Share a little biographical information to fill out your profile. This may be shown publicly.

 

We sturen je per e-mail een wachtwoord toe. Soms komt deze e-mail in je spambox terecht.

thumb_veredeldekeverDat voorwielaandrijvers een sluier sneeuw beter verteren dan vierwielers met een cardanas naar de achterwielen, is de afgelopen weken voldoende gedocumenteerd. Want hoewel minder genietbaar, is het eenvoudiger om door de bocht ‘getrokken’ te worden dan door een kwispelende staart te worden ‘geduwd’. En dat ligt niet alleen aan de aandrijving, maar ook aan de gewichtsverdeling die met beide opstellingen gepaard gaat…

Een voorwielaandrijver heeft doorgaans 60 tot 70% van het gewicht op de voortrein rusten. Dat zorgt er wel eens voor dat de neus rechtdoor wil op een uitdagende bergpas – maar als de weg er glad bijligt, levert dit wel de nodige tractie op. En daar wringt het schoentje soms bij auto’s die – zoals sommige Elitaire Duitsers het hoogmoedig noemen – ‘standaardaandrijving’ hebben. In droge omstandigheden vormt de ideale gewichtsverdeling die met RWD gepaard gaat een degelijke basis voor een neutraal evenwicht zonder onplezierig onderstuur, maar dezer dagen wordt het manco aan gewicht op de achteras wel eens afgestraft. Met de motor voorin verdelen achterwielaandrijvers zelden meer dan de helft van het gewicht naar achteren oftewel 10 tot 20% minder dus dan op de aangedreven as van een voorwielaandrijver. Nooit de verhalen gehoord over E30 rijders die in de winter een dikke zak zand in de koffer legden om de vrolijk kwispelende kont toch enigszins tegen de grond te houden?

porsche-911-sneeuw-3

Nochtans bestaat er ook voor de puristen een oplossing zonder zand, spijkerbanden of kettingen: de 911. De rugzak met zes liggende cilinders levert namelijk van nature de nodige druk op de achtersloffen. En dat hoeft niet te verbazen, want tractie stond al in het lastenboek van zijn voorvader, de Volkswagen Kever. De Foute Snor wilde een halve eeuw geleden immers zijn volk mobiliseren, en niet alleen op de effen Autobahn, maar ook op de kleine boerenwegeltjes van het hinterland. Vierwielaandrijving was destijds nog niet aan de orde voor een massaproduct en voorwielaandrijving was minder robuust. De klassieke lay-out met de motor voorin en twee aangedreven achterwielen was niet alleen plaatsrovend, maar leverde ook niet de nodige trekkracht op in moeilijk terrein. Door de paarden achter de wagen te spannen, was het probleem meteen opgelost. Een Kever met zware terreinbanden is nauwelijks tegen te houden: “Er läuft, und er läuft, und er läuft”…

vw-kever-sneeuw-1-kopie

Dat een hedendaagse 911 met dezelfde lay-out superieure tractie biedt, kon ik vorige week vaststellen tijdens een heldentocht van Oost-Vlaanderen naar Leuven. Tegen platgereden sneeuw en ijs was weinig kruid gewassen, en zelfs de snelweg lag er spiegelglad bij. Sommige SUV-bestuurders stelden dan ook wild gesticulerend vast dat hevige gasstoten enkel de voorwielen deden spinnen… en ze beter 4WD aangevinkt hadden in plaats van het panoramadak. Ik vond mezelf aardig bezig met de tractie achteraan (zonder elektronische hulpmiddelen maar mét diepgenerfd winterrubber) tot ik om de oren werd gereden door een 911 – nota bene een ‘ordinaire’ Carrera en geen 4S. Vertrekken aan de lichten op quasi zwart ijs? Geen probleem voor de Neunelfer die iedereen doodleuk achterliet. Hetzelfde verhaal bij het keren op de top van een onberijdbare Keizersberg in hartje Leuven; bergop vanuit stilstand hadden mijn Michelins toch even de handen vol en bleef de XC60 naast mij reddeloos achter. Maar de Porsche? Die was al lang gekeerd en op een zucht gas uit het zicht verdwenen. Mijn besluit staat dan ook vast: ik wil er een (voor de volgende winter)!