DRIVR

Rijtest: Volvo V60 D5 2.4

Een snelle scan van ons testarchief leert dat dit pas de vijfde break is die we op zijn DRIVR-waardigheid quoteren. De reden daarvoor is simpel: als er zo’n praktische vierwieler in het perspark zit, dan heeft die vaak een doordeweekse motorisatie of zoveel pk’s dat hij irrelevant wordt voor België. Toch hebben we een goed excuus om met deze voorwielaangedreven D5 op pad te gaan: het is de krachtigste manuele V60 uit de catalogus. Of die derde pedaal ook een extra ‘R’ laat noteren?

volvo_v60_d5_manueel_01

“Heerlijk schaamteloze liefde voor bochten” kopt de brochure van de naughty (S)(V)60 – een claim die we bij de introductie al nuanceerden. Onze perceptie van de gemiddelde Volvo is er namelijk niet radicaal door gewijzigd, ook al positioneert het merk zich daarmee nog meer richting het Duits establishment. Op het vlak van design zien we evenmin radicale verschuivingen; typisch Volvo en duidelijk geïnspireerd op de XC60. Enkel de aflopende daklijn predikt extra dynamisme. En toch doet de V60 veel koppen draaien met iets meer style, maar zeker ook substance. Kijk maar naar de achterste raamlijst die sneller afloopt dan dat de daklijst dat doet, een slimme truc die de ruimte voor de achterste passagiers niet compromitteert maar de auto wel een stuk ranker doet uitzien.

volvo_v60_d5_manueel_02

Achter het stuur is het business as usual. Twee kristalheldere klokken met centraal display en een gepivoteerde middenconsole met een beperkt aantal toetsen en draaiknoppen. Het oude zeer van navigatiegefriemel achter het stuur behoort nu ook tot de verleden tijd. In de plaats kwam een meer conventionele aanpak met draai- en drukknoppen en een geïntegreerd display. Werkt op zich prima, ware het niet dat de iDrive-achtige interface rekenkracht mist voor een vlotte afhandeling van de visualisaties. De bediening van de radio mocht trouwens ook intuïtiever. Frustratie hoort immers niet in een intuïtief ingestelde Zweed.

volvo_v60_d5_manueel_03

volvo_v60_d5_manueel_09volvo_v60_d5_manueel_10

Toch is het aangenaam toeven aan boord van de V60. Het interieur straalt een zekere rust uit en veel van de – op zich kleine – kwesties worden teniet gedaan door de aanwezigheid van uitstekend meubilair. Zetels die zich niet onderscheiden door het scala aan elektronisch verstelbare mogelijkheden, maar teruggrijpen naar de essentie met een spectaculaire zit als resultaat. Het bewijs dat veel van de elektronisch verstelbare equivalenten een excuus zijn voor een minder uitgekiend ontwerp van begin af aan.

volvo_v60_d5_manueel_04volvo_v60_d5_manueel_05

Maar waar we uiteindelijk om gaat, is hoe de manueel geschakelde D5 zich doet rijden. Of moet dat ‘laat rijden’ zijn? Want meteen is er het gevoel dat de 2.4 liter vijfcilinder nogal slap reageert op de input van zijn bestuurder. 205 pk en een riant koppel van 420 Nm scheppen nu eenmaal bepaalde verwachtingen, en de motor lost ze niet meteen in. Uiteindelijk doet deze V60 wel wat van hem gevraagd wordt – maar altijd na enig aandringen, nooit enthousiast en steevast begeleid door een licht karakteristieke soundtrack van de vijfcilinder diesel. Afgesteld op het gebruik met Geartronic-automaat of gewoon lui van aard? De conclusie is niettemin dat je het schakelen beter aan de satelliet-tandwielconstructie overlaat, in afwachting van Volvo’s Powershift-transmissie met dubbele koppeling. De manuele zesbak laat korte slagen optekenen maar is bij enthousiast rijden bepaald onnauwkeurig, met frustrerende misschakelingen als gevolg. Gelukkig is er nog het riante koppelcijfer dat een deel van de koek voor zich neemt.

volvo_v60_d5_manueel_06

Waar de V60 nog een steek laat vallen, is in de communicatie met zijn bestuurder. Geen idee hoe ze in Eskilstuna een rijdersauto definiëren, maar indien serieus is er toch sprake van een stevige misperceptie. Tegenover een V70 of S80 zijn de bewegingen over de breedte- en lengteas een stuk beter voor elkaar, maar van transparantie of feedback door het stuurwiel is hoegenaamd geen sprake. Dat de neuszware V60 op de limiet over de vooras schuift, is evenmin een verrassing – al komt het ESP nogal vroeg tussenbeide en is het verder niet (beperkt) uitschakelbaar op tweewielaangedreven versies. De collega’s in München hoeven dus niet meteen schrik te hebben voor een verloop van cliënteel.

img_1262

Nochtans heeft de V60 voldoende sex appeal om de klant die niet op zoek is naar rijsensaties over de streep te trekken. Met de afwerking zit het – op enkele details na – snor en het comfort is optimaal met een correcte demping, zachte vering en zoals gezegd uitstekend meubilair. De auto zit afgeladen vol met veiligheidssystemen en het gehypte City Safety Systeem met full auto stop komt zelfs standaard op elke S en V60.

volvo_v60_d5_manueel_07

Prima auto dus, maar niet met de aangekondigde revolutie inzake dynamiek. Zie de V60 dus vooral als een valabel alternatief voor wie de Audi A4 op zijn (lease)lijstje heeft staan. De Volvo oogt niet alleen spannender, in zekere mate is hij dat ook. Zeker in a-typische kleuren zoals Passion of Flamenco Red, of het eerder gewaagde Vibrant Copper. De stuursensaties zijn vergelijkbaar afwezig, maar daar is het de kopers van deze auto’s uiteraard niet om te doen – die hollen voorlopig (?) nog richting München. En de score? Die blijft met zijn 7 op 10 gelijk aan die van de automaat met AWD. Geen bruuske wijzigingen dus, ook daar niet.

