DRIVr

Deze video ontkracht drie mythes. Eén: je hebt geen Top Gear-achtig cameramateriaal nodig om knappe inboard-beelden te maken; deze montage is gedraaid met een Canon 5d Mark II spiegelreflex en levert prima beeld én schappelijk geluid dankzij montage op de rolkooi. Twee: Amerika mag dan wel bekend staan om zijn oneindige highways, in de berggebieden zijn er genoeg octaanpistes voorhanden zoals dit pareltje bewijst. En drie: 5.000€ is meer dan genoeg om een knaller van DRIVR’s car in huis te halen - alleen: wie weet er welke Future Classic hier uitgelaten wordt zonder te gaan spieken ?

Good news everyone! De Mazda MX-5 is twintig geworden en om dat te vieren krijgt Cedrics favoriete roadster een speciale feesteditie. De ‘20th Anniversary Edition’ wordt gelimiteerd op 2000 exemplaren en is enkel beschikbaar in Europa. De Britten, verantwoordelijk voor een derde van alle MX-5-verkopen, krijgen zelfs een geheel eigen variant mét Union Jack-livrei. Maar er is meer.

Twee keer twintig minuten racen met productiewagens in hartje zomer. Dan zou je toch verwachten dat circuitspecials als de Honda NSX-R en BMW M3 CSL écht gaan uitblinken? En dat turbomotoren met een hoog specifiek vermogen het snel moeilijk krijgen? Niets blijkt minder waar, tenzij dat vooral de piloten bij 60°+ in de cabines beginnen aftakelen. Intrigerende Best Motoring-beelden na de sprong dus, vergezeld van het advies dat je na tien minuten circuitplezier best een afkoelronde inbouwt en een paar honderd toeren vóór de begrenzer opschakelt om de mechaniek te sparen…

Kijk, zo hoort dat. In plaats van schaarse €uro’s te verspillen aan de zoveelste reclamespot, heeft Mazda gesnapt dat je een DRIVR alleen kan overtuigen door hem gewoon te laten rijden - geen miezerig uurtje, maar een hele dag. En de wagen, die staat gewoon voor je klaar op de weg naar het werk.

Begin 2008 noteerde ik het volgende in de rijtest van de Mazda2 1.5: “‘Sport’ staat bij de Japanse nummer vijf voor het uitrustingsniveau beter dan ultiem rijplezier, want daarvoor hanteren ze het MPS-acroniem (Mazda Performance Series) dat zijn opwachting hopelijk op de driedeurs maakt. Tenminste als Mark Cameron er iets aan te zeggen heeft; de Britse marketingdirecteur loopt als een gek te lobbyen voor zo’n MPS-derivaat hoewel Mazda officieel geen plannen in die richting heeft.” Twee jaar later prijkt er nog altijd geen MPS-badge op de kont van de 2, maar plaagt Mazda op het Salon van LA wel met de 2Evil Special Concept - marketingspeak voor de MazdaSpeed 2.

Stellen dat ik geen supporter ben van het openbaar vervoer zou hét understatement van het jaar zijn. Bussen stinken immers - zowel errond als erin - en dat is een gemiste kans. Want net nu veelbelovende marketingpoeha als hybrid drive rijp geacht wordt om de roetwolken op te schonen, trekt niet alleen Vadertje Staat zich noodgedwongen terug in crisisbezuinigingen, ook blijkt deodorant voor veel medereizigers nog altijd het eerste slachtoffer van diezelfde besparing. Busgewijze ophaling van een testwagen verliep ten huize DRIVR dan ook nog nooit zo -ahum- gezellig. Maar dat hebben we graag over voor een test met twee van de beste driver’s cars van het moment.

