DRIVR

Hoogtepunten: Audi wint 80ste 24 Uren van Le Mans

TIP: In woord, maar bovenal in beeld aan de hand van 50 minuten video!

Het werd de uitslag waar iedereen op rekende, maar toch liep het niet helemaal zoals Dr. Ullrich had gehoopt: de eerste vijf uur legde Toyota de Audi’s het vuur aan de schenen, daarna de  deden de Audi-coureurs hun uiterste best om zichzelf uit te schakelen. Maar R18’s zijn stevig en dus reed Audi toch naar een clean sweep van het podium. Wie anders had ze moeten tegenhouden?

Eén bescheiden tegenstander bood- na het wegvallen van de fabrieks-Toyota’s – in ieder geval dapper weerstand: de Lola-Toyota van Rebellion – bestuurd door Neel Jani, Nicolas Prost en Nick Heidfeld – wist één Audi voor te blijven. De 1-2-3-4 waarmee Ingolstadt uit de nacht kwam, hield dus niet stand – en opnieuw was het een rijdersfout die daarvoor verantwoordelijk was; Marc Gené crashte bij Mulsanne met de gedachte ‘Wat teammaat Romain Dumas kan, kan ik ook’. De Spanjaard wist de gehavende R18 ultra terug naar de pits te krijgen, maar de Lola van Rebellion kreeg een mep ronden voorsprong in handen.

R18 Ultra: nu ook met open wielen

Gené was er nauwelijks afgegaan of Allan McNish reed Audi nummer 2 in de Porsche-bochten plat. Althans, zo leek het. Want ook de Schot kreeg zijn auto weer op gang, waarna er opnieuw een R18 in hippe F1-look naar de pits moest strompelen. Wederom zorgde een achterblijvende Ferrari 458 Italia uit de GTE-Am-klasse voor het misverstand: links, nee, toch rechts, oeps, nu gaan we glijden… Voor McNish was het extra zuur, want hij had nog niet zo lang de leiding overgenomen van de zusterauto met nummer 1.

Die auto stevende vervolgens verdiend af op de overwinning. André Lotterer, Benoit Tréluyer en Marcel Fässler vertrokken van pole en reden veruit de meeste ronden aan kop. Ze waren ook de enige Audi die, op één ronde na, de Toyota’s van hun lijf wisten te houden. En zo werden de winnaars van 2011 ook de winnaars van 2012 – heen kwestie van copy-paste in de uitslagenlijst. Wel met de aantekening dat Lotterer, Tréluyer en Fässler de eerste zege voor een hybride auto wisten veilig te stellen. En zo won Williams F1 met zijn hybride-vliegwiel stiekem ook een beetje de 24 uur van Le Mans. En niet eens in de regen.

Achter het winnende trio mocht Audi ook de plaatsen 2, 3 en 5 noteren, zodat de Lola van Rebellion (helaas niet die van noordebuur Jeroen Bleekemolen) de heldenrol voor zich mocht opeisen. Die ene Audi van vorig jaar was immers een stuk heroïscher dan de vier R18’s die nu in formatie naar de klok van drie uur reden. Dat de Audi’s geen ereronde werd gegund, was geheel in stijl.

Share Button

2 Responses

  1. Ken Divjak says:

    Nog een hoogtedieptepunt:
    Satoshi Motoyama die zijn Deltawing eigenhandig langs de baan probeert te repareren…

    • Pieter Fret says:

      Prachtig, die toewijding! En dan de emotie als het niet wil lukken, hartverscheurend…

      Blijft doodjammer dat het Deltawing-avontuur op deze manier ten einde moest komen. Komt er eigenlijk nog een vervolg, bv. een nieuwe deelname aan Le Mans of andere races?

Leave a Reply