DRIVR

RoadTrip: Van Vancouver naar San Diego (Deel 1)

Wie zich de vraag nog herinnert waarmee ons geacht lezerschap de beruchte Route 66 zou aftrippen, wil misschien wel weten hoe mijn Amerikaans On The Road-avontuur is afgelopen. Welnu: geniet mee van dit driedelige verslag. In tegenstelling tot de epische roadtrip van collega Fret was bij ons het reizen zelf het doel, eerder dan de auto. In dit deel vertrekken we in de Canadese provincie British Columbia en rijden sporen we de grens over tot in Seattle.

DSCN5334 copy

Inleiding: het plan

Ik ben een fan van kaarten. Uren kan ik door atlassen bladeren, gefascineerd door de meest exotische plaatsnamen, bergpassen, zeeën en meren. Vooral oude atlassen roepen een nostalgie op die ik graag verbind met stoffige zolders en de ontdekkingsreiziger die schuilt in ieders inner child. Wegdromen bij bepaalde plaatsen, je afvragen hoe het er zou uitzien, routes uitstippelen van a naar b… Het moderne inner child gaat echter niet meer op ontdekkingsreis in een oude atlas, maar via Google Maps. En laat dat nu ons voornaamste vertrekpunt zijn voor het uittekenen van de reis.

Dat uittekenen begon overigens vier jaar geleden al, na mijn eerste Amerika-ervaring aan de oostkust. Maar, zoals dat gaat bij late twintigers, vaak gooien de crossroads in life roet in het eten en een deuk in het budget: onverwacht opduikende kosten aan woning of auto zorgden helaas meermaals voor uitstel. In de zomer van 2012 vielen alle puzzelstukken gelukkig op hun plaats. De volledige westkust werd de bestemming, m’n twee beste vrienden de reisgenoten, en midden september de vertrekdatum voor drie weken avontuur.

Hoofdstuk 1: Vancouver

DSCN5403 copyDSCN5318 copy

8.000 kilometer. Dat is – grofweg afgerond – de afstand die we overbrugd hebben wanneer we ’s avonds in Vancouver aankomen. ’s Avonds? Onze biologische klok zegt eerder de ochtend daarop. Veel besef hebben we niet meer van die eerste kennismaking met Vancouver by night. Onze eerste opdracht was dan ook meteen duidelijk: die joekels van jetlags wegslapen.

DSCN5319 copy

DSCN5402 copyIMG_1300 copy

De ochtend daarop, ontiegelijk vroeg maar verbazend wakker (een nadeel van vliegen van oost naar west) werd ons meteen duidelijk waarom Vancouver consistent hoog scoort in peilingen naar the world’s most liveable cities. De stad ligt in een inham op het vasteland, en de toegang tot de Stille Oceaan wordt ‘geblokkeerd’ door het spectaculair berg- en bosrijke Vancouver Island aan de andere kant van de Strait of Georgia. Onze uitvalsbasis was Jericho Beach, aan de English Bay die downtown Vancouver van de suburbs scheidt en die eveneens omringd wordt door bergen en natuurparken. Er zijn slechtere plekken om wakker te worden, dunkt me.

DSCN5350 copyDSCN5356 copy

DSCN5372 copy

DSCN5340 copy

Oorspronkelijk hadden we Vancouver op de route gezet om ‘toch eens in Canada geweest te zijn’. Maar is het de zon die opkomt boven de wolkenkrabbers en de glazen skyline in tegenlicht werpt, zijn het de verrassend vriendelijke mensen (beleefde buschauffeurs, anyone?) of is het Canada zelf, dat bijzonder Amerikaans aandoet maar tegelijk fundamenteel anders aanvoelt? We weten het niet goed, maar na rondgedwaald te hebben in de markthallen van Granville Island en door de wijken Yaletown en Gastown in het compacte stadscentrum, en na een zonsondergang boven de baai op Sunset Beach zijn we het er roerend over eens: Vancouver is onder ons vel gekropen.

IMG_1190 copyIMG_1217 copy

West Coast 2012 088 copy

De gevoelens op onze laatste dag in British Columbia zijn dan ook gemengd: enerzijds staan we te springen voor de fantastische roadtrip die we in het vooruitzicht hebben, maar anderzijds hadden we graag nog wat langer willen blijven. Een fietstocht doorheen Stanley Park – het ‘stadspark’ van Vancouver – met enkele beach cruisers lijkt ons een gepast afscheid van de stad. In Pacific Central Station wacht namelijk de Amtrak Cascades, de trein die ons naar Seattle zal brengen. Wachten eveneens op ons in hetzelfde station: de onvermijdelijke douaniers van het Amerikaanse Department of Homeland Security.

Hoofdstuk 2: Seattle

Ook al zagen het traject en de foto’s op de website er op voorhand fantastisch uit, toch was de Amtrak Cascades een lichte teleurstelling. Dat had deels te maken met de snelheid (vijf uur voor 227 kilometer), deels met de vroege zonsondergang en deels met het nodeloze oponthoud aan de grens. Eens in Seattle hadden we maar één doel: zo snel mogelijk de Space Needle spotten, hét landmark van Seattle en een overblijfsel van de wereldexpo van 1962. Yours truly ging met de eer aan de haal.

DSCN5436 copyDSCN5461 copy

DSCN5447 copy

De volgende ochtend besloten we om eerst de wijk rond onze uitvalsbasis te verkennen. Fremont, een bijzonder artistieke buurt, noemt zichzelf het centrum van de wereld (Antwerpenaren beg to differ) maar valt vooral op door z’n vele kunstwerken: een gigantische zandtrol onder een brug, een raket op de hoek van een gebouw en een – echt – standbeeld van Lenin, om er maar enkele op te noemen.

IMG_1341 copyIMG_1345 copy

West Coast 2012 122 copyWest Coast 2012 127 copy

De Rain City (“Stick it where the sun don’t shine” – “Seattle, Washington?” is in de rest van het land een populaire grap), bleek verrassend zonnig. Ideaal om de Space Needle te beklimmen en daarna het EMP Museum te bezoeken, waar een geweldige tentoonstelling huist over muziek in de staat Washington (met de onvermijdelijke grunge-scene, maar ook bands als The Melvins, The Sonics en het geniale Sub Pop Records). Een monorail, nog zo’n restant van de expo, bracht ons in een mum van tijd downtown.

West Coast 2012 155 copy

DSCN5504 copyDSCN5500 copy

Downtown Seattle ontvouwde zich vooral als een ietwat grijze en verrassend steile haven- en zakenstad, met Pike Place Market als hoogtepunt, een overdekte markthal met aan de overkant de allereerste Starbucks ever – noemenswaardig, maar niet meer dan dat. Seattle liet op die korte tijd dus niet zo’n onuitwisbare indruk na als het onverwacht mooie Vancouver, maar dat kon ook liggen aan het feit dat nu de reis echt begon: met het afhalen van de huurauto. Destination: San Diego!

VOLGENDE WEEK:
Er wacht ons een verrassing bij het verhuurbedrijf, we begeven ons op gevaarlijk terrein in Washington en vestigen een reputatie in Crater Lake, Oregon!

[Foto’s: Pieter Sauviller, Tommy Thijs & Wim Bervoets]

Share Button

Leave a Reply