DRIVR

Reünie: Land Rover Defender 110 ‘Ice’ vs. 90 (1986)

Een cultuurshock. Hoe moet ik anders de overstap van mijn dagelijkse MINI naar een Land Rover Defender verwoorden? In zowat alle opzichten zijn de twee elkaars absolute tegengestelde. En alsof dat contrast nog wat extra in de verf gezet moet worden, leiden mijn eerste tien kilometers in dit gevaarte me dwars door een bruisend Brussel…

Land Rover Defender

Een myriade aan gewaarwordingen overspoelt mijn zintuigen. De eerste en meest opvallende: rijden in een Defender is werken. Vooral het ontkoppelingspedaal vereist behoorlijk wat spierkracht. De slag is kort, het aangrijpingspunt ondefinieerbaar. Maar zelfs wanneer het na een formidabele trap volledig ingeduwd is, lijkt de lange versnellingspook dat niet helemaal te beseffen. Van verzet veranderen vraagt een kordate snok, waarna de schijnbaar eeuwenoude mechaniek hoorbaar op zijn plaats klikt. Oef.

Land Rover Defender

Het eerste verkeerslicht nadert, tijd om te remmen. Of liever: vijftig meter terug was het blijkbaar tijd om te remmen. Wie deze tweetonner wil stoppen, kan maar beter zijn volle gewicht in de strijd en op de rem gooien. Dat die op de plaats staat waar je de ontkoppeling verwacht, helpt je kansen ook niet bepaald. Gelukkig heeft de aardolieraffinaderij onder de motorkap bij het terugschakelen enkele voorwaartse G’s in petto. Nogmaals oef.

Land Rover Defender

De volgende gewaarwording is er een van afwezigheid. Waar is het altijd zo opdringerige en agressieve verkeer van onze hoofdstad gebleven? Het uitstekende zicht rondom onze uitkijktoren leert ons dat het wel degelijk aanwezig is – alleen hebben wij er geen last van. Geen heethoofd dat durft te claxonneren, geen taxichauffeur die ons de pas durft af te snijden. De Defender staat als een fort op de weg en nodigt niet bepaald uit om zijn positie aan te vallen. Zelfs op schouderhoogte passerende Audi Q7’s lijken klein en nietig naast onze bulderende Brontosaurus.

Land Rover Defender

Tijd om de stad te verlaten en via een korte snelwegstint – verdraaid, dit ding haalt tegenwoordig zelfs de 120! – het groene platteland op te zoeken. Daar hebben we een afspraak met Hans, de eigenaar van een ex-militaire Defender 90 uit 1986. Of correcter: een Land Rover 90, want de naam ‘Defender’ wordt pas gebruikt sinds 1990. “De ‘90’ beduidt de wielbasis in inches”, leert hij ons. “Jij hebt de langere 110 Station Wagon met een extra rij zitplaatsen bij, en er bestaat ook nog een 130 in pickupvorm.” Die veelzijdigheid is een handelsmerk van de Defender. Behalve de verschillende lengtes en zitplaatsen kan ook gekozen worden voor een hardtop, zoals op ons exemplaar – een gelimiteerde two-tone ‘Ice’-editie – of voor een linnen cabriodak, zoals op Hans’ voertuig.

Land Rover Defender

Tijdens de rit naar de fotolocatie neem ik het stuur van de oude Defender. Zou meer dan twintig jaar ontwikkeling een voelbaar verschil gemaakt hebben? Mijn ervaringen in Brussel doen me vermoeden van niet; de Defender voelt nog steeds aan als een restant van de industriële revolutie. Het duurt niet lang voor ik ongelijk krijg. Ontkoppeling, versnellingsbak, remmen, … Ze zijn allen nog een pak weerbarstiger in het oude model. En voelde het onverwacht lichte stuur in ‘mijn’ 110 nog alsof het via een elastiek met de voorwielen verbonden was; nu moet ik mijn biceps aanspreken om er überhaupt beweging in te krijgen.

Land Rover DefenderLand Rover Defender

“Tja, een Defender is niet gemaakt voor de openbare weg”, lacht Hans. Zelf gebruikt hij hem dan ook vooral voor zijn activiteiten als houthakker. Maar Land Rover heeft de afgelopen decennia wel toegevingen gedaan om hun Brabantse trekpaard gemakkelijker in de omgang te maken. Zo prijkt er tegenwoordig zelfs een heuse middenconsole op het dashboard, in plaats van een kale stalen plaat. Wanneer ik Hans vertel dat mijn moderne variant met elektrisch bediende zijruiten, airco en een verwarmbare achter- én voorruit is uitgerust, bekijkt hij me vol ongeloof. “Al die poespas hoort toch niet op zo’n rauwe offroader?” Ik besluit wijselijk hem maar niet in te lichten over de verwarmde zetels uit leder en alcantara, die mijn achtersteven van onderkoeling beschermd hebben op de heenrit. Maar ondanks die – voor mij – welgekomen comfortvoorzieningen moet ik hem gelijk geven: de Defender heeft nog steeds even veel te zoeken op de openbare weg als een olifant in een porseleinwinkel. Gelukkig zou ik al snel gaan ontdekken wat dan wél zijn natuurlijke habitat is.

