DRIVR

Niet alleen boutiques en megastores kleuren de culturele slagader van Parijs, steeds vaker situeren er zich ook brand stores tussen de gevestigde waarden op de Champs-Elysées. Eigenwijs als de Italianen zijn, doen ze dat in hun eigenste Museo Village met een al even eigen twist zoals we eerder konden ondervinden. In de schijnwerpers deze keer: de Italiaanse auto in het stripverhaal. DRIVR ging alvast op prospectie.

Gedaan met de ecopremie en – in Vlaanderen althans – de oude BIV. Een ietwat ongelukkige timing voor het Salon, waardoor het voor de sector de laatste weken alle hens aan dek was. De verkoopcijfers in de maand december konden de gemoederen enigszins bedaren, maar voorlopig blijft koffiedik kijken voor het traditionele ‘verkoopsalon’. Besparingen of niet, gelukkig valt er op de Heizel ook heel wat boeiends te zien. DRIVR selecteerde de tien meest interessante modellen!

Dat de Fiat Bravo nieuwe motorisaties kent, is op zich weinig stof tot schrijven. Zeker omdat de gangmakers in kwestie, intussen wijdverspreid zijn in zusterproducten van Alfa Romeo en Lancia. Maar in combinatie met een gelegenheidsbezoek aan het nieuwbakken Museo Village op de prestigieuze Champs-Élysées, ziet een kennismaking er plots een pak aantrekkelijker uit. Zo trekken we met twee van de nieuwe Bravo’s richting La Paname en maken van de nood een genoegzame deugd.

Met terughoudendheid las ik vanmiddag ons artikel over Het Nieuwe Lancia. Of was het nu Chrysler? In elk geval is het een zoveelste hoofdstuk voor het ooit zo vooruitstrevende FIAT-merk, zowel op vlak van techniek als ontwerp. En daarbij: deze reeks ge-badge engineerde Lancia’s zullen nooit meer de eerste zijn om dat lot te ondergaan. Want in de jaren ’80 was er de Saab 600, een oer-Delta met Trollhättanse badge.

Badge Engineering is zo oud als de straat. Het eerste geval van zo’n embleemwissel dateert van 1926 en wordt vandaag nog altijd gepraktiseerd. Om geld te sparen natuurlijk, want een nieuwe wagen ontwikkelen kost handenvol euro’s terwijl een neuscorrectie voor een fractie gepiept is. Kopers hoeven zelfs niet de te weten dat hun Toyota Aygo eigenlijk een Citroën C1 of Peugeot 107 is – daar zorgen de stylisten wel voor. Maar wat als die het laten afweten en gerespecteerde Italianen gewoon Amerikanen met een Lancia-badge worden?

TIP: Het eerste deel van deze nieuwe rubriek staat HIER opgetekend!

Supercars zijn belangrijk. Ze bewijzen dat constructeurs nog durven dromen beter dan Al Gore te aanbidden en celibataire auto’s te bouwen. Alleen heb ik een gezonde aversie voor peperdure exoten; ernaar kijken lukt prima, ernaar luisteren nog beter – maar zelf achter het stuur kruipen om er stante pede van te genieten? Lijkt me onmogelijk, tenzij je de linker hersenhelft van Vettel en de rechter van Webber hebt. De protagonisten uit mijn lijstje zijn dan ook lethargisch in vergelijking met die van Pieter, maar ze zijn – op eentje na die nog moet uitkomen – wel realistisch ambieerbaar…

Als er één wagen is die de autowereld de afgelopen weken in zijn greep heeft gehouden, dan is het wel de Lancia Stratos. Het begon met enkele spyshots op Fiats testcircuit in Balocco en mondde uit in de grootste geruchten- en speculatiestroom van de zomer. Maar vandaag kunnen we eindelijk met zekerheid bevestigen hoe de vork in de steel zit.

Die ochtend op het internet: ophef alom. Aan de basis van de buzz die gisteren ontstond lagen spionagefoto’s die niets minder toonden dan een moderne interpretatie van de legendarische Lancia Stratos. In een schijnbaar productieklaar stadium, en wel op Fiats eigen testcircuit in Balocco. Zouden de Italianen het dan echt aangedurfd hebben?

Weet jij welke constructeur tot op heden de meeste rallytitels verzameld heeft? Niet Loebs Citroën, Makkinens Mitsubishi of McRae’s Subaru. De meest succesvolle rallystal aller tijden is al lang(er) uit het kampioenschap verdwenen. Ik heb het natuurlijk over Lancia, dat met tien wereldtitels een succesverhaal doorheen de rallygeschiedenis schreef. En het begon allemaal met de Stratos.

Gewone tekst: Ken Divjak – Cursieve: Cedric Dervoigne

Wat doe je met twee Italiaanse schonen dat voor publicatie vatbaar is? Je neemt ze mee op date natuurlijk. Niet naar een groezelig testcircuit maar naar de knapste octaantempel ooit uit de grond gerezen: Meilenwerk. Ondertussen drie locaties sterk heeft de stalplaats voor driver’s cars zijn weg dichter bij België gevonden en zich rond Düsseldorf in een oud rangeerstation gevestigd. Zo hoeven lokale octaanliefhebbers niet meer naar Stuttgart of Berlijn voor een fix, maar gewoon 200km en een stel onbegrensde Autobahnen van Brussel.