Zwier de termen ‘Colin Chapman Quotes’ door Google en je landt op dubieuze uitspraken als “You won’t catch me driving a race car that I have built” of “Any car which holds together for a whole race is too heavy”. Duidelijke indicaties dat de Lotus-bezieler niet hoog opliep met de racetalenten die zijn creaties piloteerden, maar wel van één ding overtuigd was: gewicht is de vijand van elke genietbare vierwieler. En dat parafraseerde hij perfect met de oneliner die zijn graf had kunnen sieren: “Simplify and add lightness”. Een waarheid die iedere massaconstructeur anno 2009 vergeten is, zij het met één onverwachte uitzondering: de Mazda Motor Corporation.

Als je jezelf DRIVR noemt, dan geef je de indruk van rijdersauto’s te houden. Hét typevoorbeeld van de betaalbare driver’s car is volgens onze (voor één keer unanieme) redactie de Mazda MX-5. Als er dan een versie gelanceerd wordt - ter ere van het twintigjarig bestaan - die gemaakt is met de insteek nog meer rijplezier te bieden, dan moet je daar als zelfrespecterend rijdersblog melding van maken. Bij deze.

Als trotse eigenaar van een Smart Roadster kan ik niet genoeg benadrukken hoe jammer ik het vind: in 2005 ging samen met het kleine sportwagentje een heel segment ter ziele. Compacte, zuinige en fiscaal voordelige roadsters worden - op de wel érg Japanse Daihatsu Copen na - nergens meer gebouwd. Om relatief goedkoop te roadsteren, moet je naar een MX-5 of duurder grijpen óf voor een geaardheidsgevoelige coupé-cabriolet gaan. Geen optie? Pech gehad. Tot binnenkort tenminste, want momenteel zouden maar liefst drie constructeurs plannen koesteren om een microroadster op de markt te zetten.

In Genève zijn, na tien dagen octaanplezier, net de deuren dicht getrokken van de jaarlijkse Motor Show - traditioneel hét premièresalon bij uitstek, met dit jaar opvallend veel aandacht voor rasechte DRIVR’s cars. Beschouwen we enkel de wagens die volop rijplezier prediken, dan nog krijgen we ze onmogelijk in één artikel gepropt. Daarom naar goede gewoonte een episodisch beursverslag, als leidraad bij het zoeken van dat spreekwoordelijke bos. Klik door voor deel 3 (K tot N).

Het is allemaal de schuld van de iPod. Vóór Apples muziekspeler annex fashion item in oren aller lande gepropt werd, was de kleur wit zo seventies als maar kan. De enige witte auto’s die je zag rondrijden waren steevast hoekige koekendozen, waarop de beschaamde eigenaar schijnbaar zo veel mogelijk vuil verzamelde in een wanhopige poging om de bleke tint te verhullen. Maar daar kwam dan Steve Jobs’ kleine hebbeding, vergezeld van iMacs, iBooks en iRacks, om de wereld onder te dompelen in a whiter shade of pale. De toestellen werden de belichaming van alles wat hip en trendy is en straalden hun succes af op die vergeten kleur-die-er-eigenlijk-geen-is. De redenering ontstond dat alle witte dingen automatisch ook cool waren, zodat menige Wii en Xbox 360 al snel het voorbeeld volgde. Binnen de kortste keren begonnen zelfs autoconstructeurs extra ladingen witte lak te bestellen voor hun nieuwste prototypes.

Nieuwsjunks zijn we niet op DRIVR (tenminste niet in de klassieke betekenis van het woord), maar dat impliceert nauwelijks dat de premières van het Salon van Genève ons koud laten. Sterker nog: van zodra de zoeklichten in Zwitserland aanfloepen, verzorgt Pieter naar goede gewoonte een overzicht van het beste wat de motorshow te bieden heeft. Maar vooraleer het zover is, presenteren we graag vijf modellen die hoedanook in productie gaan en de ethos van dit webzine hoog in het vaandel dragen. Kortom: DRIVR-cars ten voeten uit die het merendeel van ons realistisch kan ambiëren. Blijft alleen de vraag voor welke u vrijwillig een nier zou afstaan?