DRIVR

DRIVR opnieuw in finale Dunlop Drivers Cup!

Mijn kartexploten waren tot recentelijk on hold gezet wegens verbouwingen. In een kart kun je niet wonen, dus vond ik het maar logisch dat ik het grootste deel van mijn vrije tijd aan residentiële doeleinden wijdde. Toch kreeg ik regelmatig indicaties dat het niet zo simpel was. Talloze nachten werd ik wakker, een vreemde emulsie transpirerend die verdacht veel weg had van een mengeling van tweetakt- en viertaktbenzine. Het gevoel dat ik iets miste, werd enkel versterkt nadat ik op een recente zondagnamiddag op een e-mail stuitte met als onderwerp: “Geselecteerd voor de Dunlop Drivers Cup 2010!”.

dunlopmini1

Vorig jaar was co-DRIVR Cedric er ook bij en haalde hij de finale. Dit was dus mijn kans om een jaarlijkse traditie te starten. De euforie maakte vrij snel plaats voor ongerustheid aangezien ik maar drie dagen had om me voor te bereiden. Woensdag om 16 uur moesten de 65 geselecteerden paraat staan op het kartcircuit van Genk waar onze rijvaardigheid, teamspirit, behendigheid en uithoudingsvermogen ging worden beoordeeld. Slik. Van conditiesporten was al een tijdje niets meer in huis gekomen en karten evenmin. Een snelle loopbeurt moest dan maar volstaan.

Die bewuste woensdag was een broeiend hete dag. Hulp kwam duidelijk niet vanuit meteorologische hoek. Vanaf 15.30 uur begonnen de kandidaten toe te stromen, tot het terras van de karting bijna uitsluitend met gele Dunlop-neklinten was gevuld. Wanneer iedereen aanwezig was, werd ons uitgelegd hoe de avond ging verlopen en wat de inzet was van deze Dunlop Drivers Cup.


Van de 65 aanwezigen bleven na de vier reeds genoemde proeven de 20 sterksten over. Een bijkomende rijvaardigheidsproef met Rotax Max ging vervolgens de mannen/vrouwen van de DRIVR’s onderscheiden zodat op het einde van de dag de 15 finalisten bekend zouden zijn. Die nemen het op 13 oktober tegen elkaar op om uiteindelijk met drie over te blijven. Deze winnaars worden professioneel begeleid door Bas Leinders, maken kans om hun racelicentie te behalen en op een stoeltje in een Mini JCW tijdens twee SkyLimit Events endurance races. Motivatie… check!


dunlop-lint_21

De eerste challenge voor mijn groep was een conditieproef. Een meter of honderd sprinten en dan de terugweg – nostalgie o nostalgie – zakkenlopen. Lopen verliep vrij vlot, maar tijdens het zakkenlopen ondervond ik wat het gevolg was van een onbestaande conditionele voorbereiding. Resultaat: ergens halverwege mijn groep van 14 deelnemers.


zakkenlopen1

Next: teamgeestproef. We deelden onze oorspronkelijke groep op in twee maar de punten werden gegeven voor de hele groep. We namen het op tegen een ander team dat – logischerwijs – eveneens in twee werd verdeeld. De eerste groep moest vraagstukken oplossen en met het juiste antwoord – dat op plaatjes stond – zo snel mogelijk naar de Dunlop verantwoordelijke lopen. Zij verloren. Wij moesten diezelfde plaatjes geblinddoekt en aangevoerd door een kapitein in logische volgorde in een bord passen. Wij wonnen. Omdat er voor middelmatigheid alsnog geen prijzen werden uitgedeeld, begon de ongerustheid toch lichtjes te groeien. De weging die aan de punten werd toegekend was: 20 voor conditie, 15 voor teamgeest, 15 voor behendigheid en 50 voor karting. De kans om me te herpakken, was dus met het karten. En dit stond vervolgens op het menu.


teamwork1

Right. Vermits we ongeveer een achttal ronden kregen, was het objectief om zo snel mogelijk uit het verkeer en op een vrije baan te geraken. Ik startte gelukkig ongeveer rond de zesde plaats en kon vrij snel een weg naar voren banen. Nadat ik drie, vier personen voorbij was, kon ik me volledig concentreren op rijlijnen, rem- en acceleratiepunten. En terwijl ik dit aan het doen was, besefte ik dat mijn nachtelijke ontwakingen niets anders waren dan symptomen van de zeer zeldzame en schaars gedocumenteerde aandoening genaamd Raecicus Addicticus Gravicus, enkel behandelbaar door quarantaine op een racecircuit in allerhande gemotoriseerd metaal. Met elke ronde die ik reed, groeide de endorfinetoevoer exponentieel. Met hernieuwde energie en een goed gevoel stapte ik uit de kart, klaar voor de laatste challenge: behendigheid.


