Share a little biographical information to fill out your profile. This may be shown publicly.

 

We sturen je per e-mail een wachtwoord toe. Soms komt deze e-mail in je spambox terecht.

Gordon Murray. Klinkt als een exclusieve whisky, drinkt waarschijnlijk exclusieve whisky en is eigenhandig verantwoordelijk voor hét icoon van de 20ste eeuw : de McLaren F1. Moest het sociaal verantwoord zijn om je slaapkamer te behangen met levensgrote mannenfoto’s, dan zou Murray de mijne sieren… inclusief het plafond… en de vloer… en de lampenkap. Dit loopt mis.

In tegenstelling tot de heersende consensus staat Murray niet langer op de loonlijst van McLaren Cars Inc. Het productieve huwelijk werd begin 2005 verbroken en door de pers omschreven als een dispuut over de SLR, Mercedes’ supercar die radicaal indruist tegen Murray’s puristische principes. “Untrue” verklapt Murray aan evo: “I was really pleased with the SLR. God knows how they let us do it, but it’s a real hot rod. It has the performance of an Enzo, but it’s a GT.”

Als niet de SLR, wat was dan wel de reden voor de echtscheiding? Eerst en vooral voelde Murray zich niet meer thuis binnen de magnaat die McLaren geworden was. “The company got big and I like small companies”. Daarnaast knutselt de topingenieur al jaren aan een supermini die de tweede Murray-revolutie moet inleiden; een plan dat met de komst van de Duitse constructeur in de vergeetlade belandde. “When Merc bought 40 per cent of the company, it became clear that the ‘small, personal transport vehicle’ wasn’t going to happen. Why would they. They have Smart.”

Tot zover the man, op naar the plan en daarvoor heeft de F1-guru een eigen design- en prototypestudio opgericht. Wat er exact achter de facade gebeurt, wil Murray nog niet kwijt: “You have to remember, when we did the F1 we didn’t tell people anything about the car until we revealed it”. Toch blijkt duidelijk dat het businessplan naar een radicale invulling toewerkt. “The only thing it has in common with other cars is that it has a steering wheel and four wheels”. Ondervraagd naar nieuwe energiebronnen of experimentele aandrijvingen antwoordt Murray (gelukkig) negatief: “It’s the car that’s radical, not the engine”. U weze gewaarschuwd.

Dus, wat weten we? Wel; Murray is een fervent voorstander van de Smart Roadster, krijgt buikkrampen van loodware SUV’s en weet als geen ander dat een octaanfantasie alsmaar meer (belastings)geld gaat kosten. “There is a massive market for people who want an affordable second or even third car. Don’t get me wrong though; this won’t be a car to save the world, but it’s a genuine alternative”. Heeft de snelheidsfreak z’n wilde haren dan eindelijk verloren? “No, it’s going to be a car that’s fun, that drives the right wheels. And it’s got to be cool, original Mini cool.” De enige hint voor een mogelijk design huist in een afgelegen hal van de designstudio. Volledig omgebouwd draagt de opgebaarde Cinquecento een FIAT 125-badge aangezien Murray het oude 500cc-blok gewisseld heeft voor een 125-ééncilinder uit een Yahama-Quad; kwestie van te zien met hoeveel koppel je toch nog èn budgetvriendelijk plezier kan beleven. Verwacht niet minder dan een revolutie.

[Quotes: Richard Porter for Evo Magazine]