Share a little biographical information to fill out your profile. This may be shown publicly.

 

We sturen je per e-mail een wachtwoord toe. Soms komt deze e-mail in je spambox terecht.

Deze maand is het precies elf jaar geleden dat Andy Green en Richard Noble, respectievelijk als piloot en als bezieler van het project, het nog steeds geldende snelheidsrecord voor landvoertuigen neerzetten. Hun Thrust SSC blijft met zijn geregistreerde (gemiddelde) snelheid van 1228 km/h tot op vandaag de enige supersonische auto ter wereld. Maar daar zou binnenkort wel eens verandering in kunnen komen…

Beide heren hebben immers besloten om een nieuwe raketwagen te bouwen. Het doel: 1000 mijl per uur oftewel 1609 km/h. Dat is meer dan het huidige wereldrecord voor vliegen op lage hoogte en snel genoeg om een kogel te ontvluchten. Het gaat hier bovendien om een nooit eerder geziene toename van maar liefst 31% ten opzichte van het vorige record.

Geloof het of niet, maar deze ongelooflijke prestatie moet verwezenlijkt worden door een hybride. Milieuvriendelijk zal de Bloodhound SSC echter zeker niet zijn, want als aandrijving gebruikt hij een combinatie van een raket- en een straalmotor. De raketmotor is onontbeerlijk omwille van zijn pure kracht – de twee exemplaren van de Thrust SSC genereerden samen een slordige 500.000 pk – maar functioneert als een digitale on/off-switch. Een straalmotor, meer bepaald die uit de Eurofighter Typhoon, moet voor de controle zorgen die nodig is om de snelheid stapje voor stapje te kunnen opdrijven. Aan 1600 km/h loopt de wrijving van de lucht immers op tot twaalf ton per vierkante meter, niet iets waarmee je risico’s wil nemen.

Alles aan de Bloodhound SSC is dan ook supersized. Een voorbeeldje: gisteren schreef ik nog over de Pagani Zonda R, een van de snelste supercars ter wereld. Die bolide wordt aangedreven door een V12 met 750 pk. In de Bloodhound zit ook zo’n motor, zij het nog 50 pk sterker. Hij doet dienst als… brandstofpomp. Drie (grote) motoren in totaal dus, waardoor de Britten zich genoodzaakt zien om de raketmotor boven de straalmotor te monteren. Dat verhoogt dan weer het zwaartepunt, waardoor achteraan een breder spoor nodig is. De volle stalen wielen steken dus uit het koetswerk, vroeger beschouwd als dé aërodynamische dooddoener maar nu, dankzij computersimulaties, zo vormgegeven dat de luchtweerstand geminimaliseerd en de stabiliteit geoptimaliseerd wordt.

In deze nieuwe recordkandidaat is de kracht van processoren dan ook minstens zo belangrijk als die van zijn motoren. De tijd dat snelheid synoniem was met simpelweg een grotere motor op je koets, is definitief voorbij. Het hoofddoel van dit ambitieuze project is dan ook niet de prestatie op zich, maar het aantonen aan de jeugd wat je met een moderne opleiding in de wiskunde, fysica en elektromechanica kan bereiken. Daarom heet de belangrijkste sponsor voor een keer eens niet Red Bull, maar Swansea University, Engineering and Physical Sciences Research Council en University of the West of England.

Een locatie voor de nieuwe recordpoging, die over drie jaar moet plaatsvinden, wordt nog gezocht. De setting van de vorige run, Black Rock Desert in Nevada, is inmiddels door droogte en menselijk gebruik te ruw geworden. Wel is duidelijk dat jetpiloot Andy Green opnieuw achter het stuur zal plaatsnemen. Wat hij daar verwacht wordt te verwezenlijken, kan je al bekijken in onderstaande computeranimatie.

Share Button