DRIVR

Vraag: Met welk Automerk ben jij opgegroeid?

Hoogst wetenschappelijk onderzoek (oké, ik heb even aan mijn hoofd gekrabd) heeft uitgewezen dat octaanliefhebbers een aangeleerde band met een automerk hebben. Een van huis uit aangeleerde band om exact te zijn, en die kan je zo gek niet bedenken of er loopt wel ergens iemand mee rond. Zo ken ik er een die nog altijd lyrisch doet over de aftandse Skoda met achtermotor uit zijn kinderjaren – en dat bracht ons tot volgende vraag: welk merk werd jullie met de paplepel ingegeven? En nog belangrijker: houdt die band nog altijd stand?

automerken

Krab ik nogmaals op mijn hoofd, dan schieten er mij respectievelijk een Sunbeam, een Ford Fiesta, een Opel Kadett en een Rover 200is tebinnen. Maar geen van die heeft de tand des tijds zo goed doorstaan als de BMW’s E30 320i, E34 520i en E46 325CI van vaders kant. Ik weet nog heel goed dat ik als tiener danig gefascineerd was door dat vreemde tellertje naast de snelheidsmeter. Soms liep het gelijk met de snelheid, en soms sloeg het faliekant rood uit. Tot ik uiteindelijk te horen kreeg dat de toerenteller veel belangrijker is dan de snelheidsklok, zeker met een muzikale Reihensex in het vooronder.

En zo geschiedde, ik was geconditioneerd door het BMW-virus dat me tot vandaag achtervolgt. Alleen zijn er ondertussen nog zo’n 47 bijgekomen…

Benieuwd met welke automerken jullie opgegroeid zijn!

Share Button

26 Responses

  1. Casper says:

    Goede vraag. Vroeger vond ik alles mooi wat mijn vader mooi vond, er moesten alleen meer spoilers op, bredere wielen onder, etcetera.

    Mijn vader heeft -een enkele uitzondering buiten beschouwing gelaten- voornamelijk producten uit het VAG concern gereden. Hoewel het begon met een Scorpio en een Volvo, maar toen hij zelfstandig ging werken werd het VAG. Eerst Audi, toen een tijdje VW, een uitstapje naar Nissan (Murano) en nu weer Audi. Ik moet zeggen dat ik een hoop producten uit mijn jeugd van die producenten zeer kan waarderen, al zijn dat niet direct de auto’s die mijn vader heeft gehad, de Golf III buiten beschouwing gelaten. Onlangs betrapte ik mij nog op het zoeken naar een nette VR6. Bespaar uzelf die moeite trouwens gerust, nette VR6-en bestaan alleen in droomland. Ook een Audi 80 coupé of cabriolet vind ik niet te versmaden.

    Toch zijn mijn huidige favorieten uit die tijd (wat betreft Drivr-waardige automobielen dan) de Peugeot 205 GTI 1.9, de Alfa 75 en de E30 M3. Of de 325i in geval van de touring. Wel op de hielen gevolgd door de Golf I GTI, de Golf III VR6, de Audi 80 coupé en de Porsche 914 en 944. Aan het Volvo-uitstapje heb ik nog een liefde voor de 480 overgehouden.

    Voorkeur gaat tegewoordig dus wel voornamelijk naar Duitse producten, maar de merken van de paplepel staan wel op maar niet bovenaan de lijst.

  2. serial says:

    altijd al BMW geweest hier, op 1 merc 190 en 1 merc S na

  3. Is toch iets van aan. Wij reden met een Audi rond (een 80, maar mijn nostalgische brein heeft er een 60 van gemaakt). En als ik nu al die saaie grijze bedrijfswagens zie cruisen, dan ben ik nog altijd veel milder voor een Audi dan voor, bv. een VW ofzo.

    Je eerste eigen auto heeft volgens mij een gelijkaardig effect. bij mij een Simca 1100 met Variomatic. “Dat maken ze vandaag niet meer.”

  4. Pieter Fret says:

    Terecht opgemerkt, Ken. Hoewel mijn sympathie voor Citroën niet alleen van mijn ouders komt – veel goede woorden heb ik nooit over gehad voor de ZX waarin ik leerde rijden – al valt hun huidige C4 best te pruimen. Ik heb het merk namelijk pas echt van zijn eigenzinnige kant leren kennen in de BX van een vriend, die net zo oud was als wij zelf. Sindsdien niets dan respect voor dit merk, want wat je er ook van kan zeggen: stijl en nonconformisme stonden er vroeger (en nu eindelijk terug) centraal. Heerlijk tegendraads.

    En mijn onvoorwaardelijke liefde voor de Peugeot 205 (en zeker niet alleen de GTI en de T16) valt zonder twijfel terug te leiden tot het knalrode exemplaar waarin ik tien jaar lang op de achterbank heb mogen vertoeven. Het geluid van de kleine benzinemotor zou ik nog steeds uit de duizend herkennen. 🙂

  5. Renny says:

    Bij ons thuis was het al Opel wat de klok sloeg. Bij mijn beste vriend (en zijn ouders) Ford. Zo is er eigenlijk een vete Opel – Ford gegroeid die er bij mijn kant nog steeds is (tegen Ford dan) alhoewel ik niets meer met Opel heb.

    Ook al dien ik beter te weten, een goede/mooie auto met Ford batch is nog altijd in mijn ogen een beetje de vijand.

  6. Andries says:

    Bij ons thuis is het altijd Citroën geweest (2pk’s, visa, bx, xara ). En moet zeggen dat dit toch niet veel indruk heeft achtergelaten.

    De enige coole citroënen zijn de DS, SM en de Traction Avant natuurlijk.

  7. Nuvolari says:

    de beste herinnering blijft de blauwe Alfa Nuova Giulietta van ons vader. Wat een geluid! Hij zal daarna wel ergens weggeroest zijn 🙁

  8. Ken Divjak says:

    Ligt het aan mij of is de huidige generatie autokopers minder merktrouw dan de generatie voordien?

    Misschien omdat we beter geïnformeerd zijn?
    Of omdat er meer keuze is?
    De kwaliteit over alle merken sterk verbeterd?
    De oude/zekere bastions doorbroken?

    Ik kan me namelijk niet meer inbeelden dat een dertiger van vandaag eeuwig bij hetzelfde merk zou blijven. Maar onze ouders daarentegen…

  9. Fenwick says:

    Ook hier is het merk Citroën mij met de paplepel ingegeven. Vroeger hadden we een 2cv6, en op een dag moest daar een ander chassis onder. Hoe zalig is het niet om als kind al zo’n dingen te zien en naarmate ik ouder werd ook zelf te kunnen helpen. Ik was denk ik een jaar of 9-10 toen we onze eerste citroën hadden. (ik weet niet meer hoeveel keer ik geholpen heb de koets van een chassis te nemen, maar allesinds 10+ keer)
    Later hebben we thuis 2 BX GTI’s gehad, waarvan eentje motorisch getuned. Hoe zalig was het niet om daarmee mee te gaan. Ik wil nog steeds ooit een BX…

    Toen ik mijn rijbewijs had wilde ik ook een citroën. Aanvankelijk had ik eerst een gewone 1.1 carburator AX gekocht. Later heb ik een AX GTI bijgekocht, en ondertussen heb ik 4 van die ax’en gehad. (mijn eerste is er uit nostalgische reden nog steeds)
    Peugeot en Subaru kunnen me ook wel nog bekoren. Als ik verleg van merk zit de kans er wel in dat het naar 1 van die 2 is. (ook omdat vader nu met Subaru rijdt)

    Alhoewel VAG-producten en duitsers best goed zijn, zie ik mezelf nog niet meteen ene kopen. (op de oude bmw’s heel misschien nog na, maar allesinds geen nieuwere modellen)

  10. Ken Divjak says:

    Verrek daar is die BX GTI weer!

    Ooit serieus tegen afgegaan omdat ik in al mijn onwetendheid niet wist dat die dingen 150pk+ onder de kap hadden…

    Echte Q-Cars!;)

  11. Frexy says:

    De eerste auto die ik kende was de citroën 2cv. Was verliefd op die auto, weet eigenlijk nog altijd niet waarom. Ik herinner me dat ik na een ritje altijd langer in de auto bleef terwijl mijn ouders al naar binnen waren omdat ik t er zo leuk in vond. Zeg nu zelf, 2 rijen bank. Zonder hoofdsteun. Geweldig.

    Maar citroën is nooit mijn ding geweest, buiten die blauwe 2cv. Renault daarentegen.. Het begon met de R21, die we nog steeds hebben en waar ik in heb leren rijden. Zalige bak, nog steeds. Beetje gammel en roestig nu, maar blijft zalig rijden. Dan nog een Mégane gehad (eerste generatie) en een paar Espaces.

    Maar niets reed zo fijn als de Honda (ook al was t een FRV). Dus, als ik een auto zelf zou kopen (tot nu toe nog niet nodig geweest), dan wordt t een Honda. Al blijf ik een zekere voorliefde voor Renault hebben.

  12. kurtiejjj says:

    In principe ben ik de eerste jaren van mijn leven opgegroeid op de achterbank van een metallic-zilveren MGC. Doodsbang was ik voor die brullende 6-cylinder! Daarna was er jammer genoeg het afschuwelijke Honda-aftreksel van MG, de Montego.. Daarna kwam er een standaard golfje en nog erger daarna een VW transporter bus, ach ja zo gaat dat nou eenmaal!

  13. Bart says:

    Citroen en dan Duitsers

  14. Charlo says:

    Voor zover ik mij kan herinneren reed mijn vader in de jaren ’80 met een Fiat Argenta, daarna kwamen er twee Scorpio’s (tweede was dat ‘amerikaanse’ type), dan een Ford Mondeo en sinds een paar weken een Freelander II.

    Bij mij is het Audi en BMW wat de klok slaat, dus niet echt een vaderlijke invloed te bespeuren op dat vlak.

  15. herdewyn says:

    De eerste auto die ik mij herinner is meteen eerste auto van mijn ouders: een witte Simca-Chrysler 180 met zwart dak en donkere simili lederen achterbank, wel wat roestgevoelig… Op dat ogenblik had mijn grootvader een VW T2 busje en ik herinner mij het spelletje waarbij de kleinkinderen achterin rechtstonden en moesten opspringen als we door een plas reden. Nadien volgde thuis een blauwe Opel Record 1.9 met blauw interieur, een slome sleur. De dag voor aflevering reed de garagist ermee in de gracht op weg naar de keuring, maar hij werd jammer genoeg hersteld. Opel was aan de ander kant van de familie ruim vertegenwoordigd, waaronder 2 mooie exemplaren. De eerste was een vrachtwagen, een Blitz van 1954 (op benzine!) waarmee mijn (andere) grootvader naar de groenteveiling reed en die nu nog steeds in de schuur staat. De tweede was een knalrode, piekfijn verzorgde tweedeurs Ascona 1 van een familielid/mechanieker. Het interessante hieraan was dat hij in een veld een ‘reservewagen’ had staan voor onderdelen. Ik speelde hierin (stilstaand) met veel verbeelding ‘autorijden’, maar af en toe mocht ik ook mee op schoot om echt aan het stuur te draaien.
    Mijn ouders schakelden in 1990 van de slome Record over op een pikzwarte BMW E34 520i: niet super snel, maar de zijdezacht spinnende zescilinder maakte veel goed. Ik was werkelijk weg van die klank! Jammer genoeg was het mooie liedje uit toen ik enkele jaren later met een paar maanden rijervaring bij een ontwijkmanoeuvre de keerzijde van RWD ontdekte. Resultaat: een dikke hap uit het zelfvertrouwen en het einde van de zwarte schoonheid. Mijn ouders kochten meteen identiek dezelfde, maar in ‘helgrau metallic’ en die zingt nog steeds perfect met 20 lentes achter de nieren.
    Ik rij zelf ook BMW, maar blijf meer sympathie hebben voor de oudere modellen. Bovendien apprecier ik met de jaren ook fantastische Alfa’s, Mercedessen, Citroëns, etc. Nog een korte oproep aan iedereen die met het blauw-witte schildje rijdt: werk een beetje mee aan het oppoetsen van het (vaak terechte) imago van arrogante heethoofd.

  16. @Ken: ik denk dat onze ouders meer garage-trouw waren dan merken-trouw. En dat soort standvastigheid is voor alle producten afgenomen.

  17. Pieter Fret says:

    @ Sponzen Ridder: correct. Zo is bij mijn ouders de switch van Peugeot naar Citroën uitsluitend te verklaren door het overschakelen van de dealer van het ene merk naar het andere.

    Nu wordt dat waarschijnlijk minder gedaan, en zeker door mensen die iets van auto’s kennen. Die gaan gewoon voor de beste auto (voor hen), in plaats van het gemak van een bekende dealer te laten primeren.

  18. Jeffrey says:

    Hier ook altijd BMW geweest thuis met als favoriet de E34 525i licht aangepast met AC Schnitzer onderdelen. Als ik ooit wat meer geld heb koop ik mij zeker ook een BMW met 6inlijn erin maar voor het moment doe ik het met een goedkopere maar hoogtoerige Honda 🙂

  19. Boss says:

    Bij mij vader zijn heel wat auto’s de revue gepasseerd, maar toen ik ter wereld kwam was het VAG wat de klok sloeg. Eerst een Passat, maar voor het grootste gedeelte van mijn jeugd reden we in een Audi 100 2.3E. Heerlijke motor, die V5, me vader zei altijd iets in de orde van “Es ist schön das man etwas übrig hat nicht?”, op reis door Duitsland, met of zonder sleurhut.

    Net voor ik m’n papiertje kreeg, wisselde hij voor een Audi A4 1.9 TDI. Niet heel spannend, maar kun je goed lui mee rijden/touren. Heb er op vakantie in Oostenrijk overal mee naar toe / rond gereden samen met me vader, als ‘instructeur’…

    Qua voorliefde voor auto’s is het zeker bepalend geweest, mijn voorkeur gaat uit naar Audi, hoewel BMW mij ook zeker wel weet te boeien. Ik ben nog niet in het bezit van een auto – als student is dat wat moeilijker – maar ben wel van plan met een dergelijk merk in zee te stappen.

  20. Squadra T says:

    Opgegroeid tussen de Alfa’s en zo zeker het virus ook zwaar te pakken gekregen.

    Mijn vader zijn “auto carriere”:

    – Talbot Matra Rancho
    – Alfa Romeo Alfetta Sedan 1.8 Carbs
    – Alfa Romeo 75 2.0 Twin Spark
    – Alfa Romeo 164 2.0 Twin Spark
    – Alfa Romeo 164 2.5 TD (Diesel??? Heiligschennis!)
    – Alfa Romeo 164 2.0 Twin Spark Super
    – Saab 95 2.0t (bij gebrek aan automaat in de 166 – automaat nodig wegens kapotte rug)
    – Alfa Romeo 166 2.4 JTD (bij gebrek aan een automaat in de 166 benzine)
    – Alfa Romeo 159 3.2 JTS TI Q4 (veel badgekes, vandaar het overgewicht ;-))

    En ondertussen ben ik overgelopen naar BMW (als daily driver). Vader is daar nog altijd niet over te spreken.

  21. Yannick says:

    Mijn vader begon in ’78 actief deel te nemen aan het 2cv-clubleven en doet dat nu nog steeds. Hij heeft in september nog een Dyane6 van ’78 gekocht. Het aantal 2cv’s, Dyanes en Ami’s dat ik voorbij heb zien komen is niet te tellen. Het aantal evenementen evenmin. Ik heb dan ook een Dyane van 1967, gebouwd in Vorst, gekozen als eerste auto. Een restauratieproject dat nog steeds lopend is.

    Over die sportieve BX’en. Mijn broer heeft een aantal jaar geleden een BX Sport (126 pk) gehad, de voorloper van de GTI (125 pk) en de GTI 16V (160 pk). Als jaren ’80-icoon met zijn bodykit en twee dubbele Solexen is die Sport in mijn ogen nog altijd de meest karakteristieke.

  22. serial says:

    @Ken: ik denk dat het aan jou ligt 🙂

    Ik ken verschillende personen gaande van twintigers tot vijftigers die zweren bij 1 merk (mezelf incluis bij de twintigers)

    En dit bij verschillende merken maar wel voornamelijk de zogeheten “premium” merken. In het bijzonder dan meestel BMW, audi, mercedes maar bijvoorbeeld ook Alfa

  23. Pietel says:

    VW Golf tweede generatie.
    Opel Vectra (erfenis)
    Audi 80 (vader)
    Citroën AX (moeder)
    VW Passat (vader)
    Citroën C2 (moeder)

    Maar ‘t zal toch vooral die golf, de audi en de passat zijn. Vroeger reed ik met een A3, nu met een Mercedes C200 en de vriendin met een VW golf.

  24. Pietel says:

    @Djivy: qua merktrouwheid, makkelijk een derde tot de helft van de wagens op onze wegen zijn leasingwagens. Het merendeel daarvan heeft niet meer te kiezen uit een lijst, maar uit één of twee merken.

    Daarnaast zijn we rijker geworden. Waar onze ouders tevreden moesten zijn met één golf, een kadett of een Renault 19 en daar tien-twaalf jaar mee rondtuften, ruilen wij om de vier jaar een beamer, merc of audi om. Dan wil je eens van alles proeven hé.

    Maar bij meer high end merken als BMW, Audi en Mercedes is de merktrouwheid nog steeds zeer hoog. Bij meer prijsbewuste merken is de merktrouwheid een pak lager.

  25. PJDQ says:

    Ben opgegroeid met Renault en draag dat merk zelf ook een warm hart toe.

    In mijn kinderjaren hadden mijn ouders allebei een R5’ke. Ze hebben er verschillende achter elkaar gehad en ik denk dat ze samen er een vijftal versleten hebben. Daarna werden mijn zus en ik blijkbaar wat te groot en kochten ze een 1e generatie Espace. Heel leuke auto als kind (vooral omdat MPV’s toen nog echt een rariteit waren).
    Na de Espace was de Reanult-liaison een beetje voorbij (alhoewel zeker mijn moeder altijd met weemoed bleef praten over de Espace) en kwam er een MX-5 voor vader en Volvo 850 2.5 voor moeder. Nu is dat een Mini Cooper S voor vader en Honda Jazz voor moeder.

    Zelf ben ik begonnen met een Smart en dan de MX-5 van mijn vader, maar op mijn vorig bedrijf was Renault de lease partner en zo heb ik heel graag 2 jaar met een Scenic rondgereden en heb ik daarna zelf een Avantime gekocht. Ik ga zeker niet heel mijn leven met Renault rijden, maar ik vind het wel een leuk merk en dat zal voor een stuk inderdaad door de familiegeschiedenis zijn.

  26. BertR. says:

    Ik ben absoluut niet met één merk opgegroeid.
    De auto’s die ik me (vaag) kan herinneren zijn:
    – Ford Fiesta
    – Opel Ascona
    – Audi 80 avant
    – BMW 3
    – Ford Galaxy
    – Mitsubishi Pajero
    – VW Golf 3 cabrio
    – Volvo V50
    Het zijn er waarschijnlijk nog wel meer.
    En dan ben ik liefhebber van Renault geworden. Mijn ouders hebben nooit een Renault gehad, zelfs niemand in de familie. Mijn vriendin is wel met één merk opgegroeid, Renault, maar dat heeft dus te maken met de garagist aan wie ze trouw blijven.

Leave a Reply