Share a little biographical information to fill out your profile. This may be shown publicly.

 

We sturen je per e-mail een wachtwoord toe. Soms komt deze e-mail in je spambox terecht.

Top Gear produceerde totnogtoe twee Amerika-specials. Met de eerste haalden ze de woede van de Rednecks op hun – err – nek, terwijl ze in de tweede met een trio muscle cars door de prairie trokken. Kwalitatief entertainment, daar zal niemand over discussiëren – maar geldt dat ook voor de gekozen wagens? Een 650pk sterke Corvette tegen een vierdeurs Cadilllac en retro Dodge zetten mag dan wel kleurrijke televisie opleveren, een onderbouwde test is het (zoals wel vaker) niet. Daarom hadden ze er mijns inziens beter aan gedaan om die tweede special uit te stellen tot volgende drie scheurijzers beschikbaar zijn: de tweede generatie Ford Mustang, voor 2010 geplande Chevrolet Camaro en net gelanceerde Dodge Challenger. Tijd voor wat burn-outs.

En die duren ongetwijfeld het langs in de opgefriste Ford Mustang. Uiterlijk werd de pony-car nog atletischer maar onderhuids veranderde er bar weinig wat de Shelby-versies tot regelrechte moordwapens promoveert – zeker op de smalle Europese wegen waarop je de Mustang zelden of nooit zal ontmoeten. De tweede generatie komt immers evenmin naar ons, tenzij via speciale importeurs.

Eenzelfde lot is de Chevy Camaro beschoren. Erger nog: als de Amerikaanse auto-industrie niet snel een financiële injectie krijgt, dan zouden de productieplannen voor deze retrocoupé wel eens opgeborgen kunnen worden. Anders verschijnt hij deze lente (en ik hoop dat u goed neerzit) voor 23.000$ met een 420pk sterke V8 in overweging.

Aan pk’s ontbreekt het de Dodge Challenger evenmin. De SRT-10-versie maakt immers aanspraak op de 8.4l grote V10 van de uitgestorven Viper die zelfs postuum nog 600 pk en 759 Nm koppel produceert. Dat de achteras veel gelijkenissen met die van een postkoets vertoont, doet dan nog weinig ter zake. En niemand ziet je toch om de bocht gaan met de hoeveelheid bandenrook die dit projectiel vanuit stilstand produceert…

En daarmee zijn we aan de hamvraag toe: mocht u – net als ik – een vreemdsoortige fetish voor deze retrosprinters ontwikkeld hebben, welke zou u dan laten overkomen om de Belgische slaapsteden op het ritme van de Motown te laten ronken? Want je weet wat ze zeggen: “There’s no replacement for displacement”.

Share Button