DRIVR

Rijtest: Ford S-Max 2.0 SCTi Ecoboost PowerShift

Multi Purpose Vehicles – het zijn de sociaal aanvaarde equivalenten van de verguisde SUV’s. Want terwijl die laatste vooral voor hun standing gekocht worden, gaan de MPV’s resoluut over de toonbank voor hun plaatsaanbod en flexibiliteit. Rijdynamiek komt meestal op de derde plaats, wat van dergelijke gezinsbussen een zeldzaam zicht maakt op pagina’s als deze. Maar gelukkig is er één uitzondering: de Ford S-Max die net gelift is en een hele rist technische vernieuwingen meekrijgt, inclusief de eerste toepassing van de nieuwe Ecoboost-benzinemotoren.

rijtestfordsmax7

Ecoboost is Ford-taal voor downsizing met pit: directe injectie en variabele kleptiming zorgen voor het eco-gedeelte, een turbo met lage inertie voor de boost. Gecombineerd geeft dat 203pk uit 2000cc en 300Nm bij 1750 toeren oftewel voldoende om de S-Max gezwind vooruit te branden. Dat de acceleratietijd lichtjes gestegen is ten opzichte van zijn voorganger (7,9 voor de 2.5T met handbak, 8,5 voor deze) komt enerzijds omdat de vijfcilinder meer koppel heft, en anderzijds omdat de nieuwe motor enkel met een automaat te hebben is. Een gerobotiseerde zesbak om exact te zijn, gebouwd door Getrag en voorzien van een dubbele koppeling om het verbruik met 10% te doen dalen. Ook de CO2 vaart er wel bij, want die zakt van 224 naar een acceptabelere 189g/km. Niet mis voor een drooggewicht van 1676kg…

rijtestfordsmax8

rijtestfordsmax2rijtestfordsmax3

Gelukkig voelt de S-Max zijn massa nooit aan. Ford maakt er al jaren een erezaak van om de primaire bedieningsorganen perfect op mekaar af te stemmen, en dat is bij dit exemplaar niet anders. Bovendien krijgen de benzineversies van de opgefriste S-Max en Galaxy nog altijd een hydraulisch stuur (voor de diesels is dat een elektro-hydraulisch exemplaar) wat de precisie en feedback alleen maar ten goede komt. Voor een automaat zijn de remmen verder krachtig en goed doseerbaar terwijl de brede spoorstand meer dan voldoende grip biedt, zeker op de achttienduimers van het optionele Sport-pakket. Dat geeft trouwens recht op een strakkere ophanging die de S-Max eerder als een ruime Focus doet aanvoelen dan een gestroomlijnde Galaxy. Kortom: was het niet voor de transmissiekritiek hieronder, dan zou dit een verdomd lovende (en korte) test zijn.

rijtestfordsmax6

Als zelfverklaarde petrolheads hebben we het namelijk moeilijk met de verplichte combinatie van Ecoboost-blok en Powershift-tranmissie – temeer daar Ford nooit stuurflippers monteert en de bak programmeert om laag in de toeren te blijven. Dat lukt met 300Nm natuurlijk aardig, maar een chassis als dit smeekt gewoon om een manuele zesbak die de controle volledig aan daddy geeft. Nu is het immers vertrouwen op de Sport-stand die gelukkig niet zelf terug- of opschakelt, maar verder hetzelfde genot biedt als een digitale pennenvriend: goed voor even, maar gedoemd om te gaan vervelen. En dat heeft voor een stuk ook met dat nieuwe motorblok te maken; wederom superefficiënt maar in vergelijking met de oude vijfcilinder (die natuurlijk om milieuredenen geschrapt is) eerder karakterloos en zo gedempt dat op het oor schakelen een hoorapparaat vereist. Tikkeltje overdreven misschien, maar de ‘eco’ gaat duidelijk boven de ‘boost’ wat de S-Max SCTi vooral aan acht tienden aangenaam maakt terwijl dat bij de vorige zeker negen was.

