Share a little biographical information to fill out your profile. This may be shown publicly.

 

We sturen je per e-mail een wachtwoord toe. Soms komt deze e-mail in je spambox terecht.

Ik blijf erbij. Klassiekers dienen om te plezieren. Hoe? Door te rijden. Ik kan best een Mahyalike klassiekermuseum smaken, maar ik geniet pas van wat in een comment wordt beschreven als rijdend museum. Lieve help, heb ik me ooit een boel heibel op de hals gehaald toen ik in een magazine over een fijne regelmatigheidsrit schreef: “Het ideeëngoed van de Memorial Gilbert Staepelaere kadert in betaalbare, recreatieve autosport voor zij die rijplezier verkiezen van een klassieker liever dan een ritje rond de kerktoren om het in de garage verzamelde stof van de wagen de laten waaien.”

Fris gerestaureerde auto’s als serreplantjes beschermd van slecht weer en buitenlucht? Het leven is er te kort voor. “Als je vrijt, vraag je je nooit af wat de zin van het leven is – ik vermoed omdat je op die ogenblikken het antwoord erop kent.”, lees ik op een wijsgerige Facebookpagina. Ik vraag het me ook niet af als ik omstreeks 2’25” in de clip down memory lane hieronder een late Austin-Healey 3000 in slow motion zie schuiven. Of de déesse in de Citroën DS Chaperon achter het stuur zie zitten.

Ken je ‘m nog? Geniet van klassiekerrijden in Niels van Gogh’s Pulverturm:

Wat te denken van Pulverturm 2.0? Minstens even goed, als je ‘t mij vraagt, omwille van de Riva en de -als ik het goed heb- Chris Craft in natte actie.

Het leven heeft zin als je met klassiekers rijdt. Verwacht na deze smaakmaker gauw een feature over dé ultieme Austin-Healey.