DRIVR

Boek:
Voiture Minimum, Le Corbusier & The Automobile

De buitenwereld ziet Charles-Édouard Jeanneret, beter gekend als Le Corbusier, als grondlegger van de moderne architectuur. Minder geweten is dat de Fransman met Zwitserse roots, bovenop een begenadigd schrijver, ook een polyvalent ontwerper was met een passie voor auto’s. Die passie vertaalde zich omstreeks 1936 in ‘ le Voiture Minimum‘: Een voor zijn tijd revolutionair ontwerp met mogelijk grote impact.

In het 350 pagina tellend boek doet auteur Antonio Amado het verhaal over Le Corbusier’s relatie met de automobiel, en het ontwerpen van zijn eigen auto in het bijzonder. Als een begenadigd rijder (met naar verluidt een grote honger voor snelheid), was de link met de auto er bij de jonge architect al van jongs af aan. Maar vroege schetsen van zijn Voiture Minimum, een voor die tijd revolutionair druppelvormig ontwerp met drie stoelen voorin, een vierde rugwaarts geplaatst (kinder)zitje en de motor achterin, toonden een minimalistische auto met oog op massaproductie. Toch zou het nog tot 1936 duren vooraleer de Fransman zijn definitieve plannen ging uitwerken ter gelegenheid van een ontwerpcompetitie voor automobielen.

Hoewel het gedetailleerd ontwerp uitging van grote visie, en alles in zich had om het tot een (design)klassieker te kunnen schoppen, stierf het project een vroegtijdige dood. Autofabrikanten en investeerder zagen het potentieel er niet van in, waardoor het hele project nooit meer dan een voetnoot in ‘s mans indrukwekkend oeuvre is geworden. Dommage.

[Bron: mitpress]

Share Button

8 Responses

  1. Ken Divjak says:

    Fijne poster van André Andrade trouwens:

    Meer interessante afbeeldingen via Google Images: http://bit.ly/UxckBN

  2. Tanguy says:

    Prachtig autootje. Zie alleen een groot probleem: veel stuurlock kunnen die voorwielen precies niet aan.

  3. electroshock says:

    Vorig jaar een model ervan gezien in een tentoonstelling onder in de Eglise Saint-Pierre te Firminy. In het aanpalende Maison de la Culture loopt er trouwens een permanente LC-tentoonstelling. Absolute aanrader voor een uitstap(je).
    http://www.sitelecorbusier.com

    Ik denk dat hetzelfde houten model was als eerder door het Design Museum in London werd nagebouwd, gezien de wagen nooit de productie heeft gehaald, hoe hard Le Corbu ook trachtte iemand te vinden om het te produceren.

    Le Corbu was trouwens een petrolhead met een zwak voor een Voisin. Niet alleen noemde hij zijn radicaal stedenbouwkundig plan voor Parijs ‘plan Voisin’ (zet dat maar eens in google …), tevens liet hij zich steevast vereeuwigen op foto met zijn Voisin voor tal van gerealiseerde ontwerpen. De auto werd door hem verafgod en vormde net zoals de andere mechanische ontwikkelingen in de eerste helft van de 20ste eeuw een uiterst belangrijke inspiratiebron voor zijn kunst & architectuur. Hij was ook niet de enige avantgardist met een Voisin, Man Ray had hetzelfde model.

    Le Corbu paste wel niet consequent toe wat hij preekte. Die maximale sportief-luxueuse Voisin waarmee hij Frankijk doorkruiste is toch wel de antithese van het minimalisme van deze Voiture minimum. De vormgeving met de rond afhellende achterkant neemt wel de vormentaal voor een stuk over van de peperdure Voisin C35 uit 1934. Het ontwerp van deze voiture minimum lag echter wel helemaal in de lijn van zijn minimale woonconcepten die hij destijds ontwikkelde. Bepaalde trekjes zijn toch ook wel terug te vinden in de latere Citroën 2CV.

    [All images copyrighted to Fondation Le Corbusier]

    Een boekbespreking van “Voiture Minimum Le Corbusier and the Automobile”:
    http://www.d-talks.com/2011/02/le-corbusiers-voiture-minimum/

  4. electroshock says:

    Concreter en dus wél in productie geraakt, maar ook vele malen klassieker was de Adler ontworpen door architect Walter Gropius.

    En vele male radicaler en nog vooruitstrevender was de Dymaxion ontworpen door Buckminster Fuller. Hedendaags architect Norman Foster heeft om Bucky’s prestatie te eren recent deze wagen helemaal opnieuw laten bouwen.
    http://davidszondy.com/future/car/dymaxion.htm

    Alle crossover acties van kunstenaars of architecten ten spijt, maar vaak denk ik toch schoenmaker blijf bij uw leest. Elk ontwerpwerk heeft toch zijn eigen methodes en specifieke vaardigheden.
    Al zijn er voorbeelden van ontwerpers aan te halen die in vele disciplines goed werk leveren / leverden – gekende grote voorbeelden zijn ondermeer Sixten SASON (saab, husqvarna, hasselblad, …), Raymond LOEWY (cola, studebaker, en wat heeft die allemaal niet gedaan …), Sergio PININFARINA (die naast auto’s ook tal van andere objecten vormgaf), etc. …

  5. Pieter Ameye says:

    Interessante input! Tx

  6. electroshock says:

    Mea culpa, bij de architect/cardesigners natuurlijk weer de grote Carlo Mollino vergeten te vernoemen, een echte 20ste eeuwse uomo universalis.
    Een uiterst excentriek én getalenteerd figuur.
    Gaande van fotografie en schilderkunst over meubelontwerp tot architectuur en cardesign inclusief het racen van zijn Bisiluro op Le Mans (in het rampzalige jaar 1955) was hij van vele markten thuis.
    Terwijl Le Corbu zich boog over het vraagstuk van mobiliteit voor allen, gaf Mollino met zijn Bisiluro enkel een antwoord voor de snelheid van één enkeling. Maar die diametraliteit tussen beide personen slaat ook op hun meubelontwerpen en hun architectuur. Quasi tijdsgenoten maar echte tegenpolen.

    Enjoy:
    http://www.atom-a.com/i//Molino3.jpg
    http://www.dailyicon.net/2011/10/bisiluro-racing-car-by-carlo-mollino/
    http://mondo-blogo.blogspot.be/2011/12/carlo-mollino-racer.html
    http://www.carbodydesign.com/archive/2006/08/11-carlo-mollino-concept-by-stola/
    http://www.frieze.com/issue/review/carlo-mollino/

Leave a Reply