Share a little biographical information to fill out your profile. This may be shown publicly.

 

We sturen je per e-mail een wachtwoord toe. Soms komt deze e-mail in je spambox terecht.

OPGELET: Aan deze gastbijdrage hangt een disclaimer vast!

Met een kersverse boreling op de borst wordt een mens nogal eens tot verticale spierontlasting gedwongen. U interpreteert dat naar eigen goeddunken, maar ondergetekende ploft languit in de zetel. Tijd zat dus om op zondagnamiddag in plaats van die fikse herfstwandeling te maken naar Eurosport te zappen. WTCC in Imola. Ik zal in mijn adolescentiejaren wel verwend zijn, want het zei me niet veel. Toegegeven, het gaat snoeihard en de occasionele koprol en knal op de pace-car kunnen me wel bekoren, maar als ik treintje-rijden wil zien, kijk ik wel naar Nascar. Nee, dit boeide me evenveel als een B-bokswedstrijd tussen twee weltergewichten op retour. Doet u mij maar een sneetje onversneden full-contact, Bare Knuckle Ultimate Mixed Martial Arts Cage Fight alstublieft, en kijk even mee naar de twee openingsrondes van een manche van het BTCC uit 1992.

Peter Baert mag in het WTCC dan wel op uiterste professionele wijze zijn best doen om alles perfect in te kleuren vanaf de zijlijn, Murray Walker is de Rik De Saedeleer van de motorsport. De actie op zich is al bloedstollend, maar ‘s mans enthousiasme is legendarisch. Hele zaterdagvoormiddagen gaapte ik ademloos naar BBC. Zo ook naar de TVR Tuscan Challenge. Een heel veld achterwielaangedreven TVR’s met een dikke V8 van 395 pk (die VROOOOOP!…), stuk voor stuk volgens Wheeler’s richtlijnen tail happy afgesteld, is voor een 12-jarige het ultieme recept voor sensatie. Qua generatiekloof kan dit wel tellen. Blij dat ik tot de oudere behoor. En u?