Pieter Fret Mar 2, 2010 3
Perstrip: Opel Corsa Facelift (2011)
Je zou het hem op het eerste gezicht niet nageven, maar Opel heeft de Corsa gefacelift. Een misleidende term, want uiterlijk veranderde er zo goed als niets - laten we maar van een doorgedreven inwendige gezondheidskuur spreken. Het volledige motorengamma werd herzien met het oog op meer vermogen en koppel bij minder verbruik en CO2-uitstoot. Win-win dus, en reden genoeg om een dagje naar Frankfurt te trippen. In trein, bus, vliegtuig, én de nieuwe Corsa natuurlijk. Een dagverslag.
Ooit was ‘GSI’ voor Opel wat ‘GTI’ nog altijd voor Volkswagen is. Midden jaren ‘80 pakte de Kadett immers uit met een 156pk sterke tweeliter en een digitale tacho om het vuur succesvol aan de schenen van de Golf II te leggen. Dat Opel die badge zou afstoffen om de nieuwe Astra tegen de Golf VI te wapenen, dat wisten we al 
Ik smelt voor sneeuw. Niet om erop te skiën of te rodelen, maar om erop te rijden. Toen gisteren delen van het land een genietbaar laagje wit te verwerken kregen, zat ik dan ook niet thuis voor de haard maar achter het stuur van de achterwielaangedreven Duitser van mijn eega - terug te mijmeren naar de tijd dat Cedric en ik een 
Koenigsegg heeft de stekker uit de overname van Saab getrokken. De Zweedse supercarbouwer wil verder geen mededelingen doen over het hoe en waarom, maar één ding is zeker: de tijdsgeest was een belangrijke factor. De economie verkeert nog steeds niet in de best denkbare staat en Saab-dealerschappen vallen dan ook met bosjes om…
Leef je even in. Het is maandagochtend, half acht. Regenen doet het niet, maar iedereen ziet de bui wel hangen. Iedereen behalve ik, want in mijn handpalm branden de sleutels van de snelste productie-Opel ooit. Ik loop naar beneden, open de garage en zap de xenons van de Insignia aan. Deur open, kont in Recaro en dan het moment dat ieders dag zou maken: de koudstart van de 325pk sterke V6 door de Remus-uitlaten. De geluidsingenieur die deze wekker in mekaar knutselde, weet wel degelijk wat de maandagochtendblues is - en vooral hoe hem te remediëren.
Das Auto. Het is een slogan die iedereen vandaag associeert met Volkswagen in het algemeen en de Golf in het bijzonder. Begrijp dan ook onze verbazing wanneer we bij aankomst in Frankfurt een boek op ons hoofdkussen vinden dat opent met “Opel Kadett, Das Auto”. Een duidelijk indicatie dat de Opelaners al tien generaties Kompaktwagen slechts één doel voor ogen hebben: de Golf van zijn versteende troon stoten. Of ze er met de nieuwste Astra daadwerkelijk in slagen?
Nog maar één keer heb ik het mogen/moeten meemaken: een briefje in de bus van ‘mijn vriend de politie’ met vriendelijk verzoek tot onmiddellijke storting van 50 euro ter compensatie van het breken der lokale snelheidslimiet. De flits heb ik nooit gezien; een paal stond er al zeker niet, daarvoor ken ik het traject te goed. Mobiele controle dus, op een zonnige zondagmiddag om kwart voor twee. Amper verkeer te zien, enkele kilometers rechte tweevaksbaan zonder zijstraten en blijkbaar even de kilometerteller uit het oog verloren: 83 waar ik 70 mocht - 6 km/h te veel na correctie van de foutenmarge. Sindsdien hanteer ik steevast de tien-per-uurregel: zolang je op de teller niet meer dan 10 km/h te snel rijdt, ben je veilig. Dat komt omdat de bovengenoemde foutenmarge bij snelheidscontroles steeds minstens zo’n 6 km/h bedraagt, terwijl de snelheidsmeter in de wagen zijn eigen kunnen met ongeveer 5 km/h overschat. Een effectieve strategie, of dat dacht ik althans…
Ik heb deze video niet uitgekeken. Nauwelijks omdat die niet boeiend zou zijn, maar eerder omdat ik na twee minuten al zo een zweethanden had dat er eczeemzalf aan te pas kwam. De piloot van dienst in dan ook niemand minder dan Ari Vatanen die de zestiende proef van de Manx Rally op The Ilse of Man dermate afhaspelt dat ik er - zelfs op video - schrik van krijg. Voor geld (of valium) van de wereld dat ik daar ooit bij zou kruipen… 
220km/h. Dat verkondigt de snelheidsmeter vlak voor de onbegrensde Autobahn naar 130 vervalt. Een afrit later zet collega Ruth zich opnieuw schrap voor een legale kopstoot aan de horizon: 223, 224, 225 en weeral compromitteert een (van de weinige) trage Duitser(s) ons experiment om het onderste uit de kan te halen. Maar hoe dan ook: geen blonde lok op onze hoofden die eraan twijfelt dat deze ecostrijder gemakkelijk 230 op teller loopt. Welkom in de omgekeerde wereld van de Opel Insignia Ecoflex.
Het stereotyp ‘Johnny’ bestaat niet in het Duits. Onze oosterburen hanteren het etymologisch geladen ‘Mantafahrer’ dat naar een bespoilderd verleden en foute nektapijten verwijst. Een verleden dat hen duidelijk na aan de hals ligt, want het Opel Performance Center zweert nog altijd bij Tupperware als het op zijn snelste modellen aankomt. Ook zo bij de Corsa OPC die zijn roeping allerminst onder stoelen of banken steekt – maar dat hoeft ook niet met 192pk en 266 Nm voor 1200kg gewicht. Gaz!
O nee. We gaan het hier niet hebben over het feit dat de nieuwe Astra op het Salon van Frankfurt wordt voorgesteld. Of dat die in december al te koop is met een bataljon diesels tussen de 95 en 160pk (meestal aan een zesbak gekoppeld) en een rist moderne benzines die geregeld de 100pk/liter raken. Evenmin behandelen we de informele make-over van de geslaagde Insignia-lijnen, of het feit dat de wielbasis van de nieuwe 71mm (geeuw) langer is dan die van de oude. Want dat gepreek las je eergisteren al in de gerenommeerde autopers.
Het klonk een beetje paranoïde, toen FIAT-chef Sergio Marchionne eind vorig jaar orakelde dat de auto-industrie anno 2011 nog maar zes grote spelers zou tellen. Net als in de jungle zouden de zwaksten achterblijven om opgeslokt te worden door sterkere roofdieren. Nog geen half jaar later lijkt il duce’s prognose meer weg te hebben gehad van een waarschuwing. Vastberaden om aan de top van de voedselketen te blijven, lijfde FIAT enkele dagen geleden het noodlijdende Chrysler in, om vervolgens al even gewiekst achter GM-verstotelingen Opel en Saab aan te gaan. “Hate to say I told you so…”