DRIVR

SPECIFICATIE

‘Honger naar 8, 10 of 12 cilinders’, liet ik via Twitter weten. Makkelijker gezegd dan gedaan. Tot daar het verlossende telefoontje kwam van een enthousiast DRIVR die zijn gloednieuwe Mercedes SLS AMG aanbood voor een ritje. Atmosferische 6,2 liter V8 van 570pk en 650Nm koppel, zeventraps transaxle met dubbele koppeling, mechanisch sperdifferentieel – afgekruid met een extra portie drama dankzij de nostalgische vleugeldeuren. Met voorsprong het snelste wat hier ooit op het menu gestaan heeft.

RIJGEDRAG

Toegegeven: om een wagen van dit kaliber te analyseren, heb je veel talent en nog meer ruimte nodig. Maar het prestatiepotentieel van de SLS op een realistisch niveau quoteren, kan natuurlijk wel – mede door eerdere ervaringen met de Ferrari California en Maserati GranTurismo S. Daarnaast staat de SLS stug op zijn poten, maar deelt nooit mokerslagen uit aan de ruggengraat van zijn bestuurder en passagier. Zonder meer een supercar die dagelijks inzetbaar is dus, en daardoor erg allround overkomt. De vleugeldeuren zijn trouwens uitermate handig; ze komen bij het openen slechts 36cm buiten de carrosserie, wat het in- en uitstappen in nauwe situaties vergemakkelijkt. De SLS kent maar één versnellingsbakoptie, en dat is dezelfde Getrag-unit als in de California. Toch zijn de schakeltijden marginaal trager dan bij het Italiaans hobbelpaard; een gevoel dat zelfs in de meest agressieve modus overeind blijft. De peddels zelf kunnen ook niet helemaal overtuigen – liever grote en statische exemplaren aan de stuurkolom. Kwestie van ze onder elke stuurhoek te vinden, ook als je armen gekruist zijn. De stuurbekrachtiging is dan weer licht (te licht naar mijn smaak), maar geeft wel veel stuurgevoel terug – zeker op snelheid – en reageert uitermate scherp bij het insturen. Een aangename contradictie met de nochtans meterslange neuspartij en bijzonder indrukwekkend. Onder die neus huist een atmosferisch V8 die de achterste rubbers (295/30 R 20) makkelijk in verlegenheid brengt. De zintuigen moeten dan ook even geherkalibreerd worden, want inhaalmanoeuvres zijn zo instant dat het overige verkeer lijkt stil te staan. Gelukkig zijn de remmen bij de les maar in hetzelfde bedje ziek als veel van de concurrenten: overgevoelig en daardoor enkel met chirurgische precisie benaderbaar.

VERLEIDINGSKRACHT

De SLS slaat eigenlijk al de juiste snaren aan. Atmosferische (midden)motor vooraan, aandrijving op de achterwielen, een knipoog naar vroeger en voldoende visuele details om zelfs in rust niet te vervelen. De auto is in werkelijkheid kleiner dan hij doet vermoeden, en maakt vooral indruk met zijn bijna twee meter breedte. De eigenaar had gelukkig de juiste opties aangevinkt (manueel verstelbare stoelen, aluminium inlegplaatjes, B&O geluidsupgrade, geintegreerde Coyote, etc), waardoor het strakke maar eenvoudige interieur van de SLS met zijn combinatie van zwart en rood leder erg geslaagd overkwam. Op foto’s viel het mij allemaal wat tegen, maar nu ik het zelf ervaren heb moet ik die stelling bijschaven; de materialen zijn top, alsook de afwerking en bovendien schittert het compacte retro-interieur met cockpitallures door zijn relatieve eenvoud. Met stip een van de meest geslaagde interieurs sinds lange tijd dus. En dan zijn er nog de vleugeldeuren. Weliswaar niet meer uit pure noodzaak als bij zijn voorvader, maar het blijft schitterend speelgoed en ze maken de beleving bij iedere rit dat tikkeltje groter. Afgezien van een minuscuul vraagteken omtrent de looks, is de SLS mij wel degelijk bevallen. Niet zozeer als de zoveelste supercar, maar als een pure rijmachine.

Mercedes-Benz SLS AMG (M159)

Weggecijferd

Verdict