijn. Klinkt als blasfemie in Alfista-oren en dat is het eigenlijk ook. Van achter het stuur kan je niet anders dan lichte teleurstelling voelen wanneer de JTDM zichzelf lui wakker pruttelt. Zowel het oor als de rechtervoet willen meer. Nochtans zouden de prestaties met 163 (Belgische) pk’s en vooral 360 Nm trekkracht best moeten meevallen. Dat ze dat niet doen, is te wijten aan twee dingen. Ten eerste staat de Brera wat vadsig, zoals men in de edele boerenstiel al eens pleegt te zeggen. 1550 kg droog aan de haak is veel, zeker voor een middenklassecoupé met sportieve ambities. Ten tweede kampt de 2.0 JTDM met een kanjer van een turbogat onder de 2000 tpm. Laat schakelen is dus de boodschap, maar met een rode zone die bij 4500 toeren begint en een bruikbare vermogensband die er nog vroeger de brui aan geeft, heb je niet al te veel marge. Buispunten voor de nieuwe motor dus, die met een gemiddeld testverbruik van 8,2 l/100km niet alleen ongehoord veel afwijkt van de opgegeven constructeurswaarde (5,4 l/100km) maar bovendien faalt op het enige punt dat voor een diesel pleit in dit soort auto – en daarmee meteen zijn eigen bestaansreden ondergraaft.

Erg spijtig, want de Brera wíl duidelijk wel. Het lederen sportstuur ligt goed in de hand en stuurt zeer direct en precies, al ontbreekt nog steeds elke vorm van feedback. De versnellingsbak is goed gespreid voor dagelijks stads-, plattelands- en snelwegverkeer en laat zich met een heerlijk mechanische precisie bedienen. Alfa gaat soms zelfs iets té ver: de pedalenopstelling leent zich zo goed tot tip-hielen dat een op grote voet levende bestuurder haast niet anders kán dan gas geven en remmen tegelijk. Het roemrijke Alfa-DNA, met de nodige foutjes maar boordevol charme, is gelukkig in overvloed aanwezig.

En dat zie je ook gewoon. Want laten we er geen doekjes om winden: de Brera is kunst. Het Giugiaro-ontwerp heeft een adembenemende kwaliteit die hoofden doet draaien tot ze bijna van hun romp vallen. In het zwart en met de 19-inchsloffen van de ‘Turismo Internazionale’-uitvoering is het een van die weinige auto’s die erin slagen tegelijk sportief en elegant te zijn, pronkerig en toch subtiel. En denk niet dat alleen de toeschouwers getrakteerd worden door het Italiaanse designhuis. Het interieur ademt gesofisticeerde emotie, of we het nu over de specifieke bordeauxkleurige sportzetels of over het naar de bestuurder gekantelde dashboard hebben. Van vloer tot dakhemel is zowat elk zichtbaar oppervlak bekleed met leer, stof, carbon of aluminium. Alleen de vele rammeltjes en kraakjes in onze nochtans erg jonge praalwagen verraden dat er onderhuids toch nog een behoorlijke portie plastic verstopt zit. Schijn bedriegt, hoe schoon die ook mag zijn.

Het weldadige interieur en eerder gezapige karakter van de koppelrijke diesel lenen zich vooral tot een cruisende rijstijl – dat Italiaanse boulevardpronken, weet je wel. Het verbaast dan ook dat Alfa niet voor een comfortabelere afstelling van de ophanging gekozen heeft. De demping is degelijk, maar wordt gedwarsboomd door de superkorte en bijgevolg stugge veren en het 19-duims laagprofielrubber. Wie zijn lokale chiropractor sponsort, zal dus op weinig genade mogen rekenen. Te meer omdat de stoelen weliswaar elektrisch verstelbaar zijn in richtingen waarvan je niet eens wist dat ze bestonden, maar desondanks – of net daarom? – in geen enkele vindbare positie de onderrug lijken te sparen. Komt daar nog eens bij dat ze, zelfs op hun laagste stand, maar net voldoende hoofdruimte overlaten voor zelfs mijn bescheiden metertje zeventig. Medeplichtig aan dit misdrijf is het panoramische dak, dat de plafondrand binnenin aanzienlijk verlaagt.

Maar troost je: eventuele achterbankgevangenen hebben het nog een graadje benauwder. Om comfortabel plaats te nemen achterin dien je niet alleen beide benen maar ook je hoofd te amputeren. We mogen onszelf zeker grondige testers noemen, maar dát gaat zelfs ons te ver. Met als gevolg dat de achterbank er na één korte maar gedenkwaardige rit ongebruikt bleef bijliggen, wat de Brera meteen herleidde tot wat hij eigenlijk had moeten zijn: een tweezitter. Het had ons in ieder geval veel miserie en tientallen kilo’s nutteloze ballast bespaard.

Een minuscule achterbank in een auto van 4,41 m, dan verwacht je toch een koffer ter grootte van de gemiddelde balzaal. Helaas, de verhouding binnen-buitenafmetingen is niet bepaald evenredig in de Brera. Niet dat 300 liter laadruimte (610 l met neergeklapte achterbank) zo weinig is voor een coupé, maar de hoge en vooral verre laaddrempel maken dat de eerder vermelde chiropractorpatiënt zijn tienbeurtenkaart maar best tijdig vernieuwt. En dan kan je nog argumenteren dat de praktische kant niet van belang is bij zo’n ravissante schoonheid, dat je een Brera puur uit liefde koopt – verrek, zolang het niet over de diesel gaat, zou je zelfs gelijk hebben. Maar kijk dan eens rond je in het verkeer en je kan maar tot één conclusie komen: dat er blijkbaar bitter weinig Brera-liefhebbers bestaan. En nu weten we ook waarom.

[Foto's: Jeroen Peeters]

Plus	Min
+ Adembenemend design	- Diesel is een mismatch
+ Sfeervol interieur	- Zwaarlijvigheid fnuikt prestaties
+ Betrokken bakbediening	- Verhouding binnen-buitenafmetingen
+ Alfa-DNA	- Prijzig

Weggecijferd

Motor	2.0 4-in-lijn turbodiesel
Aandrijving	Voorwielen
Vermogen	163 pk
Koppel	360 Nm
Gewicht	1550 kg
Acceleratie (0-100 km/h)	8,8 s
Topsnelheid	218 km/h
Gem. testverbruik	8,2 l/100 km
Prijs	34.700 euro
Fiscale PK	11

Verdict