Share a little biographical information to fill out your profile. This may be shown publicly.

 

We sturen je per e-mail een wachtwoord toe. Soms komt deze e-mail in je spambox terecht.

Soms komt het geluk zomaar. Zoals gisteren. Zoonlief en ik, we zijn het wiel van zijn bolide op Playmobil-schaal aan het vervangen. “Papa, kijk, raceauto’s!”, roept hij. “Die wil ik voor mijn verjaardag!”. Morgen wordt hij al drie. Oog voor mooi speelgoed heeft hij – ook op schaal 1/1.

Want zomaar voor mijn deur razen prachtige vooroorlogse klassiekers van links naar rechts. Eigenlijk niet zomaar. Het zíjn niet de minste pre war racewagens: Lagonda Rapier, Bugatti Type 59, Riley… Doende waarvoor ze bedoeld zijn: rijden. En niet wegkwijnend in een statisch museum al was het een Leuven Centraal voor gepensioneerd erfgoed. Mijn feromonenproductie piekt bij dat actief moois in mijn voortuin.

Het is precies het gevoel dat kunstenaar Arne Quinze (bij het publiek wellicht bekend om het Brusselse Cityscape) tracht te schetsen in de video hieronder. “…omdat dit voor mij één van de enige momenten is waardoor ik het leeg krijg in mijn hoofd…”. Genoemde kunstenaar – hij heeft gelijk, vind ik.