DRIVR

Barn Field Find: Ferrari 250 GTO

Laat ons er geen doekjes om winden, beste DRIVRs, stiekem dromen we allemaal wel van de ultieme barn find – de aan de tand des tijds en de elementen overgelaten classic, al dan niet bewust vergeten door de eigenaar. Voor wie blijft dromen, geven we met plezier een tip mee: hoop je de ultieme barn find letterlijk in een schuur te vinden, kijk dan ook eens in de wei naast de schuur. Want dat was vijftien jaar lang de locatie van deze Ferrari 250 GTO…

gto_ohio_1

De onmens die de barbaarse daad over z’n hart kreeg? Joe Korton, uit het Amerikaanse Cleveland. Wat hem bezielde om een 250 GTO – waarvan het prijskaartje tegenwoordig niet genoeg nullen kan hebben – vijftien jaar lang te laten verkommeren in de wei naast z’n huis, begrijpt niemand. Zeker niet als je de voorgeschiedenis van de Ferrari met chassisnummer 3589 kent.

Het verhaal begint namelijk bij de Schotse racer Innes Ireland, die in 1962 even over en weer reed naar Modena, om er een lichtgroene 250 GTO met chassisnummer 3505 op te halen voor UDT-Laystall, het raceteam waar hij dat jaar voor reed. Ronnie Hoare, toen Ferrari-importeur voor Groot-Brittannië, ging met hem mee en pikte GTO 3589 op, die toen donkerblauw was. Beide – rechtsgestuurde – GTO’s werden in dat racejaar al meteen ingezet op Goodwood.

gto_ireland_9

Op het einde van dat jaar werd GTO 3589 verkocht aan het Rosebud-team van een zekere Tom O’Connor, die de GTO prompt in zonniger oorden – de Bahama’s – inzette, met aan het stuur… Innes Ireland. In 1964 stopte O’Connor echter met de racerij, en hij gaf z’n volledige wagenpark weg. De GTO verhuisde naar een middelbare school in Texas, werd daarna nog ingezet in allerlei parades en tentoonstellingen, en in 1972 werd GTO 3589 verkocht aan een zekere Joe Korton voor de luttele som van 6.500 toenmalige dollars.

Concrete plannen had Korton niet met de GTO, en al snel belandde 3589 op een trailer in de wei naast z’n huis. Afgedekt voor de elementen of verborgen voor het publiek? Nee hoor, iedereen uit de omgeving wist dat Joe een Ferrari in z’n wei had staan. Zijn kinderen gebruikten de motorkap zelfs als glijbaan… Ooit zou hij de GTO wel eens oplappen, al geraakte hij nooit verder dan de eerste stap: een met de hand uitgevoerde rode verfbeurt.

gto_ohio_4

gto_ohio_2bgto_ohio_3

In 1982 kreeg Innes Ireland lucht van wat er met ‘zijn’ 3589 gebeurd was. Ireland trok z’n stoute schoenen aan en besloot om zelf naar de GTO te gaan kijken. Onderdelen die ontbraken, roest, glas dat stuk was, vegetatie in het interieur,… Ireland kreeg Korton er niet van overtuigd om hem de GTO te verkopen, maar kreeg hem wel zover de Ferrari tenminste in een schuur te plaatsen. Uiteindelijk plooide Korton halfweg de jaren tachtig, en hij verkocht 3589 aan een zekere Frank Gallogley.

gto_ireland_8

gto_ireland_7gto_ireland_2

Die verkocht de GTO in 1987 door aan de Zwitser Engelbert Stieger, die dankzij de hulp van Ireland en diens goede contacten in Maranello er meer dan 2.500 uur en drie jaar voor nodig had om 3589 in z’n oorspronkelijke glorie te herstellen. Stieger nam in 1990, vlak voor het Concours d’Elegance van Pebble Beach, opnieuw contact op met Innes Ireland en liet hem speciaal overvliegen om enkele rondjes achter het stuur van ‘zijn’ 3589 door te brengen. Een mooie daad van de Zwitser, want Ireland overleed niet veel later, in 1993.

[Foto’s Innes Ireland & GTO: John Lamm voor Road & Track]

Share Button

5 Responses

  1. Kristof says:

    Straffe kost!

  2. heidekonijn says:

    Knap verhaal. Heb zo eens een wat oudere man gehad als klant. Kon uren vullen met verhalen hoe hij vroeger piloot was. Races gewonnen in F2 met een Wolf. Vertelde dat Ferrari 250’s le-vens-gevaarlijk waren om mee te racen… Hij was een Zwitser en zijn naam was Herr Stieger…zou het? 🙂

  3. Valerian says:

    Wat een geweldig verhaal, en helemaal leuk om eens een GTO afbeelding te zien waarbij hij niet alleen maar opgepoetst en gerestaureerd is.

    Wat wel apart is, is dat de gerestaureerde versie 2 koelopeningen heeft (ipv 3), extra knipperlichten onderaan de voorkant en weggewerkte rivets op de motorkap. Iemand enig idee waarom dat allemaal veranderd is t.o.v. de ongerestaureerde versie?

Leave a Reply