rijtestfordsmax5

We hopen dan ook van harte dat de ingenieurs tegen de volgende toepassing (de Fiesta ST 1.6 Ecoboost om er maar één te noemen) de motorklank mogen aanscherpen en een portie karakter kunnen injecteren. Extra programmeerwerk zou de Powershift-bak evenmin misstaan; in lagere versnelling durft die nogal eens te bokken, vooral wanneer je in tweede naar een rond punt rolt en plots weer op het gas gaat. Dat doen de geëvolueerde DSG-bakken van VAG beduidend beter, nog afgezien van het feit dat die met stuurlepels te krijgen zijn. Maar niet gedramatiseerd: Ford verwacht minder dan 1% van alle nieuwe S-Max’en in deze configuratie af te leveren – zelfs in de octaangekke thuismarkt – wat het gebrek aan verfijning voor een stuk verklaart. Althans dat en het feit dat de S-Max al duur genoeg is; ons Titianium S-exemplaar met de hele optiecatalogus overstijgt de 40.000€ met de vingers in de neus.

rijtestfordsmax4

Ford noemt de S-Max dan ook een Conquest Model, een wagen die kopers van premium-constructeurs naar Genk moet lokken. Die zijn de prijszetting hoegenaamd gewoon, en krijgen daarbij een goed afgewerkte auto die niet alleen ruim en flexibel is maar bovenal verdomd goed stuurt voor zijn omvang. Wie nog meer ruimte wil, kiest voor de klassieke Galaxy die de twee (optionele) noodzitjes van de S-Max vervangt door een zesde en zevende stoel. En dat maakt van dit duo niet alleen een uitzondering op DRIVR, maar een uitzondering in de autowereld tout court. Want MPV’s, die horen geen rijplezier te bieden zoals in de inleiding gesteld. En toch doen ze het – zeker als je voor de 163pk sterke TDCi met handbak gaat.

rijtestfordsmax10

[Foto’s: Jeroen Peeters & Ken Divjak]

FORD S-MAX 2.0i 203 Titanium S Powershift

Plus Min
+ De énige DRIVR-MPV – Ecoboost-benzine enkel met automaat

Weggecijferd

Motor 2.0 4-in-lijn turbo
Aandrijving Voorwielen
Vermogen 203 pk
Koppel 300 Nm
Gewicht 1676 kg
Acceleratie (0-100 km/h) 8,5 s
Topsnelheid 221 km/h
Gem. testverbruik 11,1 l/100 km
Prijs 37.915 euro
Fiscale PK 11

Verdict

8 op 10

Share Button

4 Responses

  1. Milly says:

    Leuke review. Ik vind de facelift wel een beetje mislukt met dat chrome en die gekunstelde mond vooraan.
    Ga voor de 2.0 TDCI.
    Nog nooit één enkel probleem gehad. Dus de tijd van ‘Fabrication Ordinaire, Réparation Difficile’ ligt vér achter ons.
    PS: vonden jullie dat kleurenschermpje tussen de klokken niet storend? Heb er nog één met gewone wijzers, veel beter.

  2. Ken Divjak says:

    Leuke review.

    We doen ons best, Milly!

    Ga voor de 2.0 TDCI.

    Zuiniger, CO2-vriendelijker en bovendien met handbak verkrijgbaar.

    Nog nooit één enkel probleem gehad.
    Dus de tijd van ‘Fabrication Ordinaire, Réparation Difficile’ ligt vér achter ons.

    Voor ons moeilijk te beoordelen zonder langetermijnstests, maar het enige wat we ooit gevonden hebben op 9 Ford-reportages waren (twee keer) verstopte sproeimondjes voor de ruitenwissers…;) Nauwelijks vermeldenswaardig als je het ons vraagt.

    PS: vonden jullie dat kleurenschermpje tussen de klokken niet storend?

    Da’s inderdaad geen toonbeeld van eenvoud, maar eigenlijk stoorde de moeilijk afleesbare snelheidsklok meer. Check de foto hierboven, en geef toe dat het niet in één oogopslag duidelijk is welke nu het streepje van 80, 90 en 100 is.

    Het V-profiel van de A-stijlen hinderde mijn bochtenzicht ook soms, maar daar hebben kleinere/normalere chauffeurs blijkbaar minder last van;)

  3. Benny Herdewyn says:

    De enige S Max benzine die ik ooit gezien (gehoord) heb, was de vijcilinder in een demosessie op de VAB Autohappening in Zolder en ik vrees dat het er voor de nieuwe viercilinders niet veel beter zal uitzien.
    Nochtans tekenden benzinemotoren in het verleden wel meer present in MPV’s, zelfs achter de vooras in de fantastische Toyota Previa met achterwielaandrijving uit mijn maidentrip voor DRIVR:
    http://drivr.be/2009/12/07/drivr-mpv-toyotas-space-odity-previa/

Leave a Reply