DRIVR

US RoadTrip: Van Vancouver naar San Diego (Deel 2)

Spoorden we vorige week nog per trein de grens over tussen de twee grote metropolen van de Pacific Northwest, dan ligt er tussen Seattle en de volgende grote stad nothing but the open road. 800 mijl of bijna 1.300 kilometer om precies te zijn. Op de route? Spectaculaire natuurparken en een serieuze brok 80s-nostalgie. Weapon of choice? 5,65 meter American steel. Voor ik helemaal in Astrid Bryan-taal verval: deze week doorkruisen we de staten Washington en Oregon!

IMG_1496

Hoofdstuk 3: Washington

Na enkele dagen op Amerikaanse bodem waren m’n reisgenoten en ik al volledig aangepast aan de lokale way of life. Dat zei althans onze collectieve “holy f*ck!” toen we onze huurwagen op de parking van Alamo Seattle zagen staan. Er stond namelijk geen Tahoe klaar, maar… een Suburban. “Thought you guys might like the extra luggage space”. You bet. Elk onze eigen zetelrij én daarachter nog eens de kofferruimte van een modale Berlingo. Voorin lag een 5,3 liter V8 met 320 pk. Om de afmetingen van ons gevaarte te leren kennen hielden we er een Tony Soprano-tempo op na eerder dan een Jack Bauer-tempo, maar de vele one-way avenues in downtown Seattle en de verbazend rustige rijstijl van de locals zorgden ervoor dat we in no time onze bagage konden oppikken en konden vertrekken naar de eerste halte op onze roadtrip: Mount Rainier.

DSCN5594IMG_1444

IMG_1450

De route naar Mount Rainier leidde ons langs de I-5, de interstate die van de Canadese tot aan de Mexicaanse grens loopt, en die vooral in Oregon en het zuiden van Californië een trouwe reisgezel zou worden. Eens we van de snelweg afgingen, leek het of we meteen in American heartland gedropt werden: stripmalls, intersections van noord-zuid- en oost-westwegen, en naarmate we het nationale park naderden steeds kleiner wordende dorpen vol houten huizen, steeds uitgestrekter gebied en steeds minder auto’s.

DSCN5543IMG_1495

DSCN5560DSCN5596

Mount Rainier is een vulkaan en maakt net als alle andere hoge pieken in de Pacific Northwest deel uit van de Cascade Volcanoes, die op hun beurt tot de Pacific Ring of Fire horen, een tektonisch gevoelig gebied aan de randen van de Stille Oceaan. De laatste uitbarsting van Mount Rainier was in de 19de eeuw, dus we waren er tamelijk gerust in. Het nationale park zelf was het prototype van een Amerikaans national park: je volgt de horden RV’s tot het visitor center, volgt de wegwijzers langs de mooiste uitzichten en rijdt daarna weer verder. In ons geval: tot een motel naast de I-5 dat zo uit een film kon komen, inclusief ietwat weirde bediende achter de balie.

IMG_1639

Onze volgende halte was opnieuw een vulkaan, zij het dit keer een gevaarlijkere. Mount Saint Helens was ooit 2.950 meter hoog, tot de vulkaan op 18 mei 1980 ontplofte. Resultaat, zo vertelde de plaatselijke volunteer ons: de berg was opeens 400 meter kleiner, duizenden dieren kwamen om en een bosrijk gebied van 600 vierkante kilometer werd herschapen tot een maanlandschap. Door tijdige evacuatie kwamen er ‘maar’ 57 mensen om, waaronder wetenschappers die zich verkeken hadden op de veilige afstand en oude inwoners die weigerden hun huizen te verlaten. Vandaag, 30 jaar later, begint er terug nieuw leven te groeien. De krater was die dag helaas moeilijk te zien, door rook van de vulkaan zelf, en van een moeilijk te controleren bosbrand enkele kilometers verderop. Om maar te zeggen hoe destructief de natuur daar nog steeds kan zijn.

Hoofdstuk 4: Oregon

In Oregon is het tijd voor wat 80s-nostalgie. We steken via de Lewis and Clark Bridge de grens tussen Washington en Oregon over, en zetten koers richting Astoria, locatie van mijn favoriete jeugdfilm aller tijden: The Goonies. Maar hoe vaak ik de video ook heb grijsgedraaid – letterlijk, maar ik heb ‘m intussen ook op dvd – toch kan Astoria me niet echt bekoren. Is het de troosteloze indruk van de stad of het miezerige weer aan de kust van Oregon? Ik weet het niet, maar opeens begrijp ik het gezegde “never meet your childhood heroes” volkomen. Gelukkig maken Ecola State Park en Cannon Beach – ook een locatie in de film – dat goed.

