Share a little biographical information to fill out your profile. This may be shown publicly.

 

We sturen je per e-mail een wachtwoord toe. Soms komt deze e-mail in je spambox terecht.

Afgelopen week nam zevenvoudig wereldkampioen Michael Schumacher voor de tweede keer afscheid van de sport die hij ooit domineerde. Het werd een vertrek door de achterpoort, want hoewel hij de schijn nog enigszins probeerde hoog te houden met een inderhaast bijeengeroepen persconferentie, was het voor de goede verstaander duidelijk: dit vertoonde alle tekenen van een gedwongen aftocht.

“Hoewel ik nog competitief ben”, vertelde Schumi in zijn typisch zelfverzekerde stijl, “is het nu eenmaal tijd om te vertrekken. Ik vind de motivatie en energie niet meer om nog door te gaan.” Bizar dan dat zijn initiële reactie op Hamiltons komst naar Mercedes – dat haar huidige nummer 1 voor voldongen feiten en zonder zitje stelde – er een afwachtende was. De zin om door te gaan leek zeker niet te ontbreken, het contract wel. Pas nadat Michaels management bij de Sauber-top gesignaleerd was, kondigde hij zijn afscheid aan. Geen kwestie van niet willen, maar van niet kunnen/mogen dus?

Zelf haalde Schumacher als reden voor zijn motivatieverlies aan dat hij alleen geniet van het racen als hij competitief is. Als dat waar is, waarom zou hij dan bij Sauber solliciteren? Akkoord, afgaand op het afgelopen seizoen biedt de Zwitserse renstal hem even veel kansen op een podium als Mercedes. Maar regelmatige overwinningen? Hoogst onwaarschijnlijk.

Hoewel Schumacher dus bereid leek om nog door te gaan bij een andere subtopper, bleek daar geen overeenkomst te bereiken – of toch niet onder de voorwaarden die hij gewend is. Daar hebben zijn povere resultaten sinds zijn comeback allicht veel mee te maken. Of dat Michaels fout is? In de 15 races van het huidige F1-seizoen viel hij zeven keer uit, waarvan twee keer door zijn eigen schuld en vijf keer met mechanische problemen. De hoofdmoot ligt dus zonder twijfel aan de auto – het blijft dus afwachten of Hamilton beter zal doen.

Is Schumacher daarmee vrijgepleit? In tegenstelling tot velen heeft ondergetekende nooit getwijfeld aan ‘s mans intrinsieke snelheid. Hij liegt niet als hij, op het arrogante af, beweert dat hij nog mee kan met de besten – dat bewijzen zijn pole in Monaco en zijn podiumplaats in Valencia. Hij blijft bovendien een van de beste starters van het veld en een van de taaiste klanten in duels. Maar aan het einde van de rit word je afgerekend op je score, en op enkele opvallende fouten – Schumacher vertoont sinds zijn comeback de neiging om zich te miskijken op voorliggers. En dat zijn momenten van concentratieverlies die hij in zijn roemruchte eerste carrière simpelweg niet had.

Het is allemaal hooi op de kar van zij die al drie jaar lang beweren dat Schumacher niets meer te zoeken had in de Formule 1. Dat hij zijn onoverwinnelijke reputatie te grabbel gooide voor een onzeker avontuur. Maar net daarom heeft die beslissing altijd op mijn respect kunnen rekenen: de man die alles al bereikt had, keerde terug uit liefde voor de sport. Om nog drie jaar lang vet betaald te worden voor wat hij het liefst van al doet: rondjes scheuren in de snelste wagens ter wereld. En wie kan hem daarin ongelijk geven?

Share Button