DRIVR

Gastbijdrage: 150 Jaar Opel

OPGELET: Aan deze gastbijdrage hangt een disclaimer vast!

‘Opel wordt 150’ zag ik op hun website. Dat verbaasde me, want ik herinner me de speciale 100-reeks nog op Astra’s en Corsa’s van de tweede generatie, wat zeker geen 50 jaar geleden is. Die 100-reeks blijkt van 1999 te dateren, toen het 100 jaar geleden was dat Opel zijn eerste auto voorstelde. Vandaag vieren ze het 150-jarige bestaan van het merk. En wat deed Opel dan voor het auto’s ging bouwen?  Tijd om even in hun geschiedenis te duiken, met (selectieve) aandacht voor de markantste modellen.

Hoe het allemaal begon

Toen Adam Opel in 1858 Parijs bezocht, was hij onder de indruk van de technologische vernieuwingen en kwam hij in contact met naaimachinefabrikanten. Hij moet toen gedacht hebben ‘Wir leben nähmaschines’ en had in 1863 zijn eerste atelier voor de productie van naaimachines, nota bene in een voormalige koeienstal in Rüsselsheim, waar Opels headquarters nog steeds gevestigd is. De zonen van Adam  overtuigden hem  ook fietsen te produceren; de eerste Opel tweewieler was een feit in 1886, en het merk groeide uit tot de grootste fietsenproducent ter wereld – tot die afdeling in 1937 verkocht werd aan NSU.

1895 was niet het beste jaar voor de familie Opel, want stichter Adam overleed én er heerste een crisis op de fietsenmarkt. Deze moeilijkheden droegen echter de kiem van een nieuw succesverhaal in zich, want in Rüsselsheim gingen ze vanaf dan auto’s bouwen, wat in 1899 tot hun eerste vierwieler leidde: de Opel Patent-Motorwagen System Lutzman, met een vermogen van 3 kW.

1899 De eerste auto van Opel

Opel werd Europa’s grootste autobouwer met in 1928 een marktaandeel van 37,5% op de Duitse markt. In 1929 verwierf General Motors een meerderheidsbelang in Opel. Hun eerste auto met zelfdragend koetswerk kwam er in 1935 onder de naam Olympia, en een jaar later was de eerste Kadett een feit – ook met zelfdragende koets. Die typenaam ligt vandaag nog fris in het geheugen, want pas in 1991 werd het Astra in plaats van Kadett.

1936 De eerste Opel Kadett

Na W.O. II

De Tweede Wereldoorlog was, zoals voor zovelen, niet de beste tijd. Tijdens de oorlog mocht Opel nog Blitz-vrachtwagens en onderdelen fabriceren voor militaire doeleinden, maar op het einde vernielden geallieerde bombardementen de fabrieken en verhuisde de Kadett-productielijn naar de Sovjet-Unie als herstelbetaling.

Na de oorlog krabbelde Opel recht met de productie van koelkasten onder de merknaam ‘Frigidaire’ (van 1946 tot 1959). Vanaf 1947 werden er opnieuw auto’s gebouwd, met de comeback van de Kapitän. Begin jaren ’50 stond de fabriek in Rüsselsheim weer recht, en hadden ze er meteen een testbaan aan toegevoegd. Zo kon Opel in 1962 opgelucht zijn 100-jarig bestaan vieren. Een nieuwe fabriek werd toen geopend in Bochum voor de productie van een nieuwe Kadett, wat goed nieuws was voor de vele (werkloze) arbeiders in het Ruhrgebied. De golden sixties waren de jaren van een rotsvast geloof in de vooruitgang, en Opel dreef mee op deze hoopvolle golf met auto’s als de Kapitän, Admiral en Diplomat V8; een opulent triumviraat dat helemaal in de op Amerikaans leest geschoeide smaak uit die jaren paste.

’60er Jaren (V.l.n.r) Opel Kapitän, Admiral en Diplomat V8

Sportieve toer

Eind jaren zestig verschenen naast de auto’s voor het volk steeds meer sportieve modellen van Opel, te beginnen met de legendarische Kadett Rallye (1966), de GT met de lijnen van een mini-Corvette (1968) en in 1970 de voorstelling van de Ascona en Manta. Het was trouwens in zo’n Ascona A dat Walter Röhrl in 1974 wereldkampioen rally werd. In 1975 volgden de B-versies dan van die Ascona en Manta.

1974 Walter Rörhl aan het stuur van een Opel Ascona A

Voorwielaandrijving en stroomlijn

Met de komst van de Kadett D in 1979 deed ook de voorwielaandrijving zijn intrede bij Opel. Tot dusver waren alle modellen achterwielaangedreven, zoals de meeste auto’s in die tijd – wegens de goedkopere en eenvoudigere constructie. Voorwielaandrijving bood echter het voordeel van een compactere packaging, wat zeker van pas kwam voor het kleinere model dat Opel voor ogen had. De Kadett was in 1982 namelijk niet langer de benjamin van het gamma; die rol was voortaan weggelegd voor de Corsa, waarvoor Opel in het Spaanse Zaragoza een nieuwe fabriek oprichtte.

