Share a little biographical information to fill out your profile. This may be shown publicly.

 

We sturen je per e-mail een wachtwoord toe. Soms komt deze e-mail in je spambox terecht.

“Ik zag op Internet dat u een Golf cabrio te koop hebt. Hoeveel?” Hoeveel wat? Pk? Kilometers sinds de motorrevisie? De prijs waarschijnlijk… Is dat echt het eerste waarin je geïnteresseerd bent? Moet je niet weten in wat voor staat de auto zich bevindt? “Dankuwel, ik ga ’s nadenken.” Ja, zal wel. Tot nooit en bedankt om mijn tijd te verprutsen.

“Combien pour la Golf qui est devant chez vous?” Hier gaan we weer. “Ai, comme ça, il ne me reste plus d’argent pour mettre des jantes et pour la rabaisser.” Wat, dikke velgen en verlagen? Onder m’n ogen uit. Jij krijgt mijn Golfje niet! Verkrachten is respectloos en een zedendelict, besef je dat? Ben jij trouwens wel meerderjarig?

vw1

“Goeiemiddag, mijnheer, ik bel voor mijn zoon die op zoek is naar een auto.” Uw zoon is in het bezit van een geldig rijbewijs dat hem toelaat een auto te besturen op de openbare weg maar hij is niet in staat zelf te bellen, mevrouw? Moeten er trainingswieltjes bij? Ik heb er nog liggen van mijn eerste fietsje, denk ik. Wel zelf monteren, goed? En dan handje vasthouden.

“Elle est de quelle année?” Ah, die vraagt niet meteen naar de prijs. Misschien een serieuze koper? “Désolé, je cherche une comme ça, mais en ancêtre. Je veux la mettre sur plaque-O. Je veux mettre un moteur diesel dedans.” Huh?! Van mijn erf! Of ik stuur mijn gevaarlijke cavalier king charles spaniel op je af (als ze niet slaapt). Of mijn kat Whoopi. Die krabt en bijt. En er is ook Marcel, het zwarte killerkonijn. Weg!

“Ik neem hem! Maar ik moet wel nog met mijn vrouw praten…” Tegen vrouwen is niets of niemand opgewassen. Die zien we niet meer terug.

“Die ziet er nog mooi uit. Heeft u die al lang?”
– Het is mijn eerste auto. Ik heb hem van in ’98, tweede eigenaar.
“Waarom verkoopt u hem?” Dat vraag ik me soms ook af.
– Ik ben bezig met klassiekers. Ik heb er wat veel. Met deze rijd ik bijna niet. Als dagelijkse wagen is hij niet meer praktisch genoeg. Ik vind het zonde om hem te laten verkommeren in de garage. Bovendien ligt mijn interesse vooral bij Engelse sportwagens. Geen toekomst meer samen…
Tja, hoe gaat dat? Je groeit uit mekaar en op een bepaald moment besef je dat je verder moet. Apart. Dat is voor iedereen het beste. We zijn nog jong. We kunnen opnieuw beginnen. Er ligt nog een heel leven voor ons.
“Ah, heeft u nog auto’s? Ik heb zelf een witte Golf cabrio met een zwart dak en vroeger een blauwe met een blauw dak.”, zegt de man van ongeveer mijn leeftijd in het Frans. Aan zijn Astra met Würth-stickers te zien, is hij vertegenwoordiger. “Kijk, ik zie dat het een heel gezonde wagen is…” Maar u staat er op drie meter vandaan. Achter mijn afsluiting nog wel. “… ik kan u cash betalen als u wilt.”
– Mmm, ik had toch liever wat meer gehad dan u voorstelt. Desnoods wacht ik wel tot de lente om hem te verkopen.
“Ik kan echt niet meer geven. Dat is mijn budget.”
– Sorry.

vw2

“Mijn bod geldt nog steeds. Heeft u nog serieuze voorstellen gehad?” Nee, u bent trouwens de enige aan wie ik hem zou willen verkopen totnogtoe. Maar dat zeg ik u niet.
– Ja, een buur heeft geboden wat ik vroeg. Hij gaat met zijn vrouw praten.
“Tegen vrouwen is niets of niemand opgewassen. Als u niets meer van hem hoort… ik wil nog wel een extraatje doen. Hij is echt nog heel mooi.”
– Kijk, ik moet er nog mee naar de controle. De batterij laadt niet meer. Dus daar moet nog een nieuwe in. Ik doe echt niet veel meer van de prijs af.
“Ok, ik kan daar inkomen. Kan ik ‘m testrijden? Als u dan zorgt dat hij gekeurd is en een nieuwe batterij heeft, zijn we akkoord voor de prijs die u wilt.”
– … … … Ok. Verkocht.
“Hij rijdt goed, dans son jus. Wanneer kan ik een voorschot komen betalen? U mag er zeker van zijn dat hij naar een goede thuis gaat. Ik onderhoud al mijn auto’s en hij zal steeds keurig gewassen zijn.” Bent u echt?

Ja, dat was hij. Mijn eerste auto is verkocht. Hij gaat die kant uit, ik een andere. Het afscheid kwam langzaam. Onbewust. Ongemerkt binnengeslopen. De uiteindelijke beslissing vergde een halve dag moed en koelbloedigheid. Maar ldvd? Nee. Het is beter zo. Volgende week komen de Würthman en zijn vriendin hem halen. Gaat hij naar zijn nieuwe thuis in Jemeppe sur Sambre. Mooie wegen daar. Maar uitwuiven als hij gaat? Toch maar niet.

Het was mijn eerste.

[Scans: Volkswagen, originele documentatiebrochure uit ’91]