Share a little biographical information to fill out your profile. This may be shown publicly.

 

We sturen je per e-mail een wachtwoord toe. Soms komt deze e-mail in je spambox terecht.

Ik wist het eerst niet. Echt niet. Het valt me op dat ik het nooit hardop tegen iemand heb proberen uit te leggen.

prikkelend

[Foto: Jeroen Thys]

Háár is het opgevallen dat ik opga in mijn passie voor klassiekers. Enthousiast ben. “Fijn voor je.”, zegt ze. “Ik zie het graag in mensen als iets ze bezighoudt. Maar wat precies drijft je? Waarom auto’s, waarom klassiekers?”

Daar zit ik. Door mijn Gods hand geslagen. Een eenvoudige vraag waarop ik het antwoord wel duizend keer aan mezelf moet hebben verteld. Maar nooit met woorden.

Ik zeg al snel dat het voor mij met het rijden te maken heeft. Dat is niveau 1. Voor niveau 2 heb ik wat sterkers nodig dan de Bordeaux die in mijn wijnglas heeft gezeten. Een cocktail van filosoferen en reflecteren brengt de aha-erlebnis. Leven. Hoe weet je dat je leeft? Door te voelen, te zien, te horen, te smaken, te ruiken. Eureka, klassiekerrijden prikkelt mijn zintuigen! Blij dat het leven nog simpel kan zijn. Niet-vanzelfsprekend-toch-voor-de-hand-liggend.

Een voorbeeld: zin om te leven, zin om te rijden. Het soepele leer van de rijhandschoenen voelt zacht aan mijn handen. Kijken of de spiegels goed staan, gordel vastklikken. Sleuteltje in het contact en omdraaien tot ik de benzinepomp hoor zoemen. Het injectiesysteem van de TR6 op druk laten komen. Choke uittrekken. Ontsteking. 1, 2, 3, 4, 5, 6 cilinders laten zich horen en voelen. Alle metertjes wijzen de normale waarden aan, zie ik. De geur van onverbrande benzine. Zachtjes vertrekken. Horen, zien, voelen. Het is tenslotte een klassieker. Honderd ogen. Toerental, watertemperatuur. De olie is na 30 km op bedrijfstemperatuur. Het is zondagvoormiddag en de mis is uit. Voor me een nummerplaat met één letter. Ik voel het rempedaal met de tenen, het gaspedaal met de hiel. Via de pook voel ik vaag de tandwielen van de vierbak bij het dubbel ontkoppelen. De ontsteking hoor ik tevreden ploffen in de uitlaat. Kijken, horen, voelen bij het inhaalmanoeuvre. Verderop de geur van bloesems die mijn neus aangenaam prikkelt. Zonet was dat nog het warme asfalt. Laag bij de grond, duwend op het stuur. Voelen wat voor- en achteras doen. Terug thuis en voor een moment voldaan. Ik voel het nog in mijn armen. Mijn oren suizen. Ik proef stof op mijn lippen. Ik kijk naar de Triumph en ruik het warme vet, rubber, de 6-in-lijn. De manier waarop ik klassiekers beleef, spreekt ieder zintuig aan. Elkeen!

Ze knikt respectvol en glimlacht. En ik word op dat moment geluk gewaar. Ik snap het.