DRIVR

Gastbijdrage: Lancia Delta HF Integrale Evo II

OPGELET: Aan deze gastbijdrage hangt een disclaimer vast!

Hij heeft er eentje. Hij heeft er écht eentje. Onze IT-Manager/technische duizendpoot leest de spanning van mijn gezicht af en vraagt of we “een toerke gaan maken”? Over een retorische vraag gesproken… Op de parking staat zijn Delta HF Integrale Evo II. Vandaag zal er een einde komen aan mijn Integrale-maagdendom. Als ik wil, kan ik zelf dit icoon aanraken, ruiken, betasten. Blinkend als fonkelnieuw, hunkerend naar een rechtervoet, naar asfalt. Ik stap in, plons vijftien jaar terug in de tijd en raak tussen de deur- en dashboardpanelen bijna een been kwijt. Dit is allemaal zo heerlijk jaren negentig.

gastbijdragelanciadeltaintegrale1

De staat waarin deze Integrale zich bevindt, is niettemin ronduit schokkend. Met amper 100.000km op de teller en altijd meticuleus gesoigneerd, is dit een exemplaar uit de duizend. Eentje van drie in feite, want zoveel rijden er in deze livrei (een Gialla om exact te zijn) vandaag nog rond in België. De deur valt met een metaal-op-metaal-klonk dicht, het dunne ruitje trilt enthousiast mee. Hij draait de sleutel om, de tweeliter schraapt moeiteloos zijn keel en gromt tevreden tot leven. Een permanent verblijf in deze omgeving lijkt me meteen niet geheel onaantrekkelijk. We vertrekken en een pertinente nervositeit in alle onderhuidse mechaniek is onmiddellijk aanwezig, overal rondom ons. Hoewel Mister Technology opmerkt dat het toch ook wel vrij eenvoudig is om rustig te rijden en je eigenlijk enkel jezelf te overwinnen hebt, krijg ik de indruk dat deze Integrale alleen maar vooruit wil, en liefst zo hard mogelijk. Dat is tenslotte zijn enige reden van bestaan.

Mijn beurt nu. Schitterende Recaro’s, een instant perfecte rijhouding. Alle 27 of zo tellers lijken me inmiddels wel in de correcte positie te staan, ik check even spiegels en pedaalgevoeligheid en krijg groen licht. Ik schakel over op drie-zintuigen-modus: mijn gehoor, zicht en gevoel. De koppeling is verrassend licht maar precies, het gas evenzeer bij de les. Het stuur staat wat laag en kan wel een kleine uitlijning gebruiken, maar ik krijg perfect de feedback die ik wil. Het is tot op zekere hoogte bekrachtigd, maar kwijt zich met de nodige zwaarte prima van zijn taak.

Dit is een rijmachine pur sang die zich inderdaad verrassend makkelijk laat rijden. Je kunt op de achterbank zonder veel moeite wat kinderzitjes kwijt, en in de koffer misschien ook wel een -errr- koffer of twee, maar de essentie van deze klepper is duidelijk om zo gewelddadig mogelijk een gat in de horizon te scheuren. Hij vibreert van kop tot teen, zet zich schrap op zijn vier poten om die genadeloze smak op te vangen zodra de turbo begint te spoolen. Indrukwekkend turbogat toch wel, maar daarvoor heb je al meteen een grote mantel der liefde klaarliggen. Want de panache waarmee deze vierwielduwer na het overbruggen van dat gat plots je buikspieren samensleurt en de volledige aandrijving abrupt in voorwaartse modus aan lichtsnelheid schakelt, doet je ogen tranen.

Ik kan me alleen maar schrap zetten. Alle zintuigen in hoogste staat van paraatheid, klaar om die knal van de nodige input te begeleiden. Wat is dit een monster… De turbo zuigt en de wastegate spuwt als een bezetene. De gedroomde soundtrack. Hoed af voor die échte mannen die hiermee voluit durven gaan, zijn grenzen durven aftasten. Ik realiseer me dat ik eigenlijk gereden wórd, dat dit mijn petje vér te boven gaat. Naar verluidt wordt hij exponentieel beter naarmate je intensiever die grenzen opzoekt, maar voorlopig, en misschien wel altijd, ontbreekt het mij aan de nodige cojones. Wat een middagpauze.

Share Button

10 Responses

  1. Duckie 'RS says:

    Eentje van de 220… Nice.
    Zelf bijna zo’n “Gialla” gehad, maar heb me tevreden gesteld met een Evo I.

  2. Ken Divjak says:

    Ik word hier bijna geel van afgunst…
    Waarom dat zo is, zal blijken wanneer mijn ‘lijstje’ online komt.

    Qua middagpauze kan dat trouwens tellen, Timothy!;)

  3. Pieter Ameye says:

    Lang getwijfeld om deze in de ‘to drive top vijf’ te zetten, ik krijg plots spijt. 😉

  4. Timothy says:

    Verdiende plek in top vijf, hoor Pieter, het is gewoon een beest. En een jongensdroom ook natuurlijk. Maar absoluut way out of my league als het op rijvaardigheid aankomt.

    dsc08707arw

    En Ken, tsja… om die afgunst niet te vergroten verzwijg ik best nog even die circuitdoop van afgelopen zomer, alwaar ik met een F430 planché mocht geven… Maar later meer daarover ;-). Ook erg benieuwd naar je lijst!

    • Pieter Ameye says:

      Even ter zijde, heeft deze soms een blauw interieur?

      • Timothy says:

        Donkergrijs Alcantara met wat gele biezen… Duckie RS weet daar ongetwijfeld veel meer over!

      • Pieter Ameye says:

        Twee jaar geleden stond er op Rally Pittoresque in Deurle een gelijkaardige EVO II in het geel, maar die had een blauw interieur (klinkt fout maar zag er schitterend uit). Kon eventueel dat exemplaar geweest zijn, vandaar mijn vraag.

  5. heidekonijn says:

    Mmmh. Een Integrale Evo of een Montreal? Iemand?

  6. BenR. says:

    Man man man.. dat waren nog eens auto’s.. Beslist op mijn ‘wannahave’ lijstje en top 10 aller tijden vergezelt door vele andere italianen!

  7. Pieter Ameye says:

    Daar rij je dan op de (Japanse) snelweg met je Integrale, kom je plots een familielid tegen…

Leave a Reply