Jeroen Peeters Nov 1, 2009 4
Rijtest: FIAT Punto EVO 1.3 JTD 75 & 90
Wie bij de titel van deze test spontaan aan het kwijlen slaat, moet meteen weer met de voetjes op de grond. Het achtervoegsel Evo refereert hier immers niet naar een gehomologeerde Evoluzione-versie maar gewoon naar de opvolger van de Grande Punto. En toch stapten we met plezier op de TGV richting Nantes om van Fiat te vernemen waarom ze de evocatieve afkorting op hun Punto hebben geschroefd en - nog belangrijker - waarom één van de knapste hatchbacks op de markt al na vier jaar op de operatietafel moet voor wat plastische chirurgie…
Toen het nieuws over het herhaaldelijke falen van een gloednieuwe FIAT 500 op de technische keuring gisteren de redactiemailbox bereikte, leek het - na onze initiële verbazing - om niets meer dan een vluchtig nieuwtje te gaan. Tot duidelijk werd dat de Cinquecento consequent rode kaarten verzamelt, er een officieel statement kwam van de Belgische importeur en vervolgens ook andere partijen zich in een whodunit-verhaal met Cluedoproporties begonnen te mengen. Hoe zit de vork nu eigenlijk in de steel? Was het de mecanicien met het meetapparaat of de constructeur met de schokdemper die de slaagkansen van de 500 vakkundig de nek omwrong?
Het klonk een beetje paranoïde, toen FIAT-chef Sergio Marchionne eind vorig jaar orakelde dat de auto-industrie anno 2011 nog maar zes grote spelers zou tellen. Net als in de jungle zouden de zwaksten achterblijven om opgeslokt te worden door sterkere roofdieren. Nog geen half jaar later lijkt il duce’s prognose meer weg te hebben gehad van een waarschuwing. Vastberaden om aan de top van de voedselketen te blijven, lijfde FIAT enkele dagen geleden het noodlijdende Chrysler in, om vervolgens al even gewiekst achter GM-verstotelingen Opel en Saab aan te gaan. “Hate to say I told you so…”
Het is een publiek geheim dat ik met een Fiat 500 over landweggetjes en driebaansvakken sjees - vrolijk, eigenzinnig en flitsend. En laat dat nu net de adjectieven zijn die Ford bij de voorstelling van de nieuwe Ka citeert. Het ideale excuus om een vergelijkende test te ensceneren dus, zeker nu bondgirl Olga Kurylenko haar James heeft afgezet en de stoere stadmus op de DRIVR-redactie heeft gedropt. Speciaal opdat ik een eigen James aan de haak kan slaan.
Momenteel draait in Genève de jaarlijkse Motor Show op volle toeren - traditioneel hét premièresalon bij uitstek, met dit jaar opvallend veel aandacht voor rasechte DRIVR’s cars. Beschouwen we enkel de wagens die volop rijplezier prediken, dan nog krijgen we ze onmogelijk in één artikel gepropt. Daarom naar goede gewoonte een episodisch beursverslag, als leidraad bij het zoeken van dat spreekwoordelijke bos. Deel 2 (C tot I) 
Het rolmodel der blondjes, Barbie, verjaart vandaag: 50 kaarsjes staan er op de – gegarandeerd – roze geglaceerde taart. Het is niet aan haar te zien. Ze heeft nog steeds de allures, taille, haarkleur en boobs van toen ze 25 was. Bijzaak. Hoofdzaak: miss Barbie krijgt vanavond in Milaan van haar amore Ken - luistert hij naar de bijnaam Djivy? - eindelijk een wagen met stijl. Tijdens het Milanese apero-uurtje mag ze een barbieroze Fiat Cinquecento in ontvangst nemen. Andiamo a Milano!
Het is allemaal de schuld van de iPod. Vóór Apples muziekspeler annex fashion item in oren aller lande gepropt werd, was de kleur wit zo seventies als maar kan. De enige witte auto’s die je zag rondrijden waren steevast hoekige koekendozen, waarop de beschaamde eigenaar schijnbaar zo veel mogelijk vuil verzamelde in een wanhopige poging om de bleke tint te verhullen. Maar daar kwam dan Steve Jobs’ kleine hebbeding, vergezeld van iMacs, iBooks en 
Net bij de Mini-dealer geweest. Een offerte laten opmaken. Ja hoor, ik meen het serieus met die Cooper S. Ik wil hem vooral voor z’n sublieme wegligging, hyperalerte reacties en heftige turbo, maar extra leuk aan een nieuwe Mini is de ridicule mate waarin je het karretje kan personaliseren. Al zie je de hippe kleintjes op elke straathoek, geen twee zijn identiek. Daar waar het bij de meeste auto’s stopt bij een kleurtje en velgen kiezen, begint de pret bij een Mini pas. Chromen randjes, witte spiegels of een logo op het dak? Komt in orde. Binnenin liever afwerking in hout, pianolak of gepolijst aluminium? Geen probleem. Stripings op de motorkap, rallylampjes op de bumper of zelfs een aerodynamische bodykit? Whatever you say.
Toen DRIVR nog in een embryonaal stadium verkeerde en de wereld bijgevolg een veel duisterder oord was, drong plots het besef tot ons door dat de autowereld de facto een exclusief mannenclubje is. Niet alleen 99 procent van de autojourno’s, maar evenveel van onze lezers was van testosteronische aard. Misschien was dat wel onze schuld, met dat gedram over 
Al mijn moed heeft het gevergd, maar drie dagen geleden durfde ik het eindelijk aan om me op dit eigenste weblog te outen als Mini-aficionado. Dat heeft echt wel iets van uit de kast komen, want in bepaalde kringen worstelt het kleine scheurijzertje met een ietwat roze imago. Het klopt dat de Mini in de smaak valt bij de gay petrolhead - in 2005 won de cabrioversie nog de European Gay Car of the Year award - maar dat moet zonder twijfel als compliment beschouwd worden.