DRIVR

Autodromo Nacional de Sitges-Terramar:
De Vergeten Kombaan van Spanje

Italië heeft Monza, Frankrijk Montlhéry, Groot-Brittannië Brooklands en Duitsland de voormalige Automobil- Verkehrs- und Übungs-Straße of kortweg AVUS. Toch is er nog een vijfde kombaan van betekenis. Een die de tand des tijds goed doorstaan heeft (niet op zijn minst dankzij een gunstig Mediterraan klimaat en afscherming van de buitenwereld) op zo’n veertig kilometer ten zuiden van Barcelona. Daar ligt het stadje Sitges-Terramar met zijn intrigerend Autodromo Nacional.

picture-1

Het is 28 oktober 1923 wanneer de inauguratie van het Autodromo Nacional plaatsvindt. Spaans koning Alfonso XIII is er samen met 30.000 anderen getuige van de Spaanse Grand Prix die dat jaar voor het eerst (en laatst) op het twee kilometer lange circuit gereden wordt. De Fransman Albert Divo zou later die dag de overwinning claimen aan boord van zijn Sunbeam. Met hoeken tot en met 60° is het een van de spectaculairste in zijn soort, en meteen ook een van de gevaarlijkste. Want hoewel kombanen zich normaliter perfect lenen tot het halen van hoge (gemiddelde) snelheden, maakte architect Jaume Mestres i Fossas een grote ontwerpfout door het verloop van steile naar minder steile stukken erg abrupt te maken. Waaghalzen werden dan ook vlug met de realiteit geconfronteerd, en kenden veelal een gewisse dood over de rand van de curve.

sitges5

sitges27sitges15

Liet de architect het afweten wat betreft een doordacht ontwerp, dan toonde hij zich meester in de duurzaamheid van het project. Meer dan 3,5 miljoen kilogram beton werd er in minder dan een jaar tijd gegoten om zo tot het immense complex te komen. Want niet alleen een kombaan maar ook tal van werkplaatsen, pitboxen, tribunes, garages, controleposten en zelfs een heus hotel maakten deel uit van het resort – vergelijkbaar met het huidige Ascari Race Resort in de buurt van Malaga. Dat de immense infrastructuur er meer dan tachtig jaar na datum nog altijd relatief voortreffelijk bij ligt, is deels de verdienste van zijn ontwerper. Twee jaar na zijn opening gingen de deuren van het domein immers definitief dicht. Volgens de overlevering omdat de eigenaar in financiële problemen geraakt was, en er na een sanctie ook geen internationale races meer gereden mochten worden.

stiges1

De site werd in 1930 verkocht aan Tsjechisch coureur Edgard Morawitz. Die verkocht het op zijn beurt door aan de huidige eigenaar. Na het uitbreken van de Spaanse burgeroorlog en WOII – met sprake van een regiment Polikarpov-gevechtsvliegtuigen – was het definitief gedaan met racen. De huidige eigenaar bouwde de talrijke voorzieningen deels om tot landbouwfaciliteiten; zo werden de paddocks getransformeerd tot kippenhokken, en werd de pitstraat omgedoopt tot veevoederfabriek. In de oppervlakte van de kombaan zelf stond het dan weer vol met fruit- en olijfbomen. Van racen is sindsdien absoluut geen sprake meer. De laatste geregistreerde race dateert dan ook van 1950.

sitges36

sitges37

sitges30

sitges34

Voor wie stiekem hoopt op een eventuele terugkeer of heropening van het immense complex is er bovendien slecht nieuws: de huidige eigenaar – die weinig of niets met auto’s van doen heeft – is voorlopig niet van zins om de boel te verkopen, en ook zijn erfgenamen zijn terughoudend. Al bij al is het niet ondenkbaar dat de oppervlakte vroeg of laat ten prooi valt aan grote projectontwikkelaars, met alle gevolgen vandien. Zonde.

Share Button

7 Responses

  1. Daggie says:

    Zeer leuk artikel!

  2. Koen De Beer says:

    Werd de Tramontana hier niet getest?

    • Ken Divjak says:

      Jeroen Booij – auteur van de gastbijdrage/rijstest van de Tramontana R – mailde volgende anekdote naar aanleiding van dit artikeltje:

      Sitges-Terramar is een van de geweldigste circuits die ik ken.

      Ik hoorde begin jaren ’00 een gerucht dat het nog helemaal intact was, maar het duurde toen nog een paar jaar voordat ik er op terecht kwam.

      Eerst als toerist, daarna met de Tramontana. Niet die extra snelle versie waarvan de tekst ook op jouw site is verschenen, maar de normale uitvoering.

      Het grappige was: Tramontana was niet geinteresseerd in journalisten, toen. En zelfs de Spaanse journalisten mochten/konden niets met het verhaal doen.

      Toen ik ze belde en uitlegde dat ik met de auto naar Sitges wilde was het ijs echter gebroken. Ze wilden meewerken en het leek de coup van het nieuwe Millennium te worden. Niemand had zelfs nog in de Tramontana gezeten.

      Maar toen kwam het probleem van het circuit zelf. Daar mochten we niet op, en de eigenaar lag op sterven in het huis dat aan de baan ligt.

      Na veel praten, bier drinken en nog meer envelopjes met geld (ik deed het voor GTO en daar kon het toen niet op – those were the days) kregen we carte blanche.

      Ik was het al bijna weer vergeten, maar het was een van de gaafste repo’s die ik ooit heb gedaan. Die auto in die omgeving.

      Magisch!

  3. Charlo says:

    Dit was trouwens ook weer een heel leerrijk stukje 😉

  4. Duckie 'RS says:

Leave a Reply