DRIVR

Gastbijdrage: Proefrit – Porsche Boxster S

OPGELET: Aan deze gastbijdrage hangt een disclaimer vast!

Hoe het zover kwam, laat ik even in het midden. Hoe breed de grijns op mijn gezicht was, ook. Feit was dat er in mijn hand een voluptueus gevormd stuk plastic lag dat moest doorgaan voor een autosleutel. En die sleutel ging mij toegang verschaffen tot mijn most eagerly anticipated car van 2012: de Porsche Boxster S.

119 dagen waren verstreken sinds Chris Harris – zich slingerend een weg banend over de Route Napoleon – superlatieven tekort kwam om deze nieuwe roadster te beschrijven. Kort daarna bedeelden ’s werelds meest gezaghebbende automobiele publicaties, de Britse magazines CAR en EVO, de Boxster S alle vijf mogelijk sterren toe: top trumps! Zeggen dat mijn verwachtingen hooggespannen waren, is misschien wel het understatement van het jaar.

Die verwachtingen worden bij de eerste aanblik niet teleurgesteld. De Boxster is ten opzichte van zijn voorganger in geen van zijn dimensies noemenswaardig gegroeid. Toch oogt de auto een stuk forser en mannelijker. De vele ronde lijnen die de oorspronkelijke Boxster kenmerkten zijn twee generaties later vervangen door meer hoekige vormen. Daarmee heeft de roadster voor het eerst in zijn geschiedenis ook een geheel eigen vormtaal gekregen ten opzichte van zijn grote broer, de 911.

Waar de auto van buiten nog altijd op en top herkenbaar is als Boxster, heeft het interieur een ware revolutie ondergaan. Slechts de drie centrale klokken en het contactslot aan de linkerzijde van het stuurwiel refereren aan eerdere generaties. Dat wil niet zeggen dat het interieur onbekend voorkomt; bestuurders van de Panamera en de nieuwe 911 zullen zich snel thuisvoelen tussen de oplopende middenconsole, het grote beeldscherm en de vele knoppen en schakelaars die de omgeving van de versnellingspook sieren.

Nadat ik het interieur in mij opgenomen heb, is het tijd om dat voluptueuze stuk plastic in het daarvoor bedoelde gat te steken. In een handomdraai wordt de zescilinder boxermotor tot leven gewekt, buigt het stuurwiel zich naar mij toe en plaatst de zetel zich in de ideale rijpositie. Nog maar één stap ben ik verwijderd van de rit van het jaar: het dak eraf! Een schamele negen seconden later is ook die handeling voltooid. Hoogste tijd om de wijde wereld in te trekken.

Deze Boxster S is uitgerust met Porsche’s optionele semi-automatische zeven-versnellingsbak (PDK), die ik ter overbrugging van de eerste kilometers in de automatische stand laat staan. Daarmee laat de Boxster S zich zeer rustig en beheerst door de stad sturen, een enkel sprintje bij het verkeerslicht daargelaten. Het gaspedaal is nauwkeurig te doseren en de remschijven doen op ongeëvenaarde wijze hun werk. Geen moment voelt de auto zich in deze omgeving misplaatst.

De Boxster S verdient echter beter dan het trage stadsverkeer. Bij de eerste gelegenheid laat ik daarom de stad achter me en verkies ik de snelweg. Binnen de kortste keren worden – zonder dat ik het goed en wel in de gaten heb – snelheden bereikt die de plaatselijk bromsnor op de stoute gedachte zou kunnen brengen mij het rijbewijs af te nemen. Gelukkig weet ik me op tijd in te houden en besluit ik dat het tijd is voor een spelletje: flipperen. Op de optielijst van deze Boxster is een setje flappy paddles aangekruist die in de ‘M-stand’ van de PDK-bak wonderen verrichten. Werkelijk indrukwekkend hoe lineair deze Doppelkopplung door zijn verzetten klimt. Geen schok of duw te bemerken.

Evenzo indrukwekkend is het onderstel van de Boxster S. Wegen die normalerwijze alle symptomen van een hernia teweegbrengen, worden met grootste gratie gladgestreken. Wegen die van nature al tot doorrijden aanmoedigen, halen in de Boxster – wanneer de dempers in de sportstand worden gebracht – het beste naar boven. En ondertussen vergeet het onderstel niet te communiceren met de bestuurder.

