Share a little biographical information to fill out your profile. This may be shown publicly.

 

We sturen je per e-mail een wachtwoord toe. Soms komt deze e-mail in je spambox terecht.

De volledige reeks foto’s is onderhand op Flickr te bekijken als SET of als SLIDESHOW.

Tekst: Cedric DervoigneFoto’s: Djivy

Duivels klein, uiterst wendbaar, gemakkelijk in te voegen en nog sneller te parkeren – het zijn maar enkele troeven die de levenslust van Smartrijders aanwakkeren. De Fortwo is dan ook een reactie tegen het feit dat de gemiddelde autobezettingsgraad nauwelijks 1.3 bedraagt en tegelijkertijd een uppercut voor het monotone autolandschap. Weg met die nutteloze achterbank, weg met de neus en gedaan met parkeersores: de tweede generatie Smart is gearriveerd. Voor wie net als ik het verschil met de vorige niet ziet: hij werd 20cm langer, kreeg wat externe detailwijzigingen en werd technisch duchtig onder handen genomen. Tijd voor een test.

Smart en Go

De dag is nauwelijks zes uur oud wanneer de baard van de ronde sleutel in het contactslot verdwijnt en de drie cilinders zoetjes beginnen spinnen. Kil en slaperig maar met een lekker muziekje gaat het richting hoofdstad om de urbane capaciteiten van deze stadsmus te evalueren. Op de snelweg gedraagt hij zich alvast volwassen, al wordt de rechtuitstabiliteit door het vrachtverkeer verstoord waardoor stuurcorrecties mentaal aan rechtdoorrijden gelinkt worden.

Ook het windgeruis wordt niet egaal weggefilterd, althans in vergelijking met andere stadsauto’s. Wel verrassend is het gemak waarmee de Fortwo naar zijn begrensde top van 145km/u accellereert. Ook de hernemingen zijn best doeltreffend; de flow van het linker rijvak trotseren blijkt kinderspel hoewel dat met de wedloop van koppelrijke zelfontbranders zeker geen sinecure is.

Brussel nadert gestaag terwijl de dwarsrichels van de ring het gele ESP-lampje als een stroboscoop doen flikkeren. De korte wielbasis creëert een eerder nerveus bochtengedrag dat efficiënt door de rijhulpelektronica met onderstuur gecounterd wordt. En toch voelt dit Smartje zich best in zijn sas aan hogere snelheden, tot groot jolijt van mijn medeweggebruikers in hun premiumbolides.

Een eerste rolletje foto’s later is het tijd voor de hamvraag: is de Smart nu het ultieme stadsspeelgoed? Het centrum wordt alsmaar drukker, meer en meer verkeerslichten krijgen rood licht zoals aangevraagd door gehaaste pendelaars. Het duurt dan ook niet lang vooraleer de voordelen komen bovendrijven: zorgeloos als eerste uit de startblokken, overal probleemloos tussenwurmen en natuurlijk snel parkeren. 2.7 meter krijg je immers overal kwijt, als de parkeergoden tenminste niet tegen zitten. En desnoods zet je hem overlangs in een minuscuul gat, snuit richting gevel.

Keerzijde van de praktische afmetingen is het sterk ontdubbelde stuur; noodzakelijk om enige rechtuitstabiliteit te garanderen bij deze korte windvanger, maar onhandig in de stad. De korte wielbasis creëert ook een onaangenaam gevoel bij het nemen van verkeersdrempels – met dank aan de achterwielen die vlak onder je achterwerk zitten.

Voorts leunt er weinig gewicht op de vooras waardoor onderstuur frequent optreedt. Vooral op nat wegdek is het oppassen geblazen, al redt de elektronica tijdig de meubelen. Het ronde rempedaal is van het staande type en vraagt enige gewenning. Toch zijn de vertragingen voldoende krachtig en houden de eerder aangehaalde rijhulpjes de Smart bij een noodstop op het rechte spoor.

Wellustige Driepitter

Motorisch heeft de nieuwe Fortwo zich een trapje opgewerkt. Voortaan meet de inhoud van de krachtcentrale 1000cc en draagt ze een Mitsubishi etiket. Ons testmodel doet daar nog eens een turbo bovenop, wat de uiteindelijke vermogensbalans op 84 paarden en 120 Newtonmeters brengt. Prima vergelijkbaar met de guitige Smart Roadster Coupé van weleer dus. En toch voelt deze Fortwo slomer aan; de hoge zitting en de relatief lange schakelmomenten fnuiken het gevoel van onder de 12 seconden aan 100 km/u te geraken. Een blik in de achteruitkijkspiegel bevestigt niettemin de naakte cijfers; het overige verkeer wordt almaar kleiner.