In de jaren tachtig ontdekten de ingenieurs in Rüsselsheim klaarblijkelijk de deugden van de windtunnel, want het merk met de blitz pakte bij elk nieuw model trots uit de weerstandscoëfficiënt. Zo had de GSi-versie van de Kadett E – die in 1985 tot Auto van het Jaar verkozen werd – een Cw van 0,30. De grote Omega kon vervolgens in 1986 uitpakken met een Cw van 0,28, en nog straffer deden de Duitsers in 1989 met de Calibra: 0,26 was in die tijd opzienbarend!

1989 Opel Calibra met Cw van 0,26

Uitbreiding van het gamma

Zoals zowat alle volumemerken was Opel in recentere tijden verplicht om zijn gamma in de breedte uit breiden, om alle marktsegmenten af te dekken. Zo betraden ze in 1991 met succes de terreinwagenmarkt met de Frontera, gevolgd door de Monterey in 1992, die eigenlijk niets anders was dan een gerebadgede Isuzu Trooper.

1992 Opel Monterey, een vermomde Isuzu Trooper

In 1999 was het weer raak met de Zafira, de eerste compacte eenvolumer van Opel. Ook onderaan het gamma kwam er nog een model bij: de Agila uit 2000. Dat was een directe afgeleide van de Suzuki Wagon R+ – een zogenaamde kei car – die dankzij zijn compacte afmetingen bijzonder populair is in Japan met de specifieke wetgeving daaromtrent.

De recentste modellen liggen ons nog fris in het geheugen, al was het maar omdat Opels erg courant zijn in het straatbeeld. Ter gelegenheid van het 150-jarige bestaan van Adam Opel AG zullen we bij een volgende gelegenheid nader kennismaken met modellen die op een of andere manier markant waren, of gewoon onze jeugdherinneringen kleuren… Alvast een gelukkige verjaardag, Opel!

Share Button

7 Responses

  1. Ken Divjak says:

    Mijn vader heeft er van de jaren ’60 tot ’80 ettelijke versleten, waaronder een Rekord 1900 Coupé waarvoor ik nog altijd bij hem in de schuld sta; eerst voor de verbrande koppeling toen ik geboren werd (en hij in allerijl van Düsseldorf naar huis moest), en later – op driejarige leeftijd – omdat ik de handrem gelost had en zo de coupé door de garagepoort boorde – volgens overlevering met de onsterfelijke woorden “Papa, tractor kapot”.

    In mijn jeugdherinneringen figureert Opel dus rijkelijk.

    Bij wie nog?

  2. Tanguy says:

    150 jaar zonder een noemenswaardig stuurmansproduct (en nee een Elise in lompen telt niet)

    Horrorherinneringen ja

  3. Ken Divjak says:

    Het blijft mij verbazen wat voor twijfelachtige reputatie Opel in bepaalde kringen heeft.

    Onterecht op basis van het huidige gamma als je het mij vraagt, ook al slagen ze er inderdaad niet in om zich als echt DRIVR-merk te etaleren – wat ze waarschijnlijk zelfs niet ambiëren.

    Waar komt dat toch vandaan?

    PS: Lotus Omega 😉

    • Stijn says:

      Zou het huidige gamma zeker niet te hoog in de lucht steken. De Insignia en Astra zijn groot en zwaar zonder binnenruimte navenant te bieden. Bovendien hoor ik van alle Insignia-eigenaars die ik ken horrorverhalen over aanhoudende problemen. Is natuurlijk wel vaker met wagens vandaag de dag, terugroepacties zijn legio (zelfs bij Toyota en VW)…

      Opels van vroeger nooit slecht gevonden, waren betrouwbare werkpaarden. Vrienden van mijn ouders reden altijd Opel. Kleine gadgets (een boordcomputer was vroeger nog een gadget :)) gingen wel eens stuk maar de hoofdcomponenten waren stevig…

      P.S. Leuk artikel! Ook de Frontera had Isuzu-genen.

  4. Tanguy says:

    Lotus Omega. Daar zeg je het zelf al.

  5. vdsmichiel says:

    Ik kom zelf wat uit een Opel-familie en mijn eerste contacten met stuur en pedalen gebeurden logischerwijs ook in Opels (Kadett 1.6D, Corsa A 1.0, Astra 1.7TD, Agila 1.0 godbetert…). Aan die Corsa heb ik nog de beste herinneringen wegens de lichtvoetigheid van het autootje zonder stuurservo, de rest stuurde eigenlijk ronduit slecht, om er één woord op te plakken: rubberachtig.
    Vaak heb ik bij nieuwe Opel producten de indruk: mooi, eindelijk iets goeds (bijvoorbeeld bij de laatste Astra), maar keer op keer zitten er te veel ontgoochelende kanten aan (ongeïnspireerd rijgedrag, pover rendement van de motoren…). Bij de huidige Corsa hebben ze zowat drie facelifts nodig gehad om er iets deftigs van te maken.

  6. Ken Divjak says:

    Nu je het zegt: ik heb ook leren rijden in een Kadett 1.4 Expression sedan! 🙂

    Wat ik me daar nog van herinner: verschrikkelijk remmen, terminaal onderstuur.

Leave a Reply