Dit onderstel maakt bovendien dat de elektronische stuurbekrachtiging (EPAS) die Porsche in navolging van de 911 ook in deze Boxster introduceert – en waarover al vele pagina’s door autojournalisten zijn volgeschreven – voor mij geen obstakel is in het genot van de auto. Het gevoel en de feedback die de Boxster op Audi-achtige wijze is verloren in de besturing komen via de weg van het onderstel alsnog bij de bestuurder terecht. Slechts op lage snelheden voelt de auto enigszins ‘verdoofd’ aan. Geen moment twijfel je echter eraan dat de Boxster S niet precies die richting opstuurt, waar je hem wil hebben.

Is het dan alleen maar rozengeur en maneschijn? Met een gesloten cabriokap is het zicht naar achteren beperkt, zodat het gevaar van een gemiste fietser in de blinde hoek op de loer ligt. Hinderlijk is ook de start/stop functie van de motor, die me het genieten van de boxergrom bij het verkeerslicht ontnam (totdat ik de ‘uit’-schakelaar vond). Maar dit zijn slechts kleine hobbels.

Een belangrijkere hobbel is – ironisch genoeg – de vraag of deze Boxster S niet te perfect is geworden, te comfortabel, te eenvoudig te berijden. Het rijden van een sportwagen moet een krachtinspanning zijn, zweten en mannenwerk. Dat is deze Boxster S – vooral dankzij de gelikte PDK-bak – zeker niet. Maar om ‘m dat nu te verwijten?

Martin Woodward (31) is een groot Porsche-liefhebber, met een voorkeur voor (oude en nieuwe) Porsches met een middenmotor. Hij schrijft deze gastbijdrage louter op persoonlijke titel.

Share Button

10 Responses

  1. Ken Divjak says:

    Ziehier de video waarvan sprake:

  2. Stijn says:

    Leuk dat je met de Boxster hebt kunnen rijden. Fijne review ook, die de vermoedens weet te bevestigen. Die gigantische ‘sleutels’ van Porsche vandaag de dag (in de vorm van een sportwagen) vind ik maar goedkoop aandoen. Nostalgie naar de tijd van de piepkleine echte sleuteltjes…

    P.S. het is Doppelkupplung

  3. Sander Scheiris says:

    Heerlijk. Groen van jaloezie.

  4. Alexander D. says:

    Leuk stuk om te lezen. De Boxster S is inderdaad een fantastische wagen. Naast het feit dat deze er aanzienlijk mooier uit is gaan zien.

  5. vdsmichiel says:

    Mocht ik 60 000 euro te veel hebben, ik zou geen moment twijfelen waaraan ze te besteden…!

  6. heidekonijn says:

    Betere kg/pk verhouding dan een V8 Vantage of een Evora. Harris laaiend enthousiast. Mits de juiste kleur geen lelijke auto.

    Enige opwerping die ik zou kunnen bedenken is http://www.autocar.co.uk/car-news/motoring/alfa-4c-cost-%C2%A338k

  7. Martin says:

    Leuk alle enthousiaste reacties te lezen! Ik kan niet anders zeggen, dan dat het een geweldige auto is om te rijden. Ben zelf goed bekend met de 987-serie en het is ongelooflijk om te voelen en beleven wat een vooruitgang is gemaakt in 6 jaar auto-ontwikkeling!

    • bAAx says:

      Ik ben het dan weer absoluut oneens met je, Martin 🙂

      http://drivr.be/2012/08/31/gastbijdrage-column-een-goed-stuur/

      Eén en ander natuurlijk om de balans wat te herstellen, en de ongebreidelde idolatrie wat te temperen.

      Om mijn teleurstelling wat te kaderen, een citaat uit dit fijn stukje van Speedhunters over de 964 Turbo:

      http://www.speedhunters.com/2012/09/meeting-the-widowmaker/

      “Piloting the car, I stared to wonder if any progress has been made at all in the past 20 years. Why don’t cars feel like this any more? With each passing year, they get fatter, heavier and surround the driver with all manner of computer aids. With each model upgrade, manufacturers have gradually removed the direct mechanical experience and replaced it with something more akin tothat of a virtual reality simulation of car driving. Safer yes, and perhaps faster, but also far more sterile.”

Leave a Reply