Ook de nieuwe vijfbak werd onder handen genomen. Nog steeds niet de beste van de klas geldt hij nu als tolereerbaar. Het automatische Softouch schakelprogramma (activeerbaar met een toets op de pookknop) mist nog altijd een gepaste sturing. Al te vaak krijg je het gevoel zelf beter te kunnen doen, en dat is niet de bedoeling. Bij vertrek houdt de bak te lang eerste aan waardoor het verbruik in druk stadsverkeer snel oploopt. Ook commandeert de software soms een kickdown waar hij beter op het rijkelijke koppel zou teren. De manuele stand met de schakelpeddels aan het stuur is dan ook aan te raden, wat de cijfers aan de pomp ook bevestigen.

De eerste tankbeurt openbaarde een gemiddelde van 7.5 l/100 km; schrikbarend veel voor een lichtgewicht met ‘slechts’ 84 PK. Toegegeven: de versnellingsbak stond de hele tijd in de automatische stand en het traject bestond voor de ene helft uit autosnelwegverkeer en voor de andere helft uit stadsritjes. Tijdens de tweede stint werd er enkele dagen manueel geschakeld – ook voor een groot deel in de stad – met een te verwachten resultaat: gemiddeld slechts 6.2 liter Euro95 per 100 kilometer. Met een tankinhoud van 33 liter vertoont de Fortwo dus een gezond rijbereik.

Ruimte Troef

Achter de grote deuren (die trouwens niet makkelijk in het slot vallen) vinden we een verbazingwekkend ruim interieur. De Smart lijkt wel een monovolume: de zit is hoog en de A-stijl lijkt mijlenver. Kijken we naar achter dan zien we onmiddellijk dat het allemaal een illusie is. Bedrog eerste klas, aangezien de achterruit quasi meteen achter de stoelen opdoemt. Een kofferbak van 200 liter, goed voor 9 bakken bier, is alles wat rest. De kofferklep bestaat overigens nog altijd uit twee delen: eerst open je de achterruit en daarna de onderste klep die via twee hendeltjes aan elke kant open kan. Eén centraal mechanisme was veel handiger geweest.

De kunststof panoramische dakhemel garandeert een prima lichtinval en vergroot het ruimtegevoel. De globale afwerking en materiaalkeuze ging er op vooruit en wordt hier gevrijwaard van kritiek. Het kleine motortje bevindt zich onderin de kofferruimte en dat kan – samen met de transparante dakhemel – tot zomerse interieurtemperaturen leiden, zelfs in België.

Wat moet dat kosten?

Smart vraagt minimaal 12.190€ voor deze geblazen Pulse-versie. Doe er een optielijst van een 2000€ bovenop en dit testmodel gaat in ons land al gauw richting 14.000€. Best veel geld voor een uit de kluiten gewassen duploblok maar relatief acceptabel als je rekening houdt met het gretige prestatiepotentieel, het gebruiksgemak en het trendy imago. Standaard beschikt de Pulse onder meer over 15 duims aluminium velgen, een transparante dakhemel, een hele santeboetiek aan veiligheidssnufjes en het driepakige lederen sportstuur met schakelflippers. Interessante opties zijn o.a. een aircocompressor (915€) en een radio-cd toestel (440€). Het automatische schakelprogramma softouch (305€) en de metaalkleurige tridion veiligheidskooi (254€) zijn zeker geen must – een stadsmus dient immers betaalbaar te blijven.

Less is More

De Fortwo krijgt eindelijk de updates die hij verdiende: een volwassener aandrijfgeheel, een tikkeltje meer ruimte en een degelijk prestatiepotentieel. De ultieme stadsrakker wordt zo beter, maar kent nog altijd enkele beperkingen die inherent aan het concept zijn. Wie ze afweegt tegenover het superhandig formaat, weet gauw wat te kiezen.

De balans na een weekje Smarten is dan ook positief, op voorwaarde dat je hoofdzakelijk stadskilometers vreet. Het concept kent nu eenmaal enkele tekortkomingen ten opzichte van de ruimer bemeten concurrentie. Maar misschien ben je wel één van die mensen die vaak alleen in de auto vertoeft en gemakkelijk zonder achterbank kan. Minimalisme dus, maar wel aan standaardtarief.

Pro

+ Handig en makkelijk
+ Prestaties
+ Verrassend ruim
+ Verbeterde versnellingsbak
+ Imago

Contra

– Automatische sturing versnellingsbak
– Relatief duur
– Weinig direct stuur
– Zijwindgevoelig
– Openen kofferklep