[Foto’s: Pieter Ameye]

VOLVO V60 D5 2.4

Plus Min
+ Bevallige kilometervreter – Nog geen gerobotiseerde automaat

Weggecijferd

Motor 2.4d 5-in-lijn turbo
Aandrijving voorwielen
Vermogen 205 pk
Koppel 420 Nm
Gewicht 1582 kg
Acceleratie (0-100 km/h) 7,9 s
Topsnelheid 230 km/h
Gem. testverbruik 7,5 l/100 km
Prijs 36.650 euro
Fiscale PK 13

Verdict

7 op 10

Share Button

9 Responses

  1. Milly says:

    Werken de vele veiligheidssystemen niet bemoeiziek met continu wel ergens een waarschuwing of gepiep?
    Als je de lijst ziet die erop staat dan is dat altijd een vraag die bij me opkomt.

  2. Jona says:

    mijn leaselijst heeft zo eentje erop staan met een 1.6 drivE afblijven dus?

    • Ken Divjak says:

      Volvo’s DRIVe-versies bieden – zeker in een leasecontext – enorm veel auto voor hun budget. De groene versie van deze V60 geraakt niet onder de 100g CO2/km zoals de Volvo V50 die hij gedeeltelijk overlapt, maar zit nog altijd met een gunstige aftrekbaarheid (en in sommige car-policies dus een hoger budget) dankzij 119g CO2/km.

      De DRIVe-versie van de S/V60 moeten we nog testen, maar verwacht geen spectaculair verschillend weggedrag van de gammagenoten die we ondertussen allemaal gereden hebben.

      Kortom: veel wagen voor je leasebudget, maar for what it’s worth niet de allerscherpste van de klas. Daarvoor moet je bij dat merk met die blauwe ovaal zijn (waarover binnenkort meer in een gelijkaardige context).

  3. Stijn says:

    Niet geheel blij met de nieuwe S60. Het design is toch wat te rond (nooit gedacht dat ooit over een Volvo te zeggen!:)), vooraan loopt de snuit bijvoorbeeld wel heel ‘krom’ af. Toevoeging van enkele strakkere lijnen had wel een groot verschil kunnen maken. Verder vind ik de positionering van deze wagen zéér slecht gekozen. Origineel (2000) zweefde de S60 ergens tussen een 3-reeks en 5-reeks. Maar nu wordt deze uitdrukkelijker naar voren geschoven als concurrent voor een 3-reeks, C-klasse of A4. Waarbij de prijs in mijn ogen niet echt concurrentieel is, of toch alvast geen sterk punt dat klanten gaat wegsnoepen.

    Verder vind ik deze test ook niet helemaal bij de site passen. Het is zeker geen ‘drivr’ pur sang, dat wist iedereen al voor de start (ondanks het vermogen). En verder schieten lezers er ook niet veel mee op, in de particuliere verkoop gaat deze versie geen potten breken en ook leaserijders zullen niet vaak voor deze motorisatie (mogen) kiezen. Interessanter had ik het dan ook gevonden moesten jullie de bereikbaardere (en volgens jullie eerdere kortere test, eveneens leukere) D3 eens deftig hebben proefgereden. Die wagen biedt werkelijk iets uitzonderlijks, een unieke motorklank tussen de saai klinkende motorisaties van de concurrentie…

    • Ken Divjak says:

      Als je geen unusual suspects probeert, zal je er nooit de verborgen DRIVRs uithalen.

      We vroegen Volvo om een manuele break (omdat Cedric de klassieke Geartronic-automaat weinig inspirerend vond) en kregen de enige combinatie die op de perslancering in Portugal ontbrak: de dikke diesel met manuele zesbak.

      En ja: eens temeer blijkt de tweede snelste versie (de D3 dus) de meest homogene zoals je al in onze S60-gammatest kon lezen:

      http://drivr.be/2010/06/10/rijtest-volvo-s60-2010-d3-t3-d5-t6/

      Benieuwd of de Powershift-bak met dubbele koppeling (én stuurflippers bij Volvo) daar verandering in kan brengen…

    • Pieter Ameye says:

      De vijfpitter heeft inderdaad een karakteristiek geluid dat zich onderscheid van de collega’s met een cilinder minder. Maar je hoort het geluid pas echt bij flinke toeren en daar houd de motor niet echt van. Zoals reeds gezegd, gaat altijd gepaard met enig aandringen en onlosmakelijk dieselgekletter.

      Tot nog toe is er (voor mij) maar een diesel die écht goed klinkt en dat is de fel ge-sound engineerde Golf GTD.

  4. Johnnyboy says:

    @Djivy: scherp weggedrag “Daarvoor moet je bij dat merk met die blauwe ovaal zijn”

    Subaru bedoel je dus. De nieuwe Legacy idd niet slecht schijnt het 🙂

    (En jaaaa, ik weet dat je eigenlijk de verschrikkelijke Mondeo bedoeld)

  5. dieter says:

    Na m’n uiterst negatieve ervaring met m’n toenmalige en piepjonge Focus met Volvo-saus (de S40 dus) en de Volvo-dealer kan ik niet anders dan besluiten dat het voor mij zeker niet “for life” is geweest. Mij maken ze bij Volvo nooit meer “de kop zot”, hoe mooi de huidige modellen ook mogen zijn…

Leave a Reply