vince-390cc_5001

En net als bij Cedric, moesten we kartwielen de- en monteren tegen tijd. Al snel kwamen we erachter dat met het wiel draaien sneller ging dan enkel met de sleutel. En – helaas na mijn beurt – kwamen we te weten dat met de sleutel het wiel doen draaien nog sneller was. Weeral een middelmatig resultaat, maar nu kon ik enkel nog hopen dat het karten de rest omhoog had getrokken.


publiek1

En gelukkig had het dit gedaan. Ergens rond de 15de plaats zat ik uiteindelijk – en dus bij de cruciale eerste 20. Goodbye viertakt, hello Rotax Max! Voor de beslissende test telde niet de snelste ronde, maar wel het snelste gemiddelde. Ik zag een paar piloten spinnen en wist dat ik veel kans had om bij de laatste 15 te zijn als ik dit vermeed. Geen risico’s nemen en consistent rijden, dus. De stint verliep vlot, afgezien van een warm moment toen een piloot, die ik aan het inhalen was, harder voor een bocht vertraagde dan verwacht. Gelukkig kon ik contact vermijden en was enkel een laterale uitstap en wat tijdverlies het gevolg.


rotax-max1

Een half uurtje later kreeg ik het goede nieuws: zesde snelste gemiddelde en dus bij de laatste 15 die tijdens de finale – op 13 oktober – strijden om de drie begeerde plaatsen. Er breken drukke tijden aan. Om die dag een goed resultaat te halen, is het zaaks om nu zo veel mogelijk te werken aan conditie, kracht, wagenbeheersing, race-ervaring en de mediaportfolio. En dit tussen verbouwen, DRIVR en de day job door. Maar als je zoals ik aan Raecicus Addicticus Gravicus lijdt, geniet je van elk moment.


final-151

Share Button

9 Responses

  1. Succes Vince!

    En ik heb ‘t gevoel dat menig lezer zich afvraagt welk kleur shirt je aanhad op bovenstaande foto 😉

    Hoe heeft Charlotte ‘t eigenlijk gedaan? Die werd vorig jaar geDQ’ed omdat ze te jong was – maar wel schitterend gepresteerd (lees: gekart) had!

    • Vincent Allaerts says:

      Bedankt Cedric!

      Ik ben diegene met de felblauwe t-shirt (en zelfde kleur overall – kartnr.4).

      Charlotte heeft ook dit jaar geweldig gepresteerd. Ze reed bij de Rotax Max-proef de snelste gemiddelde tijd.

    • AnthonyG says:

      Hoe kan ze zich eigenlijk inschrijven als te jong zijnde? (ik heb me ook ingeschreven en je moest duidelijk je leeftijd ingeven)

      @Vince
      Wat heb jij opgegeven als motivatie bij je inschrijving?

      Succes!

      • Je vult in wat je wil. Pas als puntje bij paaltje komt, val je door de mand… Extra pijnlijk voor de deelnemer, maar wel een leuke dag en een ervaring rijker. Checken doen ze pas wanneer er verzekeringskwesties aan te pas komen (het is pas e top 15 die later met echte auto’s gaat rijden), of wanneer je er écht te jong uitziet natuurlijk.

        De discussie barst natuurlijk los wanneer dit leeftijdsissue pas nà de Rotaxproef aan het licht komt (top vijftien), de persoon op P21 na de eerste proeven dit te horen krijgt en zich (terecht) benadeeld voelt. Ik weet niet meer exact hoe ‘t toen allemaal gegaan is, maar de spreekwoordelijke “zever” was er alleszins.

      • Vincent Allaerts says:

        Merci Anthony!

        Vorig jaar had ik me ook ingeschreven en was ik er niet bij. Dus besloot ik het dit jaar over een andere boeg te gooien en me zelfzeker te profileren. Je moest – als ik me niet vergis – zeggen waarom je een goede racepiloot zou zijn. Ik zei omdat ik snel en consistent rijd en dat ik niet zou teleurstellen als ze mij kozen. Die aanpak werkte blijkbaar.

  2. Jan Coppin says:

    Goed gedaan maatje!

  3. stijn says:

    @Vincent,
    Succes 🙂
    Hebben jullie met die viertaktjes ook op het grote circuit gereden of enkel op het huurkart circuit?

    • Vincent Allaerts says:

      Bedankt Stijn!

      We reden met de 390 cc’s ook op het grote circuit. Het kleine huurkartcircuit werd gebruikt als vertrek- en eindpunt – zoals tijdens de 100 miles-races.

  4. Niki says:

    Succes amigo. Wij volgen uw avonturen op de voet! 🙂

Leave a Reply