Share a little biographical information to fill out your profile. This may be shown publicly.

 

We sturen je per e-mail een wachtwoord toe. Soms komt deze e-mail in je spambox terecht.

Je zou haast kunnen zeggen dat het een traditie wordt: als er een generatie van de Mini ten einde loopt, dan wordt de kroon op het werk gezet met een speciale GP-uitvoering. Dat was in 2006 zo, en is aan de vooravond van de derde Mini-generatie niet anders. Wat de meerwaarde van deze tweede generatie Mini John Cooper Works GP tegenover de ‘gewone’ JCW precies mag zijn?

2013_mini_jcw_gp_11

Visueel liegt de Mini John Cooper Works GP er alvast niet om. En als je één van de 2.000 exemplaren hebt weten te strikken, zul je het geweten hebben: in Thunder Grey en met rode accenten op de luchtinlaten en spiegelbehuizingen, zelfklevende GP-nomenclatuur en specifieke lichtgewicht-vierspaaks-zeventienduimers. Binnenin springen het modelspecifieke dashboard en de Recaro’s in het oog, en – net als bij z’n voorganger – de afwezigheid van een achterbank ten voordele van de vertrouwde rode horizontale stang die de stijfheid ten goede moet komen en gewicht moet besparen.

2013_mini_jcw_gp_08

2013_mini_jcw_gp_062013_mini_jcw_gp_09

De kern van de zaak blijft de vertrouwde geblazen 1.6-vierpitter, die dankzij ingrepen aan zuigers, kleppen en krukas in GP-configuratie 218 pk (bij 6.000 tpm) en 260 Nm (vanaf 1.750 tpm, in overboost 280 Nm vanaf 2.000 tpm) naar de voorwielen stuurt. De stoplichtsprint geschiedt in 6,3 seconden (tegenover 6,5 voor de John Cooper Works) en de GP piekt bij 242 km/u (238 km/u voor de JCW). De chrono’s worden niet veel scherper gesteld, maar met slechts 7 hengsten meer dan de Works is dat niet verwonderlijk. Maar daar draait het ook niet om. Rondetijden neerzetten, daar is het deze GP om te doen.

Het grote verschil met de gewone Works zit ‘m dan ook in de aerodynamica en het onderstel: de achterspoiler zorgt zo samen met de diffusor en gewijzigde vloerplaat voor een vermindering van de lift op de achteras met 90 procent. Ook de ophanging werd optimaal afgestemd op het rijgedrag, met een aanpasbare instelling (waardoor de GP tot 20 mm lager ligt afhankelijk van de circuitomstandigheden), omgekeerd geplaatste schokdempers (die zo de laterale stijfheid ten goede komen) en een ietwat toegenomen negatieve camber (die de grip bij het insturen verbetert). Het contactpunt met de weg blijven nog altijd de kleverige Kumho Ecsta’s, die in maatje 215/40 R17 speciaal voor de Mini John Cooper Works GP ontwikkeld werden.

2013_mini_jcw_gp_15

2013_mini_jcw_gp_052013_mini_jcw_gp_07

Een hele waslijst trackgerichte wijzigingen, maar hoe die zich in de praktijk vertalen? In de eerste plaats in een rijhouding die nog steeds prima is, met uitstekende tiphielpedalen, een nauwkeurig schakelende zesbak, en een stuur dat lekker – zij het ietwat dik – in de hand ligt. En dat stuur hou je maar beter met twee handen vast, want de hyperdirecte elektrische unit volgt elk spoor en elke naad die hij tegenkomt en zelfs op droog wegdek durven koppelreacties het stuur wel eens lichtjes zijwaarts en de neus breed duwen bij het uitaccelereren. Al zijn de koppelreacties in de GPII beter beteugeld dan in de JCW.

2013_mini_jcw_gp_12

Eens de Kumho’s op temperatuur zijn en je de balans in het gaspedaal hebt gevonden, kun je optimaal profiteren van de sweet spot van deze GPII: hoeken. De negatieve camber en bredere rubbers maken dat de mechanische grip ongegeneerd hoog ligt en dat je dus vol vertrouwen kunt doorleunen op de banden. In extremis gaat de GP ondersturen, maar in GP-modus (waarin de rijhulp relaxter optreedt) houdt de Mini nog een laatste slag achter de hand, door het vermogen niet af te snijden maar via een elektronisch differentieel het binnenste wiel af te remmen en zo de neus weer richting binnenkant bocht te duwen.

2013_mini_jcw_gp_14

2013_mini_jcw_gp_102013_mini_jcw_gp_01

Op die manier is het kinderspel om de bochten aaneen te rijgen, zeker omdat de tussenacceleraties dankzij de immer alerte gasrespons in de verschillende versnellingen moeiteloos worden afgehandeld. Ook de remmen (330 mm vooraan, 280 mm achteraan) doen hun werk uitstekend, eens je gewend bent aan de initiële stevige beet. Vul dat aan met de klassieke rauwe Mini-soundtrack, inclusief geplof en gerommel in de uitlaat, en het hoeft niet te verbazen dat de Mini John Cooper Works GP een zesde plaats wegkaapte in evo’s Performance Car of the Year-finale.

2013_mini_jcw_gp_13

Toch laat deze nieuwe GPII ons met één bedenking achter, en wel deze: de plakkerige Kumho’s vallen op een nat wegdek bijzonder voorspelbaar door de mand. Zowel acceleratietijden (meer dan twee seconden extra op de klassieke stoplichtsprint) als bochtengedrag worden daardoor op slag een pak delicater. Mini biedt voor zulke omstandigheden een setje 205/45 R17-banden voor dezelfde velgen aan, maar die lijken ons nooit hetzelfde rijgedrag als de Kumho’s op droog wegdek te kunnen beloven. Kiezen is in dit geval een beetje verliezen.

[Foto’s: Bert Claes]

MINI John Cooper Works GP II

Plus Min
+ Hyperalerte hot hatch… – …op droog wegdek

Weggecijferd

Motor 1.6 4-in-lijn turbo
Aandrijving Voorwielen
Vermogen 218 pk (@6.000 tpm)
Koppel 260 Nm (280 in overboost)
Gewicht 1.160 kg
Acceleratie (0-100 km/h) 6,3 s
Topsnelheid 242 km/h
Gem. testverbruik 9,5 l/100 km
Prijs 38.250 euro
Fiscale PK 9

Verdict

9 op 10