Ken Divjak Mar 1, 2010 17
Vraag: Wat is je Favoriete Motorblok aller Tijden?
Stel die vraag aan mij en ik denk spontaan aan de zes-in-lijn van de BMW E46 CSL, de Mezger-boxer van de Porsche 911 GT3, het roffelende turboblok van oude Impreza’s en de door Cosworth getunede Ford-motoren van Caterham. Zelfs de turbo-vijf van de Focus RS zit in mijn persoonlijke top-10, maar ook die moet het afleggen tegen het blok dat mijn octaanfantasie al ruim vijftien jaar prikkelt: de Busso-V6 van Alfa-makelij. Hieronder lees je hoe het zover gekomen is…
Alfa Romeo heeft nieuwe beelden van de nakende 
Wat doe je met twee Italiaanse schonen dat voor publicatie vatbaar is? Je neemt ze mee op date natuurlijk. Niet naar een groezelig testcircuit maar naar de knapste octaantempel ooit uit de grond gerezen: Meilenwerk. Ondertussen drie locaties sterk heeft de stalplaats voor driver’s cars zijn weg dichter bij België gevonden en zich rond Düsseldorf in een oud rangeerstation gevestigd. Zo hoeven lokale octaanliefhebbers niet meer naar Stuttgart of Berlijn voor een fix, maar gewoon 200km en een stel onbegrensde Autobahnen van Brussel.
Schone schijn. Daar lijkt het soms allemaal om te draaien in Italië. Het land waar vertegenwoordigers van het volk erin slagen jarenlang niemand behalve zichzelf te vertegenwoordigen, hun maffiapraktijken verbergend achter een brede tandpastaglimlach. Waar de tailles slank zijn en de borsten groot, en vrouwen alleen op tv komen als ze nog minder om hun lijf hebben dan in hun hoofd. En waar priemende blikken op zonovergoten terrasjes geen kans laten voorbij gaan om de stile van voorbijgangers vanachter hun Gucci-zonnebrillen aan een strenge keuring te onderwerpen. Geen wonder dat de Italiaanse autobouwers bekend zijn geworden om hun oogstrelende designs; op de boulevards van Rome is dat niets minder dan een primaire levensbehoefte. Met de knappe Alfa Romeo Brera die we ons een weekje mochten aanmeten, hoefden we gelukkig niet meteen te vrezen voor sociale exclusie. Maar schuilt er ook inhoud achter die vorm?
Zo zie je maar: het loont om je soms eens publiek kwaad te maken. Want terwijl Alfa Romeo Duitsland zijn klavertjevier vorig jaar nog tot een banaal uitrustingsniveau degradeerde (en daarvoor de wind van voren kreeg), is de geluksbrenger nu terug als sportieve badge voor de kleine MiTo. Dus even op een rijtje: Turismo Internazionale voor esthetica, Quadrifoglio Verde voor warme exemplaren en Gran Turismo Allegerita voor withete. Capito?
Soms is een blik voldoende voor een indruk. En is een indruk genoeg voor een mijmerend goed gevoel, met glimlach. Ik wandel langs een dreef. De zon en mijn fantasie brengen me naar een landelijke Zuiderse vakantiebestemming, lijkt het. De hoge kwikstand en het kwartje Chianti van die middag helpen. Blij zijn is niet moeilijk. Al helemaal niet als daar opeens de perfecte klassieker om de hoek verschijnt om het dolce plaatje naar Toscaans niveau te tillen: een ’61 Alfa Romeo Giulietta Spider siert het asfalt met een joie de vivre zoals die alleen bezuiden de Alpen bestaat. De babyblauwe lak en de zoet snorrende dubbele nokkenasser doen het tafereel alle eer aan. Elegante verschijning. Is me vanachter de zonnebril een wederblik gegund?
Momenteel draait in Genève de jaarlijkse Motor Show op volle toeren - traditioneel hét premièresalon bij uitstek, met dit jaar opvallend veel aandacht voor rasechte DRIVR’s cars. Beschouwen we enkel de wagens die volop rijplezier prediken, dan nog krijgen we ze onmogelijk in één artikel gepropt. Verwacht de komende dagen dus - naar goede gewoonte - een episodisch beursverslag, als leidraad bij het zoeken van dat spreekwoordelijke bos. Vandaag beginnen we ons alfabetische overzicht bij…
Nieuwsjunks zijn we niet op DRIVR (tenminste niet in de klassieke betekenis van het woord), maar dat impliceert nauwelijks dat de premières van het Salon van Genève ons koud laten. Sterker nog: van zodra de zoeklichten in Zwitserland aanfloepen, verzorgt Pieter naar goede gewoonte een overzicht van het beste wat de motorshow te bieden heeft. Maar vooraleer het zover is, presenteren we graag vijf modellen die hoedanook in productie gaan en de ethos van dit webzine hoog in het vaandel dragen. Kortom: DRIVR-cars ten voeten uit die het merendeel van ons realistisch kan ambiëren. Blijft alleen de vraag voor welke u vrijwillig een nier zou afstaan?
Net bij de Mini-dealer geweest. Een offerte laten opmaken. Ja hoor, ik meen het serieus met die Cooper S. Ik wil hem vooral voor z’n sublieme wegligging, hyperalerte reacties en heftige turbo, maar extra leuk aan een nieuwe Mini is de ridicule mate waarin je het karretje kan personaliseren. Al zie je de hippe kleintjes op elke straathoek, geen twee zijn identiek. Daar waar het bij de meeste auto’s stopt bij een kleurtje en velgen kiezen, begint de pret bij een Mini pas. Chromen randjes, witte spiegels of een logo op het dak? Komt in orde. Binnenin liever afwerking in hout, pianolak of gepolijst aluminium? Geen probleem. Stripings op de motorkap, rallylampjes op de bumper of zelfs een aerodynamische bodykit? Whatever you say.
Zo maken ze ze gewoon niet meer; de rally’s niet, en de films nog minder…
Al mijn moed heeft het gevergd, maar drie dagen geleden durfde ik het eindelijk aan om me op dit eigenste weblog te outen als Mini-aficionado. Dat heeft echt wel iets van uit de kast komen, want in bepaalde kringen worstelt het kleine scheurijzertje met een ietwat roze imago. Het klopt dat de Mini in de smaak valt bij de gay petrolhead - in 2005 won de cabrioversie nog de European Gay Car of the Year award - maar dat moet zonder twijfel als compliment beschouwd worden.