Share a little biographical information to fill out your profile. This may be shown publicly.

 

We sturen je per e-mail een wachtwoord toe. Soms komt deze e-mail in je spambox terecht.

ace2

“Met een gezonde portie rock ‘n’ roll” staat in het persbericht van DRIVR. Een muziekgenre dat terecht met klassiekers geassocieerd wordt door zijn heilzame dosis sixties-plezier. Bovendien wordt die band nog versterkt wanneer setting en machine mekaar aanvullen. Mm, klinkt goed. Ik ben in Londen en de klassiekermicrobe laait op. Op zoek naar rock ‘n’ roll met rubbergeur tube ik naar Stonebridge Park Station. Want daar aan de North Circular Road ligt het legendarische ACE Cafe London.

ace7

ace4

Hoe zal ik het ACE Cafe London beschrijven? Het ís rock ‘n’ roll. Punt eigenlijk. Voor en door petrolheads en letterlijk te interpreteren. Stel je een diner uit de jaren vijftig voor. Denk James Dean. Rebelleer aan de Würlitzer of Seeburg jukebox. Beeld je leren jekkers of rijhandschoenen in. En machinerie als Norton, Triumph, Triton (voor liefhebbers van twee wielen). Of Aston Martin, Ford, Rolls-Royce, Amerikaanse hot rods, Lotus en evenzeer Triumph voor de amateurs van vier wielen. Ademloos word ik van dat fraais midden in de wereldstad. En de opsomming is niet exhaustief.

ace3

Vanavond is het Classic Car Night in het ACE Cafe. Treffend. De laatste 100 yards van het station bedenk ik hoe het er hier moet uitgezien hebben ten tijde van die klassiekers. Het café begon als een wegrestaurant in 1938 langs de toen nieuwe Noordelijke Ringweg van Londen. Dat het 24 uur per dag open was, bleek aantrek te hebben bij motorrijders. Totdat de vijand het etablissement – ondertussen ook benzinestation, car-wash en showroom – samen met doelwit Stonebridge Park Station in de Tweede Wereldoorlog bombardeerde. Weg restaurant.

ace5

Na de heropbouw piekte de populariteit van het ACE Cafe eind jaren vijftig, samen met de Engelse motorindustrie. “The tabloid press carried many articles portraying cafes as the places where decent people didn´t go.” Cool dus. Maar diepvriestemperatuur bereikte ACE pas met zijn vermaarde Record Racing; niet zoals Anthony Hopkins in The World’s Fastest Indian, maar racen tot op een bepaald punt nadat de jukebox een bepaald liedje had gestart en terug aan het ACE Cafe vóór het einde van dat nummer. Dat ik straks een Barry Sheene-wannabe de drift van zijn Japanse tweewieler amper onder controle zie krijgen wanneer hij de parking van het café verlaat, lijkt ver weg van de charme van de motorhelden van weleer.

ace8

Maar het moet gezegd en het moet geschreven: het ACE Cafe van nu heeft het. Ik betreed een parking die vol met classics staat. De eerste indruk is er een van een multimerkenclub. Het schaamteloos samengaan van een Aston Martin DB6 Volante met een rat-look BMW 2002 – daar kunnen politici nog van leren. Druk gepraat. Over auto’s, mate. Minstens evenveel autogekken buiten als binnen. En toeristen zoals ik. Voor elke vijf classics is er één driepikkel met een Canon of Nikon erop. Af- en aangerij, een enkele burn-out op de openbare weg met de linkervoet op de rem en een afkeurende blik van de ACE Cafe marshalls. Johnny is hier niet welkom. Het heethoofd op die Japanner evenmin. Het kan dus aan de andere kant van het Kanaal: enkel Britten lijken op een respectvolle en toch plezierige manier, ontdaan van te veel regeltjes en vingerwijzen, te genieten van auto’s. Altijd al zo geweest.

ace12

ace11

Hoewel. Vanaf de jaren zeventig kende het ACE Cafe verval, geen sfeer en sluiting. De status als legende kwam weer op temperatuur met een eerste ACE Cafe Reunion in 1994. Meer dan 12.000 motorrijders en rockers woonden het evenement bij. Acht jaar geleden heropende ACE officieel opnieuw. Met Classic Cars als vaste sponsor is het in toeren blijven klimmen. Vaste waarde, must-see – bijna understatement-gewijs. Allerhande initiatieven voor motoren en voor auto’s houden het Cafe op tempo. Van dyno runs over decor voor Fifth Gear tot de maandelijkse Classic Car Night.

ace1

En die laatste blijft steevast mijn favoriet. Binnen, tussen de flessen ketchup die op tafel staan en het chequered flag-motief van de toog, raak ik aan de praat met Gary. Gary is een regular, een stamgast, en zijn ’58 Sprite krijgt vanavond de January’s Car of the Night-prijs. Maar het is het enthousiasme in zijn verhaal dat me blij maakt: “You wouldn’t think so if you look at it, but the faster you drive that Sprite, the more stable it gets.”

Heeft iemand nog een muntje voor de jukebox?

ace10

[Foto’s: Jeroen Thys]