DRIVR

Rijtest: Ferrari California

Ik moet een minuut of twee bekomen wanneer de eigenaar mij nonchalant de sleutels overhandigt. Daar sta je dan, als 22-jarige koter met het typisch rode (maar kwalitatief belabberde) toversleuteltje in je licht tintelende handen. Handen die niet alleen tintelen door de gure wind van deze koude zaterdagmorgen, maar ook omdat ze zich bewust lijken van de unieke – en eerste – ervaring aan boord van een Ferrari… Avanti!

img_8360

Eerst en vooral moet ik bekennen weinig affiniteit met het merk te hebben. Ik respecteer de auto’s als emotionele en technische machines, maar het hele tifosi-sfeertje er rond (inclusief de typische bezitter van zo’n bolide) doen mij afstand nemen. Ook de California scoort in eerste instantie niet al te hoog op de emoladder; de algehele proporties lijken in onbalans, en het aluminium opvouwdak is verantwoordelijk voor een derrière met Kim Kardashian pretenties. De vier gestapelde granaatwerpers achteraan prediken dan weer Lexus IS-F, terwijl de geforceerde pennentrek in de flank evenmin cachet geeft aan het geheel. In persoon weet de California echter beter te overtuigen dan de plaatjes doen vermoeden. Je ziet details zoals de remmen met het opschrift Brembo Carbon Ceramic – standaard op de California (390mm voor, 360mm achter) -, subtiele glooiingen in het koetswerk en de grijsblauwe metaalkleur die het ontwerp als gegoten staat. Meer Uma Thurman dan Monica Belluci, maar nog steeds verre van lelijk.

img_8400

En toch gaat mijn hart licht tekeer. Het interieur voelt aan als een warm nest en heeft gelukkig nog conventionele bedieningen voor ruitenwissers en richtingaanwijzers. Alleen jammer dat de gebruikte materialen her en der nogal cheap aandoen, net zoals de prominent aanwezige multimedia-interface trouwens die duidelijk nog van enkele generaties terug is. De merrie onder de cavallini rampanti is van inborst nog steeds furieus, en dat merk je bij het indrukken van de rode startknop. De startmotor verricht zijn werk op een licht mechanische toon, waarna de V8 zich onder hoge compressie en met dat typische flat-plane crank geluid tot leven wekt. En dat is zelfs in de meest geciviliseerde Ferrari voldoende masculien om de halve buurt mee samen te roepen. Plots groeit mijn respect voor de California met rasse schreden – hiervan moet je gewoon glunderen.

img_8294

De California is op vele manieren een Fezza van de volgende generatie. Afgezien van het feit dat er voor het eerst een Vu Otto voorin te vinden valt, is deze ook nog eens van het direct ingespoten type én gekoppeld aan een gloednieuwe 7-traps automaat met dubbele koppeling (een open schakeldoos is enkel nog op aanvraag verkrijgbaar). Daarmee is de coupé-cabrio ondanks zijn vermogensdeficiet van 30 pk (maar 20 Nm extra) tegenover de 300kg lichtere F430 een fractie van een seconde sneller richting het driedelig cijfer.

img_8308

De werking van de versnellingsbak is ronduit spectaculair, zozeer zelfs dat Ferrari geen schakeltijden meer vermeldt maar als ‘instant’ omschrijft. Een claim die acceptabel overkomt, zeker wanneer je de manettino in comfort laat staan en de elektronica zijn werk laat doen. De twee pientere koppelingen klimmen vervolgens pijlsnel en zijdezacht de hoogte in, en houden het geluid bescheiden op de achtergrond. Geïntimideerd? Niet door de auto. Wel door de badge, het gorgelende geluid, de gedachte van met een klein fortuin op weg te zijn (onrechtstreeks toch het geval) én in de wetenschap van wat me nog te wachten staat. Want instapper/vrouwenauto of niet, de verwachtingen van deze pretraket liggen hoog, dat heeft het merk nu eenmaal aan zijn reputatie te danken.

img_8425

Al snel kriebelt het om de toerenteller een crescendo te gunnen en wat van die hoogtoerige gezangen te ervaren. Ik haal de bak uit zijn auto-stand en schakel terug via de perfect geplaatste metalen flippers – van vier terug naar drie en vervolgens naar zijn twee. De toerenteller volgt gezwind mijn instructies waarna ik de naald via mijn rechtervoet richting de top van 8000 toeren dirigeer. Wat zich dan manifesteert, is ronduit krankzinnig; niet alleen is er het onovertroffen gehuil van de motor, wie opschakelt in de hoogste regionen van het toerengebied doet een Magnum .44 afgaan in de metalen ingewanden van de California. Het is zonder twijfel de sweet spot van de auto, één die een grijns op je gezicht zet die er gemakkelijk nog een week blijft op staan. Assolutamente brillante! De combinatie van motor en versnellingsbak zorgt ervoor dat je zelden het gevoel krijgt van met een auto van bijna twee ton onderweg te zijn. Slechts met het dak in de koffer merk je dat de gewichtsverdeling duidelijk verstoord is.

