DRIVR

Sta mij toe mezelf te citeren: “Het moge duidelijk zijn dat het succes van de New MINI andere constructeurs niet onopgemerkt voorbij gegaan is. Nog voor het miljoenste exemplaar na amper zes jaar productie van de band rolde, werd de hippe stadsmus al onder de xerox gelegd.” Daarmee doelde ik op de Fiat 500, die sindsdien gezelschap heeft gekregen van de Alfa Romeo Mito, de Citroën DS3 en de Audi A1 op de boomende markt der ‘premium’ stadswagens. Binnenkort komt daar nog een nieuwe uitdager bij, uit wel zeer onverwachte hoek.

Een echte klassieker kost centen, centen die velen onder ons niet hebben. Je kan blijven wachten op dat éne gelukslootje, of je groottante wat vaker bezoeken en hopen dat ze haar fortuin asap aan haar oogappel toewijst. Maar waarom wachten als je voor veel minder een volkse klassieker in wording kan hebben? En hoewel zoiets een immer riskante bewering blijft, durf ik te stellen dat de FIAT Coupé een potentiële kandidaat is.

Dit is bizar. Zuid-Europeanen horen immers luidruchtig en praatziek te zijn, maar nieuwbakken FIAT-capo Herrera blijft ijskoud wanneer hij het enige punt op de agenda aankondigt: “Onze nieuwe tweecilinder is de groenste benzinemotor ter wereld”. Geen hybride, geen energierecuperatie en nog minder batterijen; de Twin-Air vertrouwt enkel op de MultiAir-technologie om 95g CO2 bij een normverbruik van 4,1l uit te stoten (de automaat doet nog 2g en 0,1l beter). Maar hoe presteert de kalimero der verbrandingsmotoren in het pluimgewicht dat de 500 niet meer is?

Wie bij de titel van deze test spontaan aan het kwijlen slaat, moet meteen weer met de voetjes op de grond. Het achtervoegsel Evo refereert hier immers niet naar een gehomologeerde Evoluzione-versie maar gewoon naar de opvolger van de Grande Punto. En toch stapten we met plezier op de TGV richting Nantes om van Fiat te vernemen waarom ze de evocatieve afkorting op hun Punto hebben geschroefd en – nog belangrijker – waarom één van de knapste hatchbacks op de markt al na vier jaar op de operatietafel moet voor wat plastische chirurgie…

Toen het nieuws over het herhaaldelijke falen van een gloednieuwe FIAT 500 op de technische keuring gisteren de redactiemailbox bereikte, leek het – na onze initiële verbazing – om niets meer dan een vluchtig nieuwtje te gaan. Tot duidelijk werd dat de Cinquecento consequent rode kaarten verzamelt, er een officieel statement kwam van de Belgische importeur en vervolgens ook andere partijen zich in een whodunit-verhaal met Cluedoproporties begonnen te mengen. Hoe zit de vork nu eigenlijk in de steel? Was het de mecanicien met het meetapparaat of de constructeur met de schokdemper die de slaagkansen van de 500 vakkundig de nek omwrong?

Het klonk een beetje paranoïde, toen FIAT-chef Sergio Marchionne eind vorig jaar orakelde dat de auto-industrie anno 2011 nog maar zes grote spelers zou tellen. Net als in de jungle zouden de zwaksten achterblijven om opgeslokt te worden door sterkere roofdieren. Nog geen half jaar later lijkt il duce‘s prognose meer weg te hebben gehad van een waarschuwing. Vastberaden om aan de top van de voedselketen te blijven, lijfde FIAT enkele dagen geleden het noodlijdende Chrysler in, om vervolgens al even gewiekst achter GM-verstotelingen Opel en Saab aan te gaan. “Hate to say I told you so…”

Het is een publiek geheim dat ik met een Fiat 500 over landweggetjes en driebaansvakken sjees – vrolijk, eigenzinnig en flitsend. En laat dat nu net de adjectieven zijn die Ford bij de voorstelling van de nieuwe Ka citeert. Het ideale excuus om een vergelijkende test te ensceneren dus, zeker nu bondgirl Olga Kurylenko haar James heeft afgezet en de stoere stadmus op de DRIVR-redactie heeft gedropt. Speciaal opdat ik een eigen James aan de haak kan slaan.

TIP: Het eerste deel van de Genève-Special staat hier opgetekend

Momenteel draait in Genève de jaarlijkse Motor Show op volle toeren – traditioneel hét premièresalon bij uitstek, met dit jaar opvallend veel aandacht voor rasechte DRIVR’s cars. Beschouwen we enkel de wagens die volop rijplezier prediken, dan nog krijgen we ze onmogelijk in één artikel gepropt. Daarom naar goede gewoonte een episodisch beursverslag, als leidraad bij het zoeken van dat spreekwoordelijke bos. Deel 2 (C tot I) na de sprong.

EDIT: Nog meer roze – erm – geweld toegevoegd in de comments!

Het rolmodel der blondjes, Barbie, verjaart vandaag: 50 kaarsjes staan er op de – gegarandeerd – roze geglaceerde taart. Het is niet aan haar te zien. Ze heeft nog steeds de allures, taille, haarkleur en boobs van toen ze 25 was. Bijzaak. Hoofdzaak: miss Barbie krijgt vanavond in Milaan van haar amore Ken – luistert hij naar de bijnaam Djivy? – eindelijk een wagen met stijl. Tijdens het Milanese apero-uurtje mag ze een barbieroze Fiat Cinquecento in ontvangst nemen. Andiamo a Milano!

Het is allemaal de schuld van de iPod. Vóór Apples muziekspeler annex fashion item in oren aller lande gepropt werd, was de kleur wit zo seventies als maar kan. De enige witte auto’s die je zag rondrijden waren steevast hoekige koekendozen, waarop de beschaamde eigenaar schijnbaar zo veel mogelijk vuil verzamelde in een wanhopige poging om de bleke tint te verhullen. Maar daar kwam dan Steve Jobs’ kleine hebbeding, vergezeld van iMacs, iBooks en iRacks, om de wereld onder te dompelen in a whiter shade of pale. De toestellen werden de belichaming van alles wat hip en trendy is en straalden hun succes af op die vergeten kleur-die-er-eigenlijk-geen-is. De redenering ontstond dat alle witte dingen automatisch ook cool waren, zodat menige Wii en Xbox 360 al snel het voorbeeld volgde. Binnen de kortste keren begonnen zelfs autoconstructeurs extra ladingen witte lak te bestellen voor hun nieuwste prototypes.