DSCN5650

We deden de rest van Oregon allicht geweldige oneer aan door er via de I-5 in sneltempo door te rijden, dus laat ik dat goedmaken met twee wetenswaardigheden: Oregon is een van de vijf staten waar je geen sales tax (vergelijkbaar met onze btw) betaalt, en een van de twee staten waar het bij wet verboden is om in een benzinestation zelf te tanken. Dat laatste mochten we dankzij een boze pompbediende aan den lijve ondervinden. Iets met – typisch – veiligheid en met het creëren van jobs.

IMG_1529

Voor we Californië binnenreden had Oregon echter nog een laatste troef in petto: Crater Lake, het diepste meer van de VS. Een – je raadt het nooit – vulkaan waarvan de top is ingezakt en de ontstane caldera zich gevuld heeft met regen- en smeltwater. We volgden een wandelpad naar beneden tot aan de rand van het meer, en leerden van enkele voorbijgangers dat er beneden een ideale plek was voor cliff jumping: rotsen die recht naar beneden gingen en water dat diep genoeg was. Dat hoefden m’n twee reisgenoten uiteraard geen twee keer te horen. Op de terugweg, na enkele geslaagde sprongen in verrassend koud water, vroegen er opnieuw voorbijgangers of we toevallig ‘the Belgians’ waren. Ze hadden even voordien gehoord dat er beneden een stel Belgen van de rotsen aan het springen waren en wilden weten waar die plek was. Of hoe we het geheim van Crater Lake’s cliff jumping spot doorgaven aan de nieuwe ingewijden.

IMG_1575DSCN5744

377West Coast 2012 391 copy

DSCN5738

VOLGENDE WEEK:
Nekpijn, warm en koud en levensgevaarlijke virussen in Californië!

[Foto’s: Pieter Sauviller, Tommy Thijs & Wim Bervoets]

Share Button

6 Responses

  1. Uw Moeder says:

    Zalig. Ik kijk al uit naar het vervolg!

  2. Fre says:

    Zelf heb ik ook al een roadtrip gedaan, maar dan voornamelijk de Westkust. Blijft toch de beste manier om een vakantie door te brengen.

    Ik ben al benieuwd naar het vervolg.

    Wat vond je trouwens van de, euh… rijeigenschappen (?) van de Suburban? 🙂

    • Wim Bervoets says:

      Ik hoopte dat onderwerp te vermijden eigenlijk 😉

      Nee, in alle ernst: geen spek voor DRIVR-bek. Daarvoor schiet de aandrijflijn te kort ten opzichte van Europese concurrentie (klassieke Amerikaanse automaat, vage sturing, minder efficiënte motor, en de dik 2,5 ton die zich laat voelen).

      Maar als je ‘m bekijkt als een werkpaard dat z’n koppel gebruikt om dingen te slepen, op lichter offroadterrein zich uit de slag trekt en daarbij nog eens massief veel plaats biedt, then it gets the job done. Zo wordt hij door Chevrolet in de VS ook gepropageerd.

  3. Pieter says:

    jamaar, is dat nu ECHT waar van die tankstations in Oregon??

    • Wim Bervoets says:

      True story! Het is er effectief in ‘state law’ vastgelegd:

      “480.330 Operation of gasoline dispensing device by public prohibited; aviation fuel exception. An owner, operator or employee of a filling station, service station, garage or other dispensary where Class 1 flammable liquids, except aviation fuels, are dispensed at retail may not permit any person other than the owner, operator or employee to use or manipulate any pump, hose, pipe or other device for dispensing the liquids into the fuel tank of a motor vehicle or other retail container. [Amended by 2001 c.285 §1]”

      Meer info vind je hier: http://www.leg.state.or.us/ors/480.html

      In 480.315 staat ook uitgelegd voor welke gevaren de wet je behoedt: je zou onder meer kunnen uitschuiven, gevaarlijke gassen inademen en bestolen kunnen worden. Gevaarlijk beroep, pompbediende! 😉

      • Pieter says:

        Hoe gek is dat?!
        Ik dacht echt dat ze ons iets wijs aan het maken waren.
        Volgende keer dus kerosine tanken 🙂

Leave a Reply