DRIVR

NIEUWE RUBRIEK: Vijf weken lang somt de redactie haar ‘Drive Before I Die’-lijstjes op!

De kerstlijstjes, ik heb er een grondige hekel aan. Tenzij het iets met vier wielen betreft natuurlijk. Dan weet ik in een mum van tijd uiterst spitsvondig te zijn met een hoop pro’s (en zorgvuldig genegeerde con’s) die de keuzes moeten verantwoorden. Welke vijf zet je dan op zo’n ‘to drive’ lijstje? Persoonlijke voorwaarden zijn dat het (voornamelijk) om handgeschakelde, gesloten en tijdloze ontwerpen moet gaan. Ik trap alvast af.

Alfa Romeo TZ-2

Noem het gerust de ‘poor man’s 250 GTO’ (hoewel daar ondertussen ook al lang geen sprake meer van is), de ronduit spectaculaire Tubolare Zagato van de tweede lichting. Zelden gingen schoonheid en doeltreffendheid beter hand in hand dan bij deze Coda Tronca uit 1965. Alfa ging voor de evolutie van de originele TZ de samenwerking aan met Carlo Chiti’s Autodelta. Die wisselden de aluminium carrosserie voor een nog lichtere kunststofvariant (620 kg t.o.v 650 kg) en optimaliseerden verder de al gunstige aërodynamica van de kenmerkende Kamm tail. De 1600 TwinSpark stuurde nu 170 pk (bij 7.000 tpm) richting achterwielen, wat 10 stuks beter was dan bij het uittredende model. Slechts 14 TZ2′s werden er gebouwd, gevoelig minder dan de al zeldzame TZ1 (112 stuks). Grofweg drie keer zo zeldzaam als de Ferrari (maar bijlange niet zo absurd duur als een GTO of T33 Stradale), maar wat mij betreft minstens zo begeerlijk doordat de auto (in theorie) gebaseerd is op de techniek van mijn eigenste 105 Bertone. Wie nog mocht twijfelen doet er goed aan zo’n TZ eens op te zoeken bij een aankomend evenement. Want waar het de TZ-3 aan visuele stance ontbreekt heeft deze er voldoende voor een pak van de minder geslaagde Zagatos van de laatste jaren samen. ‘Zo maken ze ze niet meer, meneer.’

Cooper T51

De auto’s die het dichtst aanleunen bij wat je als kind bij race-auto’s in gedachten had, dat moet wel in het genre van de Cooper eenzitters zijn. Het concept is even eenvoudig als geniaal, alleen jammer dat je er de openbare weg niet mee op mag. Toch zou ik er heel wat voor over hebben om met deze kleine maar pijlsnelle eenzitter een rondje Francorchamps of Zolder te doen.

Lamborghini Miura

Over de dynamische tekortkomingen van de Miura is in magazines en op het net al veel inkt gevloeid. De eerste exemplaren deelden de olie van de versnellingsbak met de motor (niet echt ideaal bij dit soort auto’s), durfden al eens spontaan vuur vatten en hadden last van aërodynamische tekortkomingen op hogere snelheden. Euvels die bij de latere S en SV modellen in de mate van het mogelijke werden aangepakt. De Miura stamt uit het tijdperk waarin inmenging van overheden niet aan de orde was en ontwerpers en ingenieurs complete vrijheden mochten ervaren. Dat toont zich ook, want dit is met voorsprong de meest oogstrelende auto die ooit gebouwd is geweest (en het ziet er niet naar uit dat daar ooit verandering in komt). Wie er ooit een heeft zien (en horen) passeren weet waar ik het over heb, en mag zich gelukkig prijzen. Zij die er een bezitten… ‘Never meet your heroes?’ In dit geval toch maar het risico nemen.

Pagani Zonda

Lang getwijfeld of ik deze aan de top 5 zou toevoegen. Ik moet toegeven een haat/liefdeverhouding met Paganis te hebben. Soms vind ik ze het spectaculairste wat ooit gebouwd is op vier wielen, soms vraag ik mij evengoed af naar wat ik er nu net zo mooi aan vind. Net daardoor alleen al verdient de Zonda zijn plaats in dit wenslijstje. Het is een auto die gewoon nooit kan vervelen met (voor mij) als hoogtepunt de Zonda F, die na de originele Zonda en de Zonda S zowel visueel als technisch maniakaal de juiste snaar wisten te raken. En dan heb ik het nog maar enkel over de looks van Horracio’s eerste vingeroefening. Het geluid van de atmosferische 7.3 liter V12 kent zijn gelijke niet (en gaat jammer genoeg ten onder met zijn opvolger), net zoals het interieur dat op het randje van het smaakvolle balanceert. Gelukkig weten de juiste kleurencombinaties het geheel toch nog te verantwoorden. Nog niet overtuigd? Lees er dan eens de talrijke verslagen van EVO-stichter en Zondabezitter Harry Metcalfe op na over de ervaringen met zijn eigenste ‘C12 UFO’.

Porsche 997 GT3

Een Duitser in het lijstje? Dat vraagt om een verklaring. Want zijn dat niet die technisch fraaie maar verder nogal koele en emotieloze machines van bij de Oosterburen? Onzin natuurlijk, want het lijkt er op dat ze bij Porsche nog als enige de juiste snaren weten te raken. Ergo de Porsche GT3. Want waar anders vind je nog een productie-auto die gebouwd wordt met de DRIVR in het achterhoofd? (De LP550-2 Balboni buiten beschouwing gelaten wegens maar 250 stuks geproduceerd) Atmosferische motor, handgeschakelde zesbak, subliem weggedrag, dito besturing en de aandrijving op de achterwielen. Elk van die cruciale ondertussen uitontwikkeld tot quasi perfectie. Want waar zowat alle andere intussen geplooid zijn voor gerobotiseerde handbakken, dubbele koppelingen en andere onzin die mooi staan in de brochure en aan de slagboom van de Nürburgring, doet Porsche met de GT3 nog steeds waar het goed in is – zonder aan te hurken bij het kuddegedrag van de concurrentie. Eén GT3, één configuratie, thats it. Dat de technisch onverwoestbare 911 tegelijk de meest bereikbare van alle vijf is maakt de drang naar een ritje in een exemplaar des te groter. Iemand?