img_8469

Niet veel later geef ik toe aan mijn Jeckyll en switch de manettino naar de Race-stand; de verscherpte reacties van zowel motor, onderstel als versnellingsbak zijn niet wereldschokkend maar voegen wel toe aan de sensatie. Toch voelt de auto zich minstens zo goed in zijn vel in Comfort, al was het maar omdat de bak dan geen klappen doorgeeft aan de aandrijflijn en je een gevoel van mechanische precisie lijkt te ervaren. De demping in het bijzonder werd afgesteld met rijcomfort in het achterhoofd, en dat merk je in de positieve zin van het woord; dwarsrichels worden vakkundig weggefilterd, zozeer zelfs dat je er nauwelijks nog aandacht aan besteed en je gaat concentreren op andere dingen. De besturing is dan weer zoals bij de meeste FIAT-producten overbekrachtigd, vooral rond de middenstand. Daardoor mis je wat gevoel en sérieux bij het insturen – maar ligt het tempo (illegaal) hoog, dan merk je verbetering en komt het geheel gelukkig beter in balans. De iets té goed gespreide koppel- en vermogenscurve van de direct ingespoten krachtbron maakt de ervaring ook minder rauw dan je (of ik) misschien wel wil doorheen het toerengebied, maar past verder perfect in het geheel van een comfortabele GT die je elke dag kan gebruiken. Zowel open als dicht is de California een comfortabele metgezel die bij gelegenheid klaar staat om een occasionele slingerweg mee te pikken. Let wel op, het is niet de Ferrari voor wie op zoek is naar extreem zintuigprikkelende (rij-)ervaringen – dat zal een F430 of 458 Italia beter doen -, maar hij komt voldoende in de buurt om geloofwaardig te zijn.

img_8406

Net vooraleer ik de auto terug naar zijn stalplaats piloteer, groeit het besef dat dit een straffe maar veel te korte kennismaking met het merk Ferrari is – tenminste om er een degelijke indruk van te krijgen. Het feit dat mijn volgende rendez-vous misschien weer ettelijke jaren op zich doet wachten, maakt die kwalitatief inferieure sleutel plots een pak aantrekkelijker. Zij die hem dagelijks mogen duimelen, prijzen zich maar beter gelukkig. Dolgelukkig zelfs.

[Foto’s: Pieter Ameye]

[Met dank aan: Groep Caudron]

FERRARI California

Plus Min
+ Briljante All-Rounder – Nog maar het topje van de Ferrari-ijsberg

Weggecijferd

Motor 4.3 V8
Aandrijving Achterwielen
Vermogen 460 pk
Koppel 485 Nm
Gewicht 1775 kg
Acceleratie (0-100 km/h) 4 s
Topsnelheid 310 km/h
Gem. testverbruik Niet gemeten
Prijs 181.260 euro
Fiscale PK 24

Verdict

9 op tien

Share Button

6 Responses

  1. Eric Kok says:

    Tof om te lezen. Ik lees je artikelen op Drivr dan ook graag, Pieter. Alhoewel er soms wel ietms minder metaforen en synonymen gebruikt mogen worden. Gelukkig weet je de waarnemingen in de auto goed te beschrijven. Hopelijk mag ik ook ooit nog een Ferrari rijden want zoals je terecht stelt is dat een ervaring die meer is dan alleen een heel sneller auto rijden.

  2. BNNY says:

    Overheerlijke test waarmee je de diepste Ferrari gevoelens in mij alweer naar boven laat komen.. Forza Ferrari!

  3. Levi says:

    Mooie test, leuk om zoiets eens te lezen geschreven door iemand die supercars wat minder gewoon is.

    Het is zoals je zegt, ik ben zelf ook geen Ferrari man, maar als het er op aankomt straalt het toch wel een zekere magie uit… 🙂

  4. Daggie says:

    Erg mooi en bovendien interessant verslag. Keep up the good work.

  5. Renny says:

    Ik vind hem achteraan wel heel mooi. Maar ik wil dan mijn liefde voor Kim Kardashian ook niet wegsteken. 😉

  6. spy007 says:

    Heb ook hetzelfde gevoeld in mijn ritje in Italie langs het gardameer 1/2 uurtje maar! Maar was hierna toch wel zeer onder de indruk van de acceleratie en de kick die je toch echt overhoudt na met deze RODE SCHONE 170km te hebben kunnen halen. 10 auto passeren tussen 2 dorpjes in , waar echt maar 50km de max was, Mijn eega zat achterin met wapperende haren en mond te gillen, echter dit kun je voorin nauwelijks horen, de rotonde in het stadje draaien in SPORTSTANDJE leverde rook, rook en nog meer rook op, met vele bewonderenswaardige blikken, kortom DIT MOET JE EENS in je LEVEN doen, dank de firma DRIVE YOUR DREAMS Milano voor deze BELLA XPERIENZA , Multi bella GRACIE , van de spy007 die toch echt wel ele avonturen heeft beleefd, maar dit GRANDIOSO vond

Leave a Reply