DRIVr

Doe het ons maar eens na: niet naar Genève gaan maar toch met vijf exclusieve weetjes uitpakken. Van onuitgegeven Bugattinieuws over pikante Imprezadetails en veelbelovende Cosworthontwikkelingen tot RenaultSportonthullingen en regelrechte Saabbekentenissen. We hebben er zo onze bronnen voor…

Dat het nog maar drie maanden wachten is op de gerestylede Elise, is voor mij zeker het beste nieuws van de week. Niet omdat ik die Evoraanse trekjes aan de voorkant per se toejuich, noch omdat 23% CO2-afname mij als een kind doet rondhuppelen maar wel omdat originele S2-modellen nu zeker in waarde zullen dalen…

Fietsers aller landen opgelet! Niet voor superboetes wanneer je weer eens aan de kant moet voor een niet-functionerend achterlicht, wel voor het geruisloze gevaar dat in de Prius, Insight en andere stofzuigers hybridewagens schuilt. Wanneer de elektromotor draait, zijn die immers onhoorbaar voor zwakke weggebruikers. Sterker nog: constructeurs doen er alles aan om de rolgeluiden van hybrides ook nog eens te onderdrukken. En dat creëert hoe langer hoe vaker gevaarlijke situaties.

Stellen dat ik geen supporter ben van het openbaar vervoer zou hét understatement van het jaar zijn. Bussen stinken immers - zowel errond als erin - en dat is een gemiste kans. Want net nu veelbelovende marketingpoeha als hybrid drive rijp geacht wordt om de roetwolken op te schonen, trekt niet alleen Vadertje Staat zich noodgedwongen terug in crisisbezuinigingen, ook blijkt deodorant voor veel medereizigers nog altijd het eerste slachtoffer van diezelfde besparing. Busgewijze ophaling van een testwagen verliep ten huize DRIVR dan ook nog nooit zo -ahum- gezellig. Maar dat hebben we graag over voor een test met twee van de beste driver’s cars van het moment.

Zowat alles en iedereen die geschiedenis schreef in de Formule 1 was ooit actief bij Lotus. Of je nu Zanardi, Clark, Hill, Fittipaldi, Mansell, Hakkinen of Senna heette, op een gegeven moment reed je voor Team Lotus - een legendarische fabrikant met een legendarische historie. Tussen 1958 en 1994 scoorde het team zes rijderstitels en zeven constructeurstitels alvorens door gebrek aan sponsors langzaam af te glijden naar de staart van het veld. Het merk concentreerde zich vervolgens volledig op het verkopen van straatauto’s. Of liever: raceauto’s die nét straatlegaal zijn.

Toen Lotus vorig jaar de Evora voorstelde, een zogenaamde 2+2, was ik sceptisch. Want niet alleen is het zeer on-Lotus om compromissen te sluiten voor twee extra noodzitjes; bovendien was de vorige poging van de Britten om een comfortabele sportwagen te bouwen niet meteen een schot in de roos. De in 2006 gelanceerde Europa S bleek vis noch vlees - niet comfortabel genoeg voor een GT, niet gefocust genoeg voor een circuitspeeltje en niet snel genoeg voor een supercar. Jeremy Clarkson kreeg het zelfs niet over zijn hart om zijn reviewclip op Top Gear uit te zenden, “because it was such a dreary car”. Oh dear. Zware druk dus voor de Lotus-ingenieurs om beter te doen met de Evora, al lijken ze in Hethel niet erg ongerust over de ontvangst van hun nieuwe GT. Zelfvertrouwen of bluf?

De laatste keer dat ik zo van 60 minuten genoten heb, was er latex in het spel… En dat zegt veel over het portret dat de BBC aan het leven en de carrière van Jim Clark gewijd heeft. Een eenvoudige Schot die voorbestemd was om de boerderij van zijn vader te erven, tot hij aan de wagen van een vriend begon te sleutelen en één van de beste piloten aller tijden werd - bekend van zijn nuchtere oneliner “I don’t drive faster, I concentrate harder. And as a result, I go faster”. Veel kijkgenot met alweer een subliem tijdsdocument dat mij op een bepaald moment zelfs weke knieën bezorgde. Knap.

De mama van Elise kijkt me ietwat raar aan als ik er in een reflex uitfloep of wolkje dochter misschien naar de Lotus is genoemd. “Naar de wat?” De eerste indrukken die ik maak, zijn soms… welja, laat maar.

Al lang heb ik zin. Gewoon goesting om een keer een Lotus Elise te ervaren. “Terug een echte Lotus, back to the roots, Lotus maakt opnieuw driver’s car” klonk het bij lancering in augustus 1996. Ik heb de Elise totnogtoe moeten missen op mijn palmares van rijden met vierwielig genot. Nochtans kan het moeilijk anders dan dat hij me ligt - correctie: dan dat zij me ligt. Omdat ze belooft nauw aan te sluiten bij de naakte sensaties die oudere klassiekers me bieden.

Ik volg de auto-industrie (hyper)actief sinds een jaar of tien, en nog nooit werd een tuner zo goed onthaald als het Britse Stark. Hun eerste aanbieding is nochtans niet om een erectie van te krijgen: een herwerkte Elise I met typische circuitgenen. Dus waarom staat iedereen te springen om ermee te rijden?
Eerst en vooral omdat [...]

Wijlen Colin Chapman wist het decennia geleden al: snelle auto’s maken doe je niet door steeds zwaardere motoren in grotere gevaartes te lepelen. Hou het totaalgewicht binnen de perken en je hebt al die extra power niet eens nodig. Minder kilo’s betekent immers een groter acceleratievermogen, een betere wendbaarheid en een lager verbruik. Downsizing wordt [...]