Share a little biographical information to fill out your profile. This may be shown publicly.

 

We sturen je per e-mail een wachtwoord toe. Soms komt deze e-mail in je spambox terecht.

Mercedes noemt het Race Start, Porsche Launch Assistant, Nissan Launch Control en Lamborghini (of wat dacht u anders) Thrust Mode. Stuk voor stuk variaties op een thema dat met de dag heter wordt, zeker nu blijkt dat tranmissieschade door overmatig gebruik niet altijd vergoed wordt…

Launch Control is een elektronisch speeltje dat samen met de tractiecontrole voor perfecte sprints zorgt. Je vindt het onder andere in extravagante vierwielers met semi-automatische transmissie (lepels achter het stuur) om het gebrek aan koppelingspedaal te camoufleren. Dat heb je immers nodig om de toeren in eerste omhoog te krijgen vooraleer het vermogen naar de wielen gaat. Doe hetzelfde met een automaat en je bent weg vooraleer de motor op adem is, met alle tijdsverlies tot gevolg.

In de praktijk zijn zulke systemen eerder omstreden. Enerzijds omdat de startprocedure omslachtiger is dan bij een Boeing 747, anderzijds omdat de perfecte sprint gereduceerd wordt tot een knoppencombinatie van Playstation-formaat. En dan hebben we het nog niet over de monumentale stress die zo’n systeem op de transmissie zet; stress die vroeger of later tot een heftige rekening kan leiden zoals een kersverse GT-R-eigenaar recent mocht ontdekken.

“Ons niet gezien” klinkt het dan bij Nissan, “want in de handleiding staat duidelijk dat VDC (een verzamelnaam voor tractie- en stabiliteitscontrole) enkel gedesactiveerd mag worden om de wagen op glibberige ondergrond te demareren. Pikant detail: om de Launch Control op de GT-R te gebruiken moet VDC eveneens uit. Maar dat mag dus niet. Of toch wel. Maar niet altijd. Of toch soms. En het wordt nog beter.

Net als BMW zijn CSL-klanten informeerde over de gevolgen van teveel starthulp (destijds was de SMG-bak op een tiental sprints voorzien), laat Nissan vandaag GT-R-eigenaars op papier bevestigen dat ze de beperkingen van zo’n systeem kennen. En dat is ongeveer hetzelfde als een puber een pakje Marlboro toestoppen om hem na twintig sigaretten weer te doen stoppen. Dan nog liever de gründliche aanpak van Porsche die zijn PDK-bak na twaalf sprints in veilige modus laat schakelen om oververhitting te voorkomen. Of nog beter: een ouderwetse handbak en een perfect ingestudeerde coördinatie. Techno heeft me nooit kunnen bekoren.