Share a little biographical information to fill out your profile. This may be shown publicly.

 

We sturen je per e-mail een wachtwoord toe. Soms komt deze e-mail in je spambox terecht.

Een laagje wit brengt doorgaans het beste naar boven in een mens. We rijden geconcentreerder, houden eindelijk meer afstand en vertrekken op tijd in plaats van onderweg tijd te willen goedmaken. Voor DRIVRs staat het witte tapijt daarenboven gelijk aan een rode loper naar écht rijplezier (of de parking van de supermarkt, het verlaten industrieterrein enz). Niks dan goeds dus, tot de tonnen zout je opnieuw een glimp op het wegdek gunnen en je de diepe kraters ontdekt…

strooiwagens

Pekel is nuttig. Je kan er vis mee bewaren en een vleugje zout op een kleintje met mayonaise is ook lekker. Maar overdrijf er niet mee op de weg, want onze ‘teer’beminde vierwielers houden er niet van; het zoutwater baant zich een weg naar de kleinste kier, blijft plakken aan de ophanging en knaagt zich een weg door ijverig aangebrachte polish. Een regelmatig bezoek aan de carwash of zelf de (verkleumde) handen uit de mouwen steken is de enige remedie om de aanslagen te pareren.

vrtscreenshot1

Maar ook het tarmac wordt er niet beter van. Het zoute smeltwater dringt diep door in de poriën van het wegdek en splijt het asfalt met hulp van de vorst uit elkaar. Gevolg: kleine putjes worden valkuilen waar een Smart met gemak in verdwijnt. Denk daar nog de schaarste aan strooizout in deze koudeperiode bij, en we kunnen niet anders dan toegeven dat onze Noorderburen er iets warms op gevonden hebben dat onze geliefkoosde macadam niet perforeert:

vrtscreenshot2

Is jouw heldentocht in de file ondertussen ook een slalomparkoers tussen de kraters? Weet dan dat de redding (relatief) nabij is en je een ei kwijt kan bij de overheid: http://www.meldpuntwegen.be/ (geduld is een schone deugd)