Share a little biographical information to fill out your profile. This may be shown publicly.

 

We sturen je per e-mail een wachtwoord toe. Soms komt deze e-mail in je spambox terecht.

Je moet geen kernfysicus zijn om in te zien dat een slurpende SUV met zeven zitplaatsen en de stroomlijn van een kleerkast niet de meest ecologische manier is om drie personen te vervoeren. Dat kan net zo goed in lichter en fijner materiaal. Maar sommigen gaan nog een stap verder en schrappen zelfs een wiel: is drie niet een te weinig (of een te veel) voor rijplezier? Ralph Panhuysen, een Nederlander, vindt van niet.

Toegegeven; het zijn niet de tweezitters of hete hatches die ons normaal doen watertanden, maar iedereen kent waarschijnlijk wel de BMW Isetta of de gelijkaardige Messerschmitt. Beide moeten zich vandaag voelen zoals wij bij de doortocht van de Duiker en de Kleine Reuzin onlangs in de Metropool. En feit is dat in die kleine luizen wel twee, drie of zelfs meer mensen pasten – letterlijk dan. Over veiligheid willen we het niet eens hebben, en over comfort natuurlijk evenmin.

bmw-isetta-1

Toch ziet Ralph Panhuysen heil in een nieuwe fase voor de microcar. Net zoals besnord genie Gordon Murray denkt Panhuysen klein om iets groots te bereiken. Zijn Space Efficient Vehicle (SEV, eat that SUV) doet letterlijk wat de naam al weggeeft: de ingenomen ruimte zo efficiënt mogelijk benutten. Zo zit je met z’n drieën in V-formatie met de schouders geschrankt naast elkaar waardoor de SEV nog wat smaller kon. Zo smal zelfs dat er twee naast elkaar kunnen parkeren zoals een paar schoenen in de doos: kop tegen tenen dus. Net zoals de T25 van Murray zouden er in theorie ook twee naast mekaar kunnen rijden op een rijstrook.

sev-reconf

Het ontwerp van Panhuysen is echter een stuk lager en meer gestroomlijnd. Wie al eens met een plaat isolatie twee hoog op een ladder heeft gestaan, weet dat wind en een recht vlak een slechte combinatie vormen. Net zoals de legendarische Robert Opron (van de Citroën SM, GS & CX) zag de Nederlander in dat de strijd tegen de lucht veel vermogen en brandstof vergt. De SEV is dan ook aalglad, met een cx-waarde van 0,16. De stroomlijn van een goudvis in combinatie met een laag gewicht vormen een ideale basis voor eender welke aandrijving, of het nu gaat om een elektromotor en een resem batterijen of om een simpele tweecilinder.

sev_mcd-02

Rest de vraag hoe levensvatbaar al deze hersenspinsels zijn. Wel, dat hangt er maar vanaf wie erachter zit. Studenten zijn doorgaans nog onbevangen (of naïef), met frisse ideeën tot gevolg. Eenmaal werkzaam in een bedrijf zijn de kansen om nog zo vrij te kunnen denken een pak kleiner, wat niet noodzakelijk negatief hoeft te zijn omdat beperkingen het creatieve brein stimuleren. Ik heb zo’n idee dat er door hele klimaatproblematiek inspirerende tijden zitten aan te komen, ook voor DRIVRs (al hoeft dat voor mij niet persé op drie wielen).