Land Rover DefenderLand Rover Defender

Zwaar offroaden behoort evenwel niet tot het plan, want terwijl Hans’ Landy met een snorkel en tractorbanden is uitgerust, staat mijn exemplaar op doodgewone – zij het ietwat uit de kluiten gewassen – wintersloffen. Over permanente vierwielaandrijving, low gearing en een vergrendelbaar differentieel beschikt hij echter wel, dus zou hij geen problemen mogen hebben met de modderplassen en zandheuvels die zich voor ons uitstrekken. We volgen Hans en onze vermoedens worden meteen bevestigd: hier voelt de Defender zich in zijn element. Alleen in korte bochtjes speelt de enorme lengte en dito draaicirkel van de 110 ons parten en kunnen we de meer wendbare 90 niet meer volgen. Tenzij je de extra laadruimte en/of passagiersplaatsen écht nodig hebt, lijkt de compactere en goedkopere 90 dus de betere keuze voor het veldwerk – en dat geldt eigenlijk ook in de ‘urban jungle’.

Land Rover Defender

Enkele uren en negen gigabyte aan foto’s later pauzeren we onder een zwak winterzonnetje, dat met de grootste moeite door het wolkendek breekt. Voor Hans het ideale moment om zijn herdershond uit de kofferbak te verlossen en de vrije loop te geven in de weidse velden. Het plaatje heeft iets idyllisch. Verplaats de scène naar het Engelse platteland en het is precies het beeld dat een Land Rover Defender bij mij altijd al heeft opgeroepen, zoals alleen een icoon dat kan.

Land Rover Defender

Al meer dan zestig jaar wordt de moeder aller terreinwagens nagenoeg ongewijzigd gebouwd in Solihull, nog steeds grotendeels met de hand. Maar het is bijna einde rit voor de Defender. Land Rover werkt momenteel onder de toepasselijke naam ‘Project Icon’ aan een opvolger, die de fakkel vanaf 2014 definitief zal overnemen. Dat betekent echter niet dat de Defender meteen uit het straatbeeld zal verdwijnen, want volgens de legende rijdt 70 procent van alle exemplaren gebouwd sinds 1948 vandaag nog steeds rond…

[Foto’s: Jeroen Peeters; met dank aan DRIVR Hans]

LAND ROVER DEFENDER

Plus Min
+ Terreincapaciteiten – Stroeve en gevoelloze bediening
+ Icoon – Niet gemaakt voor wegverkeer
+ Zicht rondom – Onhandige afmetingen (110)

Weggecijferd

Defender 110 ‘Ice’ Defender 90 (1986)
Motor 2.4 4-in-lijn turbodiesel 2.5 4-in-lijn atmodiesel
Aandrijving 4×4 4×4
Vermogen 122 pk 68 pk
Koppel 360 Nm ?
Gewicht 1750 kg 1670 kg
Acceleratie (0-100 km/h) 18,5 s zzz…
Topsnelheid 131 km/h 105 km/h
Gem. verbruik 11 l/100 km 10 l/100km
CO2-uitstoot 291 g/km ?
Prijs 43.500 euro 5.000 euro (2de hands)
Fiscale PK 13 13

Offroad-verdict

Land Rover Defender 110 SW ‘Ice’ 8 op 10
Land Rover Defender 90 Softtop (1986) 9 op 10

Land Rover Defender

Share Button

7 Responses

  1. PJS says:

    Erg knappe foto’s, erg knappe test. Goed dat zulke iconen nog steeds gebouwd worden.

  2. Benny Herdewyn says:

    Een raspaard als hij gebruikt wordt als lastezel

  3. beebeeporsche says:

    Stoorde het niet dat het stuur van een Defender veel te ver naar links staat. Bovendien zijn de deuren zo dun, dat je je arm er echt niet kwijt kan. Maar dat zijn details waarschijnlijk. Ik zie mezelf nog ooit een 110 aanschaffen voor het betere kluswerk.

    • Ken Divjak says:

      Stuur te fel links was het minste van mijn zorgen – al viel me wel op dat het ontkoppelingspedaal helemaal links tegen de zijkant zat.

      Tot mijn grote verbazing geraakte ik er met mijn 1m97 niet helemaal veilig in (te weinig knieruimte), vooral omdat de rails van de stoelverstelling erg kort uitvallen.

      Te groot voor een Defender 110, dat moet een unicum zijn…

    • Pieter Fret says:

      Zoals Ken zegt: dat het stuur te veel naar links staat valt niet zo op, want de pedalen staan nóg meer naar links 🙂

      En je zit inderdaad zowat met je linkerschouder tégen de (dunne) deur, wat niet zo’n veilig gevoel geeft – zelfs in zo’n enorm gevaarte. Een beter zicht vlak naast de wagen tijdens het offroaden zou daarvan een verklaring kunnen zijn.

      Verder herhaal ik mijn tip: tenzij je echt héél grote voorwerpen moet vervoeren, is de laadruimte in een tweezits Defender 90 zeker groot genoeg. En die is goedkoper, handiger op het terrein én op de weg, en ook in te schrijven als lichte vracht.

  4. KoenD says:

    Héél mooie foto’s.
    Laatst de nieuwste defender met de discovery4 vergeleken,
    spreekt voor zichzelf de enorme verschillen…
    Toch gaat mijn hartje voor deze ‘Ice’, een klassieker die volgens mij de nogal forse aanschafprijs redelijk goed zal behouden en toch al het nodige comfort heeft om duizenden (snelweg-)kilometers af te haspelen (ik ga er immers richting Roemenië mee, waar er nog genoeg natuur is waar deze wagen wel tot zijn recht kan komen